Διαρκής είναι ο καβγάς ανάμεσα στα κόμματα που προβάλλονται ως “αντισυστημικά” Καθένα προβάλει τα δικά του επιχειρήματα. Ποιος έχει όμως δίκιο; Πώς μπορούμε να λύσουμε αυτό το αίνιγμα;
Το σύστημα.
Στο σχολείο προσπαθούσαμε να λύσουμε συστήματα εξισώσεων με πολλούς αγνώστους Τα συστήματα ήταν άπειρα και σαφώς καθορισμένα. Και στις μέρες μας γίνεται λόγος για περισσότερα νέα συστήματα (στην πληροφορική, την έρευνα, την χημεία, την ψυχολογία και άλλες επιστήμες. Άρα για να καταλάβουμε τί συμβαίνει πρέπει να δούμε τί ορίζει κάθε πολιτικό κόμμα σαν σύστημα και τί εννοεί όταν λέει πως αντιτίθεται σ΄ αυτό το σύστημα.
Τί λένε τα κόμματα
Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που βάζει στο στόχαστρο το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης , αυτό το γερασμένο και δολοφονικό κοινωνικό σύστημα που γεννάει την αδικία, τη φτώχεια και τον πόλεμο, δηλαδή τον καπιταλισμό. Και το αντιπαλεύει με όλες του τις δυνάμεις επιδιώκοντας την κατάργησή του και την αντικατάστασή του από τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Γι αυτό το λόγο είναι αντισυστημικό.
Τα υπόλοιπα κόμματα που αντιπολιτεύονται το κυβερνητικό κόμμα προκειμένου να έρθουν στην εξουσία δεν επιδιώκουν καμμιά ανατροπή συστήματος . Αντίθετα θεωρούν ότι ο καπιταλισμός μπορεί να βελτιωθεί με την θέσπιση κάποιων δικαιότερων νόμων, με απλή αλλαγή προσώπων. Πλέοντας όλα στην ίδια καπιταλιστική κατεύθυνση συμπαρατάσσονται με τις πολιτικές των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, μιλάνε για ειρήνη προετοιμάζοντας τον επόμενο πόλεμο και συνεργούν στο αιματοκύλισμα των λαών όπως στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και σε δεκάδες άλλες περιοχές του κόσμου.
Με δυο λόγια όλα τα αστικά κόμματα θεωρούν ως αντισυστημική πολιτική την κυβερνητική αλλαγή. “Σήκω εσύ να κάτσω εγώ”. Σήμερα αντισυστημικά αυτοαποκαλούνται ακόμη και τα δεξιά κόμματα που έχουν στόχο να φύγει ο Μητσοτάκης. Κι αυτό που επιδιώκουν είναι αυτό που συνεχώς επαναλαμβάνεται. Αλλάζει το κόμμα στην κυβερνητική εξουσία και το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: “Όλα αλλάζουν …κι όλα τα ίδια μένουν”.
Διαλέγουμε και παίρνουμε
Είναι δικαίωμα κάθε κόμμα να αυτοπροσδιορίζεται ως αντισυστημικό, από την Χρυσή Αυγή μέχρι τα κάλπικα αριστερά. Όλα θολώνουν τα νερά, ώστε να μη μπορεί να ξεχωρίσει ο λαός την αλήθεια από την πλάνη, πράγμα που συμφέρει και το ίδιο το σύστημα
Όταν λοιπόν το κάθε κόμμα μπορεί και αυτοπροσδιορίζεται ως αντισυστημικό εμείς “με ποιον θα πάμε και ποιον θα αφήσουμε”;
Η ουσία δεν βρίσκεται στην ονομασία αλλά στην αναγκαιότητα οριστικής λύσης των συσσωρευμένων προβλημάτων μας κι αυτό σημαίνει κατάργηση του καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος που τα γεννά και τα αναπαράγει από τότε που γεννήθηκε.
