provlimatismoi top banner 2019

Την 3 Οκτωβρίου 1990 στις 12 τα μεσάνυχτα εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί γιόρταζαν την ένωση των Γερμανιών. Για τις οικογένειες που είχαν συγγενείς και στα δύο τμήματα της Γερμανίας ήταν πράγματι γιορτή, ανεξάρτητα από τα ιδεολογικά πιστεύω τους. Πολλοί αισθάνονταν εθνική περηφάνια επειδή ύστερα από πολλά χρόνια έγινε η πατρίδα τους πάλι μία. 28 χρόνια μετά την ανέγερσή του

“Όπου πατάς είναι βάλτος” ακούμε να λένε. Πόλεμοι, καταστροφές, πείνα, φτώχεια, ανεργία, επιδημίες, ναρκωτικά, βία, χίλιες αιτίες δυστυχίας, Κι αναρωτιόμαστε: πώς γίνεται ενώ συμβαίνουν αυτά, η τεράστια πλειοψηφία των ανθρώπων σ΄ όλο τον κόσμο που υποφέρει από τις επιπτώσεις του εγκληματικού κοινωνικού μας συστήματος να μην αντιδρά, να μην κάνει κάτι για να αλλάξει αυτό το σάπιο σύστημα; Κι όχι μόνο να μην προσπαθεί, αλλά μερικές φορές να το υπερασπίζεται κιόλας, σαν

Κάθε 4 δευτερόλεπτα στον κόσμο μας πεθαίνει ένας άνθρωπος από την πείνα, ανακοινώθηκε στη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ που γίνεται από τις 20/9/2022 στη Ν. Υόρκη. 345 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο υποφέρουν από οξεία πείνα, αριθμός που έχει υπερδιπλασιαστεί από το 2019, υπογραμμίζουν 238 οργανώσεις σε ανακοίνωσή τους.

        Ανακοινώθηκε επίσης από τον ΟΗΕ ότι τα δύο

Πάνω στην κουβέντα με έναν Άγγλο διευθυντή πωλήσεων είπα τη λέξη “Βρετανία”. Με διόρθωσε: “Μεγάλη Βρετανία”. Εγώ αντέδρασα: “Μα η Βρετανία δεν είναι μεγάλη πια. Ήταν κάποτε μεγάλη, τον καιρό της αποικιοκρατίας”. Αυτός όμως επέμενε να υποστηρίζει το “Μεγάλη” για τη χώρα του. Σήμερα διαβάζοντας για την κηδεία της Βασίλισσας Ελισάβετ ξαναθυμήθηκα το επεισόδιο. Το συνέδεσα με τις ανταποκρίσεις από το Λονδίνο: Ουρές χιλιομέτρων. Περιμένουν

«Ας μην περιμένουμε το κράτος-πατερούλη να παρεμβαίνει συνεχώς»... είπε ο υφυπουργός Παιδείας Αγγ. Συρίγος σε ερώτηση που του τέθηκε για το οξυμένο πρόβλημα της φοιτητικής στέγης

        Σωστή απάντηση. Διότι το κράτος έχει δύο κατηγορίες παιδιών. Τα χαϊδεμένα του παιδιά που είναι οι εφοπλιστές, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι προνομιούχοι και χρηματοδοτούνται αφείδωλα από τον κρατικό κορβανά ενώ απολαμβάνουν

 Στέναζαν στην αρχαιότητα όπως στενάζουν και σήμερα οι λαοί από τους πολέμους. Οι απλοί άνθρωποι είτε ανήκουν στους νικητές είτε στους ηττημένους στο τέλος βγαίνουν το ίδιο πληγωμένοι και προσπαθούν να καταλάβουν ποιος τελικά φταίει για την ανείπωτη δυστυχία, το θανατικό και τις καταστροφές. Αυτό το θέμα διαπραγματεύεται ο Αισχύλος στην τραγωδία του “Πέρσες” θεωρώντας πώς η αλαζονεία της εξουσίας είναι αυτή που οδηγεί στην καταστροφή ακόμη και όσους θεωρούν εαυτούς ανίκητους. Λέει πως

        Τη σκυτάλη του αγώνα σήμερα κρατάει στα χέρια του το Σωματείο των εργαζομένων στην επιχείρηση «Μαλαματίνα » Θεσσαλονίκης. Χάνεται στο βάθος του χρόνου η εκκίνηση, αλλά οι πρόσφατες μνήμες είναι εδώ, ζωντανές, όρθιες δυναμικές και όλες μαζί βροντοφωνάζουν: “Θα νικήσουμε”

        Αποφασισμένοι να νικήσουν είναι οι εργαζόμενοι συνεχίζοντας τον

Ίσως οι νεαρές ηλικίες να έχουν κάποιο άλλοθι. Δεν έζησαν τον περασμένο αιώνα, δεν πρόλαβαν να μελετήσουν την σύγχρονη ιστορία , δεν κατάφεραν ακόμη να πετάξουν από πάνω τους το σάβανο της άγνοιας και των ψευδαισθήσεων που ρίχνει πάνω τους η άρχουσα τάξη. Οι υπόλοιποι όμως;

        Πόσο μπορεί ο κοινός νους να αντέξει το κακοστημένο θέατρο που

 Καθάριζα τον κήπο μετά τη δαιμονισμένη προχθεσινή θύελλα που κινούνταν με φοβερή ταχύτητα οριζόντια επί μία ώρα. Ρημαγμένα σχεδόν όλα τα ζαρζαβατικά. Ήταν να λυπάσαι τα πλατειά

Η Ευρώπη μύριζε μπαρούτι στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι λαοί ανησυχούσαν και εύχονταν να μη γίνει πόλεμος μέχρι που ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος με εκατόμβες νεκρών και ανείπωτες καταστροφές.

        Σε μερικά χρόνια πάλι τα ίδια: όλοι οσφραίνονταν τον πόλεμο μέχρι που