Σε κάθε πόλεμο, οποιαδήποτε κι αν είναι η μορφή του, η πληροφορία αποτελεί ισχυρό όπλο. Όσο πιο ακριβείς είναι οι πληροφορίες, τόσο η πιθανότητα να είναι νικηφόρα μια μάχη είναι μεγαλύτερη. Γι αυτό και οι δύο αντίπαλες πλευρές διεξάγουν ένα διαρκή αγώνα πληροφοριών. Κι αυτό ισχύει και στον ταξικό πόλεμο.
Στις μέρες μας δεν υπάρχει γωνιά της γης που να μη διεξάγεται ο ταξικός πόλεμος ανοιχτά ή καμουφλαρισμένος. Και στην εποχή της ψηφιακής πληροφόρησης η γνωστοποίηση και η διάδοση της αλήθειας είναι ζήτημα τεράστιας σημασίας. Η άρχουσα τάξη δεν αρκείται μόνο στη κατασκευή και διάδοση ψευδών πλαστών και “φτιασιδωμένων” ειδήσεων (fake news) αλλά φροντίζει και να διώκει ακόμη και να δολοφονεί τους δημοσιογράφους που “ανοίγουν τα μάτια” των λαϊκών ανθρώπων υπηρετώντας την αλήθεια.
Μια τέτοια φωτεινή μορφή της ελληνικής δημοσιογραφίας υπήρξε ο Κώστας Βιδάλης {1904 – 13 Αυγ. 1946} , πρωτοπόρος κομμουνιστής δημοσιογράφος, που δολοφονήθηκε άνανδρα στη Μελία Λάρισας από τις μεταδεκεμβριανές συμμορίες του Σούρλα, αφήνοντας με το έργο και τη θυσία του παρακαταθήκες ήθους, λεβεντιάς και μαχητικής δημοσιογραφίας για όλους τους κατοπινούς λειτουργούς του Τύπου.
Συντάκτης του Ριζοσπάστη από τα πρώτα νεανικά του χρόνια σε όλη τη εικοσιπενταετή δημοσιογραφική του ζωή υπηρετώντας με συνέπεια την ιδεολογία του είχε κατακτήσει την τέχνη να υπηρετεί την αλήθεια και να μετατρέπει τη γνώση σε όπλο προς όφελος του λαού και των αναγκών του. Μετά τη Βάρκιζα κατέβηκε στην Αθήνα για να δουλέψει στην έκδοση της “Ελεύθερης Ελλάδα” και του “Ριζοσπάστη”. Γνώριζε καλά τους εχθρούς του λαού, τα κόμματά τους, τις παρατάξεις τους και τη δράση των συμμοριών που μετά τα Δεκεμβριανά λυμαίνονταν τον τόπο.
Η εντιμότητα και το θάρρος του ήταν αγκάθι στο μάτι των φασιστών και των αγγλικών κατοχικών δυνάμεων. Παρ’ όλο που η εφημερίδα γνωρίζοντας τον κίνδυνο που διέτρεχε η ζωή του, τού απαγόρευσε να ταξιδέψει στη Θεσσαλία, ο Βιδάλης αγνοώντας τους κινδύνους ή πιο σωστά παρά τη γνώση τους αποφάσισε ότι ήταν πιο σημαντική η πληροφόρηση του κοινού από πρώτο χέρι για το τρομοκρατικό όργιο που συντελούνταν σε βάρος των λαϊκών αγωνιστών και αναχώρησε για τη Λάρισα.
Βεβαίως και ήξερε πολύ καλά ο Βιδάλης τη ζούγκλα που αποτελούσε η επικράτεια του στρατηγού Γεωργούλη. Ότι ο υπουργός της Δημοσίας Τάξεως είχε τρεις υφυπουργούς του στη Θεσσαλία: Το λήσταρχο Σούρλα, το λήσταρχο Καλαμπαλίκη και το λήσταρχο Τσαντούλα καθώς κι έναν υπερυπουργό: το μυστηριώδη αγγλόφωνο “Τζωρτζ” της Ιντέλλιτζενς Σέρβις. Αυτούς ήθελε να ξεσκεπάσει, όπως έλεγε. Τη ληστοσυμμορία του Σούρλα και κυρίως αυτούς που κρύβονταν από πίσω. Αλλά στηριζόταν στην τόλμη του, στην τεράστια πράγματι, δημοσιογραφική του πείρα, στην πασίγνωστη εξυπνάδα του, στο γεγονός ότι “ήξερε να μιλάει γλώσσα” σε όποιους ανθρώπους έβρισκε. Δεν υπολόγισε όμως ότι στην επικράτεια Γεωργούλη θα είχε να κάνει με ανθρωπόμορφα εκτρώματα που ήξεραν να μιλούν μόνο τη γλώσσα του εγκλήματος.
Έτσι ο Κώστας Βιδάλης έγινε ο μεγάλος μάρτυρας της ελληνικής δημοσιογραφίας. «Ολα εις φως, κύριε συνάδελφε…» έλεγε δίνοντας το αγωνιστικό του παράδειγμα σε παλιούς και νέους δημοσιογράφους..
Στις μέρες μας που ο εκβιασμός της εργοδοσίας και η εξαγορά συνειδήσεων έχει δημιουργήσει στη δημοσιογραφία ολόκληρη στρατιά από “παπαγαλάκια” , το ήθος, η εντιμότητα και η αγωνιστικότητα του Κώστα Βιδάλη αποτελεί έμπνευση για κάθε δημοσιογράφο που θέλει να μπει στον αγώνα της πραγματικής πληροφόρησης, που δεν έχει άλλο στόχο από το “Να αναγνωρίζουμε την αλήθεια και να την μετατρέπουμε σε όπλο ενάντια στον ταξικό εχθρό.”
Σήμερα στη Γάζα γι ακόμη μια φορά συντελέστηκε από το δολοφονικό χέρι του Ισραήλ ένα έγκλημα κατά της ελεύθερης δημοσιογραφίας. Ολόκληρη η ομάδα του Al Jazeera δολοφονήθηκε από το γενοκτονικό εποικιστικό καθεστώς. Δημοσιογράφοι και εικονολήπτες που δούλευαν κάτω από τις τέντες τους σε προαύλιο χώρο νοσοκομείου διαμελίστηκαν κυριολεκτικά. Ανάμεσά τους και ο πιο γνωστός δημοσιογράφος της Γάζας, ο Anas Al Sharif, που στο τελευταίο μήνυμά του, 20 μόνο λεπτά πριν τη δολοφονία του, δήλωνε ότι Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ. Ότι όποιος από τους δημοσιογράφους αυτού του πλανήτη δεν εναντιώνεται σε αυτή την φρίκη με οργή και αγανάκτηση, να πάψει να λέει ότι είναι δημοσιογράφος.
Ο Βιδάλης χθες, ο Anas Al Sharif σήμερα και πόσοι άλλοι πριν και μετά, μια ολόκληρη στρατιά από μαχητές της αλήθειας, θα καθοδηγούν και θα διδάσκουν με τη θυσία τους πόσο τεράστιο εργαλείο αλλαγής συνείδησης και γι αυτό και πόσο μέγιστος φόβος κάθε καταπιεστικής εξουσίας είναι η γνώση της πραγματικότητας και η διάδοσή της.