Ο Μπέρτολ Μπρεχτ τον περασμένο αιώνα θεωρούσε την αμφισβήτηση της κυριαρχίας των δυνατών από τους αδύνατους σαν την πιο “γλυκιά” από όλες τις αμφισβητήσεις. Οι αμφισβητήσεις διαδέχονται η μία την άλλη εδώ και περίπου 12.000 χρόνια, δηλαδή από την εποχή της Γεωργικής επανάστασης. Από τότε δηλαδή που ο άνθρωπος άρχισε να μετατρέπεται από τροφοσυλλέκτη σε τροφοπαραγωγό. Η ολοένα και περισσότερο αυξανόμενη παραγωγή απαιτούσε οπλισμένους φύλακες που σταδιακά σχημάτισαν μεγάλους στρατούς στην υπηρεσία των λίγων που είχαν στην κατοχή τους τον πλούτο που παρήγαγαν οι πολλοί, οι αδύνατοι.
Από τότε και μέχρι σήμερα ο μόχθος των αδύνατων ολοένα και περισσότερο συσσωρεύεται στα χέρια των εκμεταλλευτών τους και κάνει τους ισχυρούς της γης ακόμη ισχυρότερους. Η πορεία της ανθρωπότητας έχει κατά καιρούς σημαδευτεί από αμφισβητήσεις των “δυνατών” από τους ¨αδύνατους”. Μόνο που δεν έχει φτάσει ακόμη στο σημείο της ολοκληρωτικής κατάργησης της εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους, στο σημείο δηλαδή που η αμφισβήτηση συλλογική και δομημένη σε στέρεα θεμέλια θα έχει δώσει τη θέση της στην αποφασιστική πράξη. Αυτή που θα επιφέρει την ανατροπή ολοκληρώνοντας τον κύκλο της αμφισβήτησης .
Σοφή λοιπόν η σκέψη του Μπρεχτ. Στην εποχή μας όμως, στην εποχή της παγκόσμιας κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού, όπου τα όπλα που έχουν στην κατοχή τους οι “ισχυροί”, μπορούν να καταστρέψουν ολόκληρο τον πλανήτη, το μέλλον της ανθρωπότητας έχει βρεθεί στην κόψη του ξυραφιού. ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ εντείνουν τους πολεμικούς εξοπλισμούς τους στοχεύοντας ύστερα από μια πενταετία σε ένα νέο πόλεμο, τέτοιο “που η ανθρωπότητα δεν έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα”’. ΚΙ αυτό τον πόλεμο θα πρέπει να τον αποτρέψουμε. Κι αν γίνει να τον μετατρέψουμε σε δικό μας πόλεμο ενάντια σε αυτούς που στόχο έχουν το κέρδος και την καταλήστευση του πλούτου του πλανήτη. Θα πρέπει να θεωρήσουμε την αμφισβήτηση όχι μόνο σαν την πιο “γλυκιά¨ αλλά ως περισσότερο επιτακτική από ποτέ άλλοτε.
