image_print

Αυτές τις μέρες που μετά την επέλαση του Daniel και του Eliasο λαός γλύφει τις πληγές του είδαμε και τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Ερντογάν. Ικανοποιητική χαρακτηρίστηκε η συνάντηση, διαφωνούν αλλά θα συνεχίσουν να διαπραγματεύονται.

Εδώ και δεκαετίες ικανοποιητικές έχουν χαρακτηρισθεί και προηγούμενες συναντήσεις Ελλήνων ηγετών με Τούρκους ομολόγους τους και συνήθως κάτω από την πίεση και τις ευλογίες των Αμερικανονατοϊκών συμμάχων μας. Τί άλλαξε μέχρι σήμερα; Οι τουρκικές διεκδικήσεις γίνονται όλο και περισσότερες, ενώ τα “κεκτημένα” της Τουρκίας με το χρόνο παγιώνονται.

Αν θυμηθούμε αυτό που διαρκώς επαναλαμβάνεται, ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα, οι διαπραγματεύσεις γίνονται για το πόσα με ποιον τρόπο και πότε θα συμφωνήσει η Ελλάδα να χάσει ότι της ανήκει με βάση “το διεθνές δίκαιο”.

Όταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων (στο παζάρεμα) υπάρχουν μόνο αυτά που θα χάσει η Ελλάδα πρέπει να θυμηθούμε το μήνυμα αντίστασης που στέλνει ο Παλαιστίνιος ποιητής Σαμίχ Αλ Κάσεμ:

Σαμίχ Αλ Κάσεμ: Αλλά δεν παζαρεύω

Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου
ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου,
ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης,πετροκόπος και χαμάλης,
ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος
Αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ αντιστέκομαι
Ίσως αρπάξεις απ τη γη μου και την
τελευταία σπιθαμή,
ίσως θα ρίξεις στις φυλακές τη νιότη μου,
ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του
παππού μου,
ίσως καθίσεις πάνω απ το χωριό μας
εφιάλτης
Αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ αντιστέκομαι
Ίσως από τις νύχτες μου να σβήσει
κάθε φως,
ίσως να στερηθώ της μάνας το φιλί
ίσως να στερήσεις στα παιδιά μου
καινούργιο ρούχο στη γιορτή τους
ίσως στις μέρες μου καρφώσεις το σταυρό
Αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ αντιστέκομαι.

Σαμίχ Αλ Κάσεμ
Ποίηση του λαού της Παλαιστίνης
Εκδ. Έλευσις

 

 

image_print