Να θυμόμαστε. Δεν έχουμε δικαίωμα να ξεχνάμε. Η μνήμη βοηθάει να βγάζουμε τα συμπεράσματα που είναι αναγκαία σήμερα για την αντιμετώπιση της νέας κτηνωδίας των ιμπεριαλιστών, που με τα σύγχρονα όπλα σπέρνουν ξανά θανατικό. Να θυμόμαστε ότι κι ο Βόλος που χαρακτηρίζεται σήμερα ως “τόπος τουριστικού προορισμού” είναι και μεγάλος τόπος αγώνων, μαρτυρίων, τόπος θυσιών
Στο Βόλο από τις 17 Δεκέμβρη 1947 έως και τις 6 Σεπτέμβρη 1949 οι Έλληνες συνεργάτες των Ναζί μαζί με το αστικό κράτος τους βασάνισαν, φυλάκισαν και τελικά εκτέλεσαν, στην περιοχή Καζανάκι, 156 αγωνιστές, κομμουνιστές, μαχητές και μαχήτριες του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και του ΔΣΕ. Η μαζική αυτή σφαγή μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις φρικαλεότητες των Ναζί και των φασιστών, τις μαζικές δολοφονίες στο Δίστομο, στη Δράκεια και αλλού.
Ήταν η εποχή που η αστική τάξη και οι μηχανισμοί της με την αμέριστη βοήθεια των Αγγλοαμερικάνων οργανώνονται καλύτερα για να τσακίσουν κυριολεκτικά το λαό που αντιστέκεται. Ζήτημα κομβικής σημασίας το χτύπημα του ΚΚΕ στην πόλη μαζί με τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ενάντια στον ΔΣΕ στα βουνά.
Στις 5 Ιούνη του 1947 φτάνουν στον Βόλο οι επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ο επικεφαλής του στρατιωτικού τμήματος της αμερικανικής αποστολής Βαν Φλιτ και του ναυτικού τμήματος της αμερικανικής αποστολής. Στις 17 -18 Οκτώβρη θα πραγματοποιηθεί μεγάλη στρατιωτική σύσκεψη υπό την προεδρία του τότε Βασιλιά Παύλου, ενώ στις 25 Νοέμβρη έρχεται ο τότε πρωθυπουργός Σοφούλης. Σκοπός αυτών των «επισκέψεων» είναι και η οργάνωση της ντόπιας αντίδρασης ενάντια στο ΚΚΕ. Στις 14 Δεκέμβρη 1947 με κάλεσμα της Ένωσης Εφέδρων Αξιωματικών πραγματοποιείται ευρεία σύσκεψη εκπροσώπων αστικών θεσμών και φορέων. Τρεις μέρες μετά τη σύσκεψη αυτή ξεκίνησαν οι εκτελέσεις στο «Καζανάκι». Στο νεκροταφείο της Νέας Ιωνίας βρίσκονται τρεις ομαδικοί τάφοι εκτελεσμένων στο «Καζανάκι».
Οι αστοί δεν κατάφεραν να ξεμπερδέψουν με το ΚΚΕ στο Βόλο ούτε και μετά την ήττα του ΔΣΕ. Παρά τις 594 συλλήψεις, 346 φυλακίσεις, 3.458 εκτοπίσεις μελών και στελεχών των Οργανώσεων του Κόμματος στη Μαγνησία την περίοδο 1946 – 1949, το Κόμμα στην πόλη ξανασυγκροτείται, όπως σε όλη την Ελλάδα, για τις επόμενες μάχες.
Η μνήμη των μαρτύρων κομμουνιστών τιμήθηκε και φέτος στο Μνημείο εκτελεσθέντων στο λόφο του Σαρακηνού στο Βόλο. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε επτά δεκαετίες μετά την εφιαλτική εκείνη περίοδο και τα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν, το αστικό κράτος εξακολουθεί να διατηρεί τον ταξικό του χαρακτήρα και να πολεμάει με εκσυγχρονισμένους μηχανισμούς τους πρωτοπόρους των λαϊκών αγώνων. Το αδίστακτο πρόσωπο της εξουσίας των βιομηχάνων και των πολιτικών εκπροσώπων τους που τότε επιχείρησαν τη φυσική εξόντωση των λαϊκών αγωνιστών, βρίσκουν και πάλι τους κομμουνιστές και τους οπαδούς του ΚΚΕ όρθιους στην πρώτη γραμμή. “Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες…”
