Τ. Λειβαδίτη. Οι άνθρωποι στη χώρα των θαυμάτων
image_print

Να θυμόμαστε. Πρέπει να θυμόμαστε. Και προπαντός να θυμόμαστε τις δύσκολες μέρες σαν τις σημερινές. Τώρα που που πόλεμος κοντεύει σε παγκόσμια κλίμακα να γίνει αποδεκτή πραγματικότητα. Τώρα που τα εγκλήματα διαπράττονται το ένα μετά το άλλο για την εξυπηρέτηση του κεφαλαίου ακόμη και σε περιόδους ειρήνης , Τώρα που οι κυβερνήσεις θεσπίζουν ασύστολα το ένα μετά το άλλο τα αντιλαϊκά μέτρα,

Να θυμόμαστε τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη γραμμένους για την μετακατοχική Αθήνα και αφιερωμένους σε κάθε πόλη του σήμερα και του αύριο, Να θυμόμαστε πως μετά το πιο βαθύ σκοτάδι πάντα ανατέλλει ένας ήλιος πιο λαμπρός. Μπορεί η πορεία μετά τον ΒΠΠ για τη νέα κοινωνία να μη τελεσφόρησε. Δεν χάθηκε όμως η ελπίδα. Η γνώση και η πείρα που αποκτήθηκε είναι η παρακαταθήκη για τους αγώνες που έρχονται και υπόσχεση για τη νίκη την τελειωτική. Γιατί, όπως λέει ο ποιητής: “ ..Ό,τι κι αν κάνουν, θα νικήσουμε.. Ο κόσμος μας ανήκει. Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας…Πάμε, πάμε..”

Δεν πρέπει ούτε στιγμή κανείς να λησμονά πως ουσιαστικά ηττηθήκαμε από τους συμμάχους που είναι και σημερινοί “σύμμαχοι” και “φίλοι” μας. Φίλος δεν πιάνεται το κεφάλαιο, ούτε οι υπηρέτες του. Φίλος δεν πιάνεται το αφεντικό διότι ανήκει στην άρχουσα τάξη. Φίλοι δεν πιάνονται οι “πιστικοί” του αφεντικού γιατί εξαρτώνται από το αφεντικό, εξαργυρώνουν τις αντιλαϊκές υπηρεσίες τους από το αφεντικό. Αυτοί που καταδυναστεύουν το λαό είτε με τον πόλεμο είτε σε καιρό της ειρήνης ποτέ δε μετατρέπονται σε φίλους του λαού. Ή παίρνει ο λαός ολόκληρη την εξουσία στα χέρια του ή τον τρώει το πιο μαύρο σκοτάδι.

Οι άνθρωποι στη χώρα των θαυμάτων

(Απόσπασμα)

Απόψε είμαι ερωτευμένος με μια πόλη
Πόλη φωταγωγημένη από χιλιάδες όνειρα
πόλη τριαντάφυλλο, πόλη χελιδόνι, πόλη ψωμί και
πόλη εμπιστοσύνη.
Σε συλλογίζομαι κ είναι σάμπως ν ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου.
Σ αγαπώ κ είναι σαν ν ακουμπάει στην καρδιά μου
όλου του κόσμου η καρδιά.
Οι άνθρωποι απόψε τραγουδάνε τ΄ όνομά σου
κάνοντας ν΄ αντηχούνε όλες οι καμπάνες , όλα τα βιολοντσέλα
κι όλα τα γιαπιά.
………………………
Τότε τις σκληρές μέρες του πολέμου που κανείς δεν ήξερε
αν θα ζήσει
γλίστραγε μες στα χαρακώματα μια αχτίδα απ΄ τον αυριανό σου ήλιο.
Έτσι ζεσταίναμε τα χέρια μας.
Όπως σηκώναμε τους σκοτωμένους βρίσκαμε κάτω, μέσα στο αίμα τους
δυο ψίχουλα απ΄ την αυριανή αγάπη.
Μ΄ αυτά τα ψίχουλα ζήσαμε.
Απόψε οι ξύλινοι σταυροί τους κάνουνε μια μεγάλη σκαλωσιά
που ανεβασμένοι οι εργάτες με τραγούδια και σφυριά
χτίζουν ένα καινούργιο ορίζοντα
πόλη, πόλη κλειδί που ανοίγεις όλα τ απελπισμένα χέρια
κι όλα τα γιασεμιά
…………………………………..
Έχετε δει λοιπόν μια πόλη να χορεύει.
Να στροβιλίζεται μες σ΄ έναν καταρράχτη από άστρα και φιλιά.
Τρεις λέξεις μόνο φτάνουν για ν΄ αγαπηθούνε οι άνθρωποι.
Δυο χέρια για να ζήσουν. Μια σημαία για να νικήσουν. Πάμε!
Μας υποδέχονται παντού, βουίζουν οι πλατείες, καίει μακριά ο ορίζοντας.
Ξημερώνει.
Ό,τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε. Ο κόσμος μας ανήκει.
Το μέλλον είναι μες στην τσέπη μας σαν το κλειδί του σπιτιού μας.
Είμαστε μεθυσμένοι, μα όχι από κρασί. Είμαστε μεθυσμένοι απ΄ όλο το αύριο.
Πάμε, πάμε….

Τάσος Λειβαδίτης

image_print