Σήμερα, βουτηγμένοι ως το μεδούλι μέσα στην προχειρότητα, την αθλιότητα, ντοπαρισμένοι από σαθρά πρότυπα που προβάλλονται από τα ΜΜΕ προσπαθούμε να αναζητήσουμε κάποιες αξίες που θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν την καλλιτεχνική έκφραση
Τα χαρακτηριστικά του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, του ανθρώπου-σύμβολο της Αναγέννησης, που γεννήθηκε στις 15 Απρίλη του 1452 και πέθανε στις 2 Μάη του 1515 εξακολουθούν να αποτελούν και σήμερα αντικείμενο προβληματισμού. Βεβαίως δεν θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε συνολικά σήμερα πρότυπο μια ιδιοφυΐα που έζησε πριν 6 αιώνες. Καλό όμως είναι να μας προβληματίσουν.
Όλοι λίγο ως πολύ θαυμάζουμε το αινιγματικό χαμόγελο της Τζιοκόντας, και την τεχνική του σφουμάτο (απαλή μετάβαση από το φως στη σκιά) που χρησιμοποιούσε ο Λεονάρντο. Τελειομανής καθώς ήταν, περισσότερο σκεφτόταν και λιγότερο δούλευε τα έργα του κάνοντας συνεχείς διορθώσεις και πειραματισμούς, πράγμα που τον οδήγησε στο να κατηγορηθεί για αναβλητικότητα και αναποτελεσματικότητα αφού δεν ολοκλήρωνε έργα που είχε ξεκινήσει. Αντίθετα, στη σημερινή εποχή πολλοί καλλιτέχνες χαρακτηρίζονται από έργα βιαστικά, ακατανόητα που στοχεύουν περισσότερο στον εντυπωσιασμό, στην γρήγορη αναγνώριση και την επιδίωξη κέρδους.
Η εργατικότητά, η περιέργειά για τα φυσικά φαινόμενα και την μηχανική , η πολυμάθειά του Ντα Βίντσι σε θέματα τέχνης και επιστήμης, η αδιάκοπη καταγραφή των παρατηρήσεών και των ανακαλύψεών του τον καθιέρωσαν σαν πολυδιάστατο εφευρέτη. Η αδιάκοπη δίψα του για γνώση και πειραματισμούς και οι εκπληκτικές ιδέες του τον οδήγησαν σε εφευρέσεις (μηχανισμούς, πολεμικά όπλα, υδραυλικά συστήματα, ιπτάμενες μηχανές) ήταν πρωτοπόρες για την εποχή του. Κάποιες αξιοποιήθηκαν από τους μεταγενέστερους και άλλες έμειναν αναξιοποίητες.
Διαρκής και πολυδιάστατη μελέτη λοιπόν, αναζήτηση και εφαρμογή νέων εκφραστικών μέσων, συνεχείς πειραματισμοί στην αναζήτηση της τελειότητας, είναι ένας δρόμος με διαχρονική αξία.
