provlimatismoi top banner 2019

Είναι όλως διόλου απαράδεκτο οι άνθρωποι στον 21ο αιώνα να λιμοκτονούν, να κρυώνουν, να μη μπορούν να ικανοποιήσουν τις πνευματικές και ψυχικέ τους ανάγκες. Είναι απαράδεκτο την εποχή της τεράστιας ανάπτυξης των σύγχρονων τεχνολογιών και επιστημών και της αυτοματοποιημένης παραγωγής οι μισοί άνθρωποι να δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας και οι άλλοι μισοί να είναι άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι.

        Δεν είναι επιτρεπτό πια

apergia 18 ImgL
       

να ανεχόμαστε τους εκμεταλλευτές της ανθρώπινης εργασίας, αυτούς να πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους να καταρρακώνουν τις ζωές μας. Η αντίσταση, η αντίδραση, για την άρση αυτής της αδικίας δεν είναι απλό καθήκον. Είναι όρος επιβίωσης. 

        Στις 9 Νοέμβρη εργαζόμενοι και άνεργοι, σπουδαστές και μαθητές, όλος ο λαός που δεινοπαθεί μέσα στην εργασιακή ζούγκλα των χώρων δουλειάς και χειμάζεται από τη φτώχεια και την ανεργία μία επιλογή έχει:
        Μαζική συμμετοχή στην απεργία με τις σημαίες της τάξης του.

         Σ αυτούς που κλέβουν την αξιοπρέπεια και την αληθινή ζωή και μόνο συντρίμμια ζωής και δικαιωμάτων μπορούν να δώσουν, η απάντηση πρέπει να δοθεί στους δρόμους του οργανωμένου αγώνα και της συλλογικής διεκδίκησης γυρίζοντας την πλάτη στη συμμαχίαμτου κεφαλαίου και των προθύμων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.


      Οι απεργοί βροντοφωνάζουν: " Φτάνει πια. Καμία αναμονή. Ξεσηκωμός. Να μην πληρώσει ξανά ο λαός."

      Ο μεγάλος διανοητής και καλλιτέχνης Μπέρτολ Μπρεχτ γράφει για όσους ταλαντεύονται:

Σ' αυτόν που ταλαντεύεται

Μα λες:
Η υπόθεση πάει άσχημα.
Βαθαίνει το σκοτάδι. Οι δυνάμεις λιγοστεύουν.
Τώρα, μετά από τόσα πολλά χρόνια που έχουμε δουλέψει
Βρισκόμαστε σε πιο δύσκολη θέση απ’ ότι στην αρχή.

Μα ο εχτρός στέκεται δυνατότερος παρά ποτέ.
Οι δυνάμεις του φαίνονται να μεγαλώνουν. Πήρε αόρατη όψη.
Εμείς όμως έχουμε κάνει λάθη, αυτό κανείς πια δεν το αρνιέται.
Οι γραμμές μας συρρικνώνονται.
Τα συνθήματά μας βρίσκονται σ’ αταξία. Ένα μέρος απ’ τα λόγια μας
Τα διαστρέβλωσε τόσο ο εχτρός, που πια να μη γνωρίζονται.

Τι είναι λάθος τώρα απ’ αυτά που έχουμε πει
Μερικά ή όλα;
Σε ποιον υπολογίζουμε ακόμα; Μείναμε πίσω, μας πετάξαν έξω
Από το ζωντανό ποτάμι; Πίσω θα μείνουμε
Χωρίς κανένα να καταλαβαίνουμε και χωρίς κανείς να μας καταλαβαίνει;

Πρέπει να ’χουμε τύχη;

Τέτοιες ερωτήσεις κάνεις. Μην περιμένεις
Καμιά άλλη απάντηση πέρα από τη δικιά σου!

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση