Κατηγορία: ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΝΤΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΙΛΑΚΗ

Το χώμα που σας σήκωσε κι οι χρόνοι θα πατήσουν Άσκοπο και τυχαίο μην αφήστε.

Δεν έχει τέλος ο αγώνας για έναν κόσμο ανθρώπινο.

Ντραπήκαμε για τα καρβουνιασμένα όνειρά μας. Φτάνει. Φτάνει τ΄ ανάθεμα και η αδράνεια

Για μια στιγμή μονάχα αν ήμουν...

Όχι αύριο... Σήμερα Έχω ετοιμάσει τα λουλούδια, το χαμόγελο Και τ΄ αστέρι.

Όταν μας πνίγει το δίκιο και η επαναστατική οργή παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις.

Εύκολο να πορεύεσαι με τη σιγουριά του γνωστού αποτελέσματος. Χωρίς την ομορφιά που δίνει ο αγώνας χωρίς σωσίβιο.

Τραγούδι γιορτινό για μια ζωή, που θάνατο δεν ξέρει για ένα θάνατο που είναι λίπασμα για την ίδια τη ζωή.

Λευκή φωνή Ανάβλυσε απ΄ το πρώτο καρδιοχτύπι Της μαγιάτικης γλυκανθένιας αγκαλιάς.

ΑΝΑΤΑΣΗ ΤΟ ΔΕΙΛΙ Διψασμένη η ψυχή λησμονεί το σώμα Δένεται σ΄ όσο κομμάτι απόμεινε ουρανού.

Μονόλογος της σύγχρονης Δημιουργίας Αγέννητο το σώμα. Κρατώ όμως έτοιμες γι αυτό πληγές. Στο ροδαλό το βρέφος

Ο Τροχός Τώρα που τ΄ άγχος το λαιμό μας πνίγει Δοκιμασμένοι σ΄ ήλιους και σε παγωνιές Νοιώθουμε αθόρυβα, βαριά κάποια σκιά