image_print

Όταν περνούν πολλές δεκαετίες και προβλήματα κατοχής μιας χώρας όπως αυτό του Παλαιστινιακού λαού μένουν άλυτα, μένει κανείς με την εντύπωση πως όλα πάνε πρίμα για τους κατακτητές. Η πρόσφατη όμως Παλαιστινιακή αντίσταση στις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής δείχνει ότι αυτή η απατηλή εικόνα μπορεί να γκρεμιστεί από τη μια στιγμή στην άλλη.

Το Ισραήλ κήρυξε επίσημα τον πόλεμο στη Χαμάς χθες Κυριακή, μετά την άνευ προηγουμένου επίθεση που δέχτηκε την προηγουμένη από παλαιστινιακές δυνάμεις. Ενώ το Ισραήλ βρίσκεται σε κατάσταση σοκ η περιοχή τυλίγεται ξανά στις φλόγες. Το χρόνιο έγκλημα της κατοχής της Παλαιστίνης, με τις πλάτες ΗΠΑ – ΕΕ οδήγησε κιόλας μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα στο θάνατο εκατοντάδες Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας. Οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί στη Λωρίδα της Γάζας συνεχίζονται ενώ αναφέρεται η διεξαγωγή μαχών με Παλαιστίνιους και στο Τέλ Αβίβ.

Απόστρατος Ισραηλινός υποστήριξε πως ο Ισραηλινο-Αραβικός πόλεμος του 1973, που παραμένει εθνικό τραύμα στο Ισραήλ, ήταν «λίγος» σε σύγκριση με την επίθεση της Χαμάς προχθές Σάββατο.

Με αφορμή τον δίκαιο αγώνα του Παλαιστινιακού λαού ας θυμηθούμε μερικούς στίχους Παλαιστινίων ποιητών, που μαρτυρούν την αποφασιστικότητα του Παλαιστινιακού λαού για τη δικαίωση του αγώνα του.

Με τα δόντια

Με τα δόντια
θα υπερασπιστώ την κάθε στιγμή
από το χώμα της πατρίδας μου
με τα δόντια μου.
Γη άλλη πατρίδα μου δε δέχομαι
ακόμα κι αν με κρέμαγαν από τις φλέβες, μένω εδώ
όμηρος της αγάπης για τη μάντρα του σπιτιού μου,
για την πάχνη και το στοργικό ζαμπάκι, μένω εδώ
κι όλα τους τα σταυρώματα δε με συντρίβουν.
Μένω εδώ και υπερασπίζομαι
την κάθε σπιθαμή απ΄ το χώμα της πατρίδας μου
με τα δόντια.
Ταουφίκ Ζαγιάντ (1932-1994)

Ποτέ δεν μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι οι εκμεταλλευτές, οι κατακτητές, οι πάσης φύσεως καταπιεστές των λαών που αγωνίζονται για το δίκιο τους. Το μαρτυράει ο τελευταίος στίχος ποιήματος του Παλαιστίνιου Μαχμούντ Νταρουίς:

Ταυτότητα


Γράψε.
Είμαι Άραβας.
Λήστεψες τ’ αμπέλια των προγόνων μου
και τα χωράφια που τα δούλευα με όλα τα παιδιά μου.
Δεν άφησες στους απογόνους μου
παρά αυτές τις πέτρες.
Μήπως θα τις πάρει η Κυβέρνησή σας
όπως λένε;
Λοιπόν,
Γράψε στην αρχή της πρώτης σελίδας:
εγώ δεν μισώ τους ανθρώπους
κανέναν δεν κλέβω
μα αν πεινάσω
τρώω τη σάρκα του σφετεριστή μου.
Φυλάξου.
Από την πείνα μου φυλάξου
κι απ’ την οργή μου.
Μαχμούντ Νταρουίς (1942-2008)
*******
*(Τα ποιήματα προέρχονται από το βιβλίο “Ποίηση του λαού της Παλαιστίνης”, εκδ. έλευσις, Ομάδα Νεανικής Πολυέκφρασης Αρκαδίας”, τηλ. 2710238493)

Ποίηση για την Παλαιστίνη από δύο κορυφαίους Παλαιστίνιους ποιητές

 

 

image_print