image_print

ΡΩΣΙΑ, ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Δε διακρίνω πια το όνειρο.
Το δάκρυ θάμπωσε τα μάτια μου
Δεν το αισθάνομαι πια δίπλα μου
Δεν οσφραίνομαι την ανάσα του
Δεν ακούω την καρδιά του να χτυπά.
Μου είναι αδύνατο όμως να το αρνηθώ
Γιατί είναι η ίδια η ψυχή μου.
Είναι η ψυχή που δανείστηκα από την ελπίδα του Σπάρτακου
Είναι ο σπόρος των αγώνων των μπολσεβίκων
Είναι η πένα που γράφει ιστορία
Και πρέπει να την παραδώσω στα παιδιά μου.

Αντώνη Δημητρίου Τσιλάκη

image_print