Για την Λογοτεχνία στα χρόνια της θύελλας 1940-1950
Ένα εξαιρετικά χρήσιμο Επιστημονικό Συνέδριο για την κατανόηση του χθες αλλά και διότι η επόμενη θύελλα πλησιάζει. Για όσους δεν είχαν την τύχη να παραβρεθούν στο Συνέδριο μπορούν να το…
Απαγορεύεται ο Κώστας Βάρναλης
Ενοχλεί απ΄ ότι φαίνεται το περιεχόμενο των δημοσιεύσεων, που καταγγέλλει την βαρβαρότητα, τον πόλεμο και την εκμετάλλευση του καπιταλιστικού συστήματος,
Κώστας Καρυωτάκης: Ο “καταραμένος” επαναστάτης και αποστάτης της ζωής
Το αντιπολεμικό “Μιχαλιός” και το επαναστατικό του “Υποθήκες” είναι δείγματα αριστουργηματικά μιας σάτιρας ανατρεπτικής που εμπεριέχει θέση και κατάφαση ζωής.
Δημ. Ραβάνη Ρεντή: Ανώτατες σπουδές
«Δε μ' αρέσει να πιάνω πολύ τόπο»... απαντούσε όταν τον ρωτούσαν γιατί δεν μιλούσε για τα τόσα που έγραψε και πρόσφερε
Β. Ραφαϊλίδη: Το διάβασμα, η ανάγνωση και ο περιπλανώμενος αναγνώστης
Για τη γνώση, που είναι αυτή η ίδια η μάχη, αυτός ο ίδιος ο δρόμος. Δρόμος με εμπόδια. Δρόμος που τον πορεύεσαι αγκομαχώντας. Δρόμος ατέρμονος, που το τέλος του σε…
Γ. Δροσίνη. Λίγο θυμάρι του βουνού μου φτάνει
Ο Δροσίνης δίνει εικόνες μιας πορείας ζωής συνειδητής που τελειώνει με την περηφάνεια του ανθρώπου που μόχθησε, κουράστηκε αλλά έκανε καλά τη δουλειά του
Άγγελου Σικελιανού: Μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει
Τον ήλιο του Σικελιανού σήμερα τον κρύβουν σαν σύννεφα οι πιο μοντέρνες σκοταδιστικές απόψεις, που πλασάρονται με τη μάσκα της προόδου
Κ. Χατζόπουλος Το δίκιο δεν το ζητιανεύουν το αρπάζουν με βία απ’ όποιους το κρατούν.
Η σκέψη, η ευαισθησία, οι ενθουσιασμοί και οι απογοητεύσεις, οι πειραματισμοί και οι εξαντλητικές αναζητήσεις του Κ. Χατζόπουλου δημιούργησαν έργο-τομή στη νεοελληνική λογοτεχνία.
Ν. Καζαντζάκης: Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σκίζει τα σωθικά μας: -Βοήθεια!»
Αχ! Πως ανέβηκε ξαφνικά, μέσα στην Πεντέλη, η κραυγή: -Βοήθεια! Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.
Κ. Βάρναλη: Δική σας η πατρίδα μα τίποτα δικό σας
Αυτό διδάσκει η ιστορική πείρα και είναι αντικειμενικά ώριμο: Η επανάσταση αποτελεί τον μόνο ανθρωπιστικό τρόπο για το γκρέμισμα ενός ιστορικά καταδικασμένου κοινωνικού συστήματος.
Γ. Δροσίνης: Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι
Ο Δροσίνης αφήνοντας πίσω του ό,τι θεωρούσε ψεύτικο κι άρα παρωχημένο, αγκαλιάζει την περιφρονημένη δημοτική και την παραμελημένη μας λαϊκή παράδοση.
Β. Ουγκώ: Για τον Άντρα και τη Γυναίκα
τα δυνατά του άντρα χέρια και τα τρυφερά της γυναίκας να δουλέψουν πάνω στη γη για να συνδημιουργήσουν τη ζωή που τους αξίζει