Μπρεχτ. Σε ποιον ανήκει αυτός ο κόσμος.
image_print

Στην προσπάθεια να λύσουμε ένα πρόβλημα ποιο σημαντικό ακόμα από το να δίνουμε τη σωστή απάντηση είναι να βάζουμε τη σωστή ερώτηση. Αυτή που δεν παραπλανά αλλά κατευθύνει στην καρδιά του θέματος, που φωτίζει τον ίδιον τον πυρήνα του.

Αυτό κάνει κι ο Μπέρτολ Μπρεχτ θέτοντας το καίριο ερώτημα σε ποιον ανήκει ο κόσμος. Αν απαντηθεί αυτό σωστά, εύκολα προχωράμε και στο επόμενο ερώτημα, στο πώς δηλαδή και με ποιο τρόπο αυτός ο κόσμος θα αποδοθεί σ αυτούς που τους ανήκει.

«Μπροστά! Χωρίς να ξεχνάμε ποιος είναι ο δρόμος μας!
Μπροστά, χωρίς να ξεχνάμε: σε ποιον ανήκει ο δρόμος;
Σε ποιον ανήκει ο κόσμος;».
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Στην ταινία «Κούλε Βάμπε ή Σε ποιον ανήκει ο κόσμος;» (Kuhle wampe oder wem gehort die welt? αυτά συμβούλευε. Ήταν τότε που στις αρχές της δεκαετίας του 1030 η Γερμανία βίωνε με δραματικό τρόπο τα αποτελέσματα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι συνθήκες εργασίας ήταν άθλιες, οι ανεργία είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, άνθρωποι πεινούσαν και ζούσαν σε παραγκουπόλεις. Και το χειρότερο: δεν έβλεπαν καμία ελπίδα για το μέλλον που φαινόταν ζοφερό.

Κοντεύει ένας αιώνας από τότε και ενώ ο πλούτος που έχει παραχθεί από τους εργαζόμενους μέχρι σήμερα έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη το μέλλον για την ανθρωπότητα εξακολουθεί να γίνεται όλο και πιο ζοφερό. Η ανεργία εξακολουθεί να είναι υψηλή, η αγοραστική αξία των μισθών και των συντάξεων πέφτει, οι τράπεζες κατάσχουν τα σπίτια των φτωχών και τα εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν στον 20ο αιώνα αφαιρούνται βίαια το ένα μετά το άλλο και οι πόλεμοι καταστρέφουν ότι άφησε όρθιο η “ειρήνη”. Τί πρέπει λοιπόν να κάνουμε για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση;

Ο μεγάλος διανοητής μάς συμβουλεύει να τραβάμε πάντα μπροστά ακολουθώντας το δικό μας δρόμο, το δρόμο τού αγώνα. Για να το καταφέρουμε όμως αυτό πρέπει να έχουμε καθαρό μυαλό, να γνωρίζουμε πριν και πάνω απ’ όλα σε ποιον ανήκει αυτός ο κόσμος. Οι άνθρωποι του μόχθου, που παράγουν όλα τα υλικά και πνευματικά αγαθά στη γη θα πρέπει να καταλαβαίνουν ότι μια χούφτα εκμεταλλευτές ιδιοποιούνται το μόχθο τους. Αντί να αποδέχονται μοιρολατρικά τα βάσανα, σαν αυτά να πέφτουν από το ουρανό, να καταλαβαίνουν ότι η φτώχεια, η ανεργία, η φοροληστεία, η κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους είναι απόρροια του κοινωνικού συστήματος μέσα στο οποίο ζουν.

Το σύνθημα “Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά” που ακούγεται στους δρόμους του αγώνα μπορεί να θεωρηθεί σαν πρώτο σκαλοπάτι για τη διεκδίκηση του κόσμου ολόκληρου. Του κόσμου που ανήκει σ’ αυτούς που τον δημιουργούν.

 

image_print