Ναζίμ Χικμέτ: Ύμνος στη ζωή
Είναι ν’ απορείς, πως αυτή η ζωή η γεμάτη χαρά, έχει γίνει τόσο σκληρή, τόσο φτηνή, τόσο πικραμένη, τόσο πονεμένη.
Είναι ν’ απορείς, πως αυτή η ζωή η γεμάτη χαρά, έχει γίνει τόσο σκληρή, τόσο φτηνή, τόσο πικραμένη, τόσο πονεμένη.
Για να κερδίσετε το καινούργιο, πρέπει να ξεχάσετε το παλιό, για να χτίσετε το καλύτερο, πρέπει να γκρεμίσετε, αν χρειαστεί κι ό,τι με κόπο ακόμα στο χτες έχετε φτιάξει.
Ποτέ καμιά σωτηρία δεν έρχεται απ' έξω κι ότι ο άνθρωπος με τ ανθρώπινα και μόνο χαρακτηριστικά του μπορεί να γίνει κύριος της δικής του μοίρας και δημιουργός της ιστορίας…
Μπ. Μπρεχτ: Εγκώμιο στη μάθηση. "Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία."
Ω, εσείς που αγγίξατε με τον αντίχειρα τα χείλη της αθανασίας. Έτσι κατάλαβα κι εγώ πως κάποτε από μια λέξη κρέμεται ο κόσμος.
Το απλό -αλλά καθόλου απλοϊκό- δίνει το χέρι στις σύγχρονες κατασκευές που για να γίνουν κατανοητές απαιτούν τεντωμένες τις κεραίες της προσοχής μας.
Στην προσπάθεια να λύσουμε ένα πρόβλημα ποιο σημαντικό ακόμα από το να δίνουμε τη σωστή απάντηση είναι να βάζουμε τη σωστή ερώτηση.
Τον πεινασμένο, που σου βούτηξε την τελευταία μπουκιά, εχθρό τον βλέπεις. Τον κλέφτη όμως, που ποτέ δεν πείνασε, ποτέ σου απ’ το λαιμό δεν τον εβούτηξες.
Κι ἂν τυχόν κάπου ἀνάμεσα στούς γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω ἀγγέλους, θά τούς μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδή δέν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε μεταξύ τους μέ μουσική.
“Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δε θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ”.
Η νίκη της Ανάστασης έρχεται πάντα, διότι “δεν μπορούν δίχως αυτήν οι άνθρωποι”. Ανάσταση είναι η λευτεριά που κερδίζεται "ύστερ' απ' το πλήθος του πόνου, την πίστη, την αγάπη του…
"Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!) δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιο τ’ όνομά σου!" Τους πρωτοπόρους όπου γης είχε στο νου του ο Κ. Βάρναλης.