Ναζίμ Χικμέτ ϋμνος στη ζωή
image_print

Ενώ υμνούσε τη χαρά της ζωής ο ποιητής απορούσε ταυτόχρονα για το πόσο σκληρή, πόσο φτηνή, πόσο πικραμένη είναι η ζωή. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία, η ανελέητη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, τα εκατομμύρια των παιδιών που πεθαίνουν από πείνα, έλλειψη καθαρού νερού, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η αθλιότητα που επικρατεί σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού ακόμη και των πλουσιότερων χωρών του πλανήτη, ξυπνάει μέσα μας την αναγκαιότητα να ξαναθυμηθούμε τους στοίχους του μεγάλου Τούρκου ποιητή.

Είναι πράγματι όμορφο να ζεις, να χαίρεσαι τις άπειρες ομορφιές της ζωής, μιας ζωής που δεν μας τη χάρισε κανείς. Την ομορφιά και τις αξίες της την αναδεικνύουν οι πρωτοπόροι της ζωής. Αυτοί που αγάπησαν πραγματικά τη ζωή πολύ την πρόσφεραν θυσία για να τη χαρεί όλος ο κόσμος μέσα στην πλήρη ελευθερία. Τη χάρισαν για να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος “μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας” που να τον εμποδίζουν να βαδίζει. Να σπάσουν ανεπίστρεπτα οι αλυσίδες του καπιταλιστικού κέρδους, που ευθύνονται για την δολοφονία της ίδιας της ζωής.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ

Τι όμορφο που είναι να ζεις,
να μπορείς να διαβάζεις τον κόσμο,
τη ζωή να τη νοιώθεις τραγούδι χαράς.
Τι όμορφο που είναι να ζεις,
σαν παιδί να απορείς και να ζεις.
Κι όμως είναι ν’ απορείς, πως αυτό το ωραίο τραγούδι,
πως αυτή η ζωή η γεμάτη χαρά,
έχει γίνει σκληρή,
έχει γίνει φτηνή,
και τόσο πικραμένη,
που είναι πονεμένη,
Το όμορφο που είναι να ζεις,
να σου λεν καλημέρα του κόσμου τα χείλη,
τη ζωή να την κάνεις τραγούδι αγάπης,
τι όμορφο που είναι να ζεις,
σαν παιδί να απορείς και να ζεις!

Ναζίμ Χικμέτ

image_print