Ο Φόβος. Χαλίλ Γκιμπράν
image_print

Πόσοι από μας στ’ αλήθεια δεν τρέμουμε από το φόβο μπροστά στα προβλήματα που μας βάζει η ζωή. Τρέμουμε να κάνουμε ένα τόσο δα βηματάκι μπροστά από φόβο μήπως χάσουμε και τα λίγα που έχουμε. Τρέμουμε το αύριο, επειδή είναι άγνωστο κι αβέβαιο, τρέμουμε μη σκοντάψουμε, μην πνιγούμε μέσα στη δύνη των κοινωνικών αλλαγών.
Δεν συμφωνούμε όλοι σε όλα, σκεφτόμαστε. Οι συνοδοιπόροι μας δεν είναι απόλυτα όμοιοι με μας. Πού πάμε; Ίσως παρασυρθούμε, ίσως χαθούμε μέσα στο πλήθος. Μπορούμε άραγε να σταματήσουμε και να σιγουρέψουμε το σήμερα; Μπορούμε άραγε να αποφύγουμε τις αλλαγές που βρίσκονται μπροστά μας;

Λένε, ότι το ποτάμι πριν χυθεί
στον ωκεανό τρέμει από φόβο!
Κοιτάζει πίσω του την απόσταση που ταξίδεψε από τις κορυφές των βουνών
και το μακρύ στριφογυριστό δρόμο που άνοιξε διασχίζοντας δάση και χωριά!

Και μπροστά του βλέπει
έναν ωκεανό τόσο τεράστιο
που η ένωσή μαζί του μοιάζει
με τον παντοτινό αφανισμό του!
Αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση!
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω!
Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω!
Η επιστροφή είναι αδύνατη στη ζωή!

Το ποτάμι πρέπει να πάρει
το ρίσκο να χυθεί στον ωκεανό!
Γιατί μόνο τότε θα χαθεί ο φόβος!
Μόνο τότε θα μάθει το ποτάμι
ότι αυτό δεν σημαίνει ότι
θα εξαφανιστεί μέσα στον ωκεανό
αλλά ότι θα γίνει ο ωκεανός ο ίδιος!

Με την σοφή παρομοίωση στο ποίημά του ο “Φόβος” ο Λιβανέζος καλλιτέχνης, φιλόσοφος και συγγραφέας Χαλίλ Γκιμπράν μας ενθαρρύνει να ανατρέψουμε τους φόβους μας, να τραβήξουμε μπροστά.

Η εξέλιξη δεν κερδίζεται με τους εύκολους τρόπους. Πρέπει να αποδεχτείς το ρίσκο άρα να ξεπεράσεις τις φοβίες, τις ανασφάλειες, οτιδήποτε σε κρατάει στη σιγουριά των γνωστών και δεδομένων. Πρέπει να ξανοιχτείς στον κίνδυνο του αβέβαιου, να αποδεχθείς τη δοκιμασία της αναμέτρησης με το κάθε καινούργιο πρόβλημα που σου βάζει η ζωή. Και ναι. Το ποτάμι μπορεί να γίνει ωκεανός. Μόνο που πρέπει όλο και η κοίτη του να ανοίγει και να βαθαίνει και τα νερά του να γίνονται όλο και πιο πολλά, όλο και πιο βαθειά, όλο και πιο αλμυρά. Το νέο σε μια συνεχή ροή θα ενώνεται με το παλιό αλλάζοντάς του μορφή και σχήμα ώσπου να γίνει ένα. Και επειδή η αλλαγή κρύβει μέσα της μια μορφή απώλειας, έναν μικρό θάνατο του παλιού και οικείου, εύκολη δεν είναι.

Όμως σ έναν κόσμο όπου όλα αλλάζουν, η αποδοχή της αέναης πορείας, της αλλαγής άρα και της εξέλιξης μέσα από τη γνώση και τη συνειδητότητα είναι ο μόνος αληθινός και ανθρώπινος δρόμος για να υπάρχεις ως άτομο και ως κοινωνία..

 

image_print