Κ. Καβάφη: 4 ποιήματα
Αναμφισβήτητα ο μεγάλος ποιητής δίνει απάντηση στον αμοραλισμό που καλλιεργεί το κοινωνικό μας σύστημα.
Αναμφισβήτητα ο μεγάλος ποιητής δίνει απάντηση στον αμοραλισμό που καλλιεργεί το κοινωνικό μας σύστημα.
Ο Μπρεχτ γνωρίζοντας πόσο δύσκολη είναι η ανάγνωση της πραγματικότητας ακόμα κι αυτής της ίδιας της εμπειρίας, όταν συσκοτίζεται από την κυρίαρχη ιδεολογία...
Το ριζικό μας το φτιάχνουμε μόνοι μας με τη δύναμη των χεριών και του μυαλού μας, με την τόλμη μας και την απόφασή μας. Τέτοιο που να ταιριάζει στα πιο…
Θρηνώ τα νιάτα που δε θα γεράσουν, δε θ' αγαπήσουν δε θα χαρούν την ομορφιά του κόσμου, γιατί είναι όμορφη η ζωή...
Είναι ν’ απορείς, πως αυτή η ζωή η γεμάτη χαρά, έχει γίνει τόσο σκληρή, τόσο φτηνή, τόσο πικραμένη, τόσο πονεμένη.
Για να κερδίσετε το καινούργιο, πρέπει να ξεχάσετε το παλιό, για να χτίσετε το καλύτερο, πρέπει να γκρεμίσετε, αν χρειαστεί κι ό,τι με κόπο ακόμα στο χτες έχετε φτιάξει.
Ποτέ καμιά σωτηρία δεν έρχεται απ' έξω κι ότι ο άνθρωπος με τ ανθρώπινα και μόνο χαρακτηριστικά του μπορεί να γίνει κύριος της δικής του μοίρας και δημιουργός της ιστορίας…
Μπ. Μπρεχτ: Εγκώμιο στη μάθηση. "Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία."
Ω, εσείς που αγγίξατε με τον αντίχειρα τα χείλη της αθανασίας. Έτσι κατάλαβα κι εγώ πως κάποτε από μια λέξη κρέμεται ο κόσμος.
Το απλό -αλλά καθόλου απλοϊκό- δίνει το χέρι στις σύγχρονες κατασκευές που για να γίνουν κατανοητές απαιτούν τεντωμένες τις κεραίες της προσοχής μας.
Στην προσπάθεια να λύσουμε ένα πρόβλημα ποιο σημαντικό ακόμα από το να δίνουμε τη σωστή απάντηση είναι να βάζουμε τη σωστή ερώτηση.
Τον πεινασμένο, που σου βούτηξε την τελευταία μπουκιά, εχθρό τον βλέπεις. Τον κλέφτη όμως, που ποτέ δεν πείνασε, ποτέ σου απ’ το λαιμό δεν τον εβούτηξες.