“Όσο μακραίνει των χρόνων η ουρά τόσο θα μοιάζω με τ’ απολιθωμένα εκείνα τέρατα”. Έτσι μας έλεγε στις αρχές του 20ου αιώνα ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, πως θα τον βλέπουν οι άνθρωποι του μέλλοντος. Αισιόδοξα προφητική αλλά και επιστημονικά τεκμηριωμένη η φράση αυτή. Απολιθωμένο τέρας θα θεωρείται ο άνθρωπος του τότε 20ου αιώνα για τους μέλλοντες να κατοικήσουν τον πλανήτη, όταν ο καπιταλισμός θα έχει γίνει μαύρο ανεπίστρεπτο παρελθόν, όταν η συνείδηση θα έχει εξανθρωπιστεί σε τέτοιο βαθμό που θα αντιμετωπίζει το δικό μας κόσμο, όπως εμείς σήμερα τους προγόνους μας της παλαιολιθικής εποχής.
Κι όσο αληθινή είναι αυτή η πρόβλεψη, άλλο τόσο αληθινά και επίκαιρα είναι τα λόγια του ποιητή για τον αδιάλειπτο και ανειρήνευτο αγώνα που χρήζει όχι μόνο το γκρέμισμα του παλιού αλλά και το χτίσιμο του νέου. Όταν έγραφε αυτές τις γραμμές ο Μαγιακόφσκι ο θρίαμβος της νίκης των μπολσεβίκων ήταν ακόμα ζεστός και το μέλλον της κομμουνιστικής κοινωνίας διαγραφόταν σίγουρο και κοντινό.
Ο μεγάλος όμως αυτός πρωτοπόρος έβλεπε μακριά.. Ήξερε πως η βαρβαρότητα, ο σκοταδισμός, η άγνοια, όλες οι ασθένειες που το παλιό σύστημα άφησε πίσω του δεν ξεριζώνονται από τη μια στιγμή στην άλλη. “Απολιθωμένη κοπριά”για να γίνει όλη αυτή η βρωμερή κληρονομιά θα περάσει χρόνος και χρόνος..όπου μέσα σ αυτόν “τον όγκο των ετών” η μια επανάσταση θα πρέπει να ακολουθείται από μια καινούργια..γιατί ο δούλος εύκολα δε γίνεται ελεύθερος άνθρωπος. Πρώτη αξία σ αυτή τη μεγάλη διαδρομή ο ποιητής αναγορεύει την οργανωμένη δράση μέσα στο κομμουνιστικό κόμμα. Κι αυτό ακόμη κι όταν τον έπνιγε η απογοήτευση από συμπεριφορές συντρόφων που έρχονταν σε αντίθεση με τα επαναστατικά του ιδεώδη.
Και για να μη ξεχνάμε τα λόγια του μεγάλου αυτού οραματιστή, ο Γιάννης Ρίτσος και ο Θάνος Μικρούτσικος έκαναν τραγούδι τους στίχους του
Β. Μαγιακόφσκι: Μ’ όλη μου τη φωνή
Αξιοσέβαστοι
Απόγονοι συντρόφοι!
Καθώς θα σκάβετε
την απολιθωμένη
σημερινή κοπριά,
των ημερών μας μελετώντας τα σκότη,
μπορεί
και να ρωτήσετε
για με καμμιά φορά.
Και τότες ο σοφός σας
ίσως και να πει,
καλύπτοντας με την πολυμάθειά του
πλήθος ερωτηματικά μεγάλα,
για κάποιον, λέει, που ζούσε κάποτε
του βραστού νερού τραγουδιστή,
που τ’ άβραστο νερό εχτρευότανε τα μάλα.
……
Ένας βοθροκαθαριστής
και νερουλάς μαζί ‘ναι η αφεντιά μου,
που εκλήθηκα
κι επιστρατεύτηκα από την επανάσταση.
Από των αφεντάδων τους ανθώνες έφυγα
και στο μέτωπο τράβηξα.
. . .
Σύντροφοι απόγονοι,
ακούστε με καλά,
εμέ τον αγκιτάτορα
τον αρχιφωνακλά.
Εγώ, βουβαίνοντας
της ποίησης τους κελαριστούς κρουνούς,
τα λυρικά τομίδια
θα δρασκελήσω
κι ως ζωντανός προς ζωντανούς
θα σας μιλήσω.
. . .
Ο στίχος μου
τον όγκο των ετών
θα σκίσει
και θα προβάλει
βαρύς,
τραχύς,
μα κι ορατός ακόμη,
ως έφτασε μέχρι τις μέρες μας
το υδραγωγείο που χαν χτίσει
οι δούλοι κάποτε
στη Ρώμη
Στους τύμβους των βιβλίων, όπου το στίχο
ενταφίασαν,
όταν τυχαία θα βρίσκετε γραμμών ελάσματα,
να,
τα ψαύετε με σέβας, σαν
παλιά
μα τρομερά
άρματα,
Συνήθεια εγώ δεν τόχω
τ’ αυτί να κανακεύω
με λόγια κ’ ήχους,
με σαχλογαργαλίσματα
δε θα το κοκκινίσω
τ’ αυτάκι το παρθενικό
κάτω από τους βοστρύχους.
Εγώ, όλες τις σελίδες μου για επιθεώρηση
θα παρατάξω
και μπρος στ’ αλφαδιασμένο μέτωπό τους
θα περάσω.
Οι στίχοι μου στέκουν βαρείς
σαν το μολύβι καμωμένοι,
για θάνατο έτοιμοι και για
την αθάνατη δόξα των ετών.
…..
Μεις με τη δόξα θα λογαριαστούμε αλλιώς, –
δικιά μας δα κι αυτή έχει λάχει-
ας γίνει για όλους μας ένα μνημείο κοινό
ο σοσιαλισμός
που εδραιώσαμε στη μάχη.
Απόγονοι,
ελέγξετε καλά τα λεξικά σας:
μες απ’ τη Λήθη
θ’ αναδυθούν
φάσματα λέξεις σαν αυτές:
“
πορνεία”
“φυματίωση
“αποκλεισμός” όχι άλλες.
Για σας
τους σβέλτους
και γερούς για δες
ο ποιητής
έγλειψε με τη γλώσσα των πλακάτ
τις φθισικές ροχάλες.
Όσο μακραίνει
των χρόνων η ουρά
τόσο θα μοιάζω
με τ’ απολιθωμένα εκείνα τέρατα.
Άντε λοιπόν συντρόφι,
να τη διαβούμε πιο γοργά
όση ζωή μας μένει
με πεντάχρονα.
Τα γραφτά μου
κέρδος δε μούφεραν
ούτε ένα ρούβλι για μισό.
Ούτε, βεβαίως, από μαόνι
έπιπλα λεία.
Κι εξόν από φρεσκοπλυμένο
ένα πουκάμισο,
λόγω τιμής
δεν έχω τίποτ΄ άλλο χρεία..
Όταν θα παρουσιαστώ
στου φωτεινού σας
μέλλοντος
την Κ.Ε.
θάρθω πάνω απ τη συμμορία της ποίησης
των πλεονεχτών και σαλταδόρων
σείων
σα μπολσεβίκικη ταυτότητα
κομματική,
τους εκατό τόμους μαζί
όλων μου των
κομματικών βιβλίων.
(Απόσπασμα Μαγιακόβσκη. Ποιήματα
Απόδοση Γιάννη Ρίτσου 1930
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος.
Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
.
