Θυμός
image_print

Βλέπουμε το μισθό μας να εξανεμίζεται στα γρήγορα και θυμώνουμε. Πάμε να πληρώσουμε τον φουσκωμένο λογαριασμό του ρεύματος και θυμώνουμε. Δουλεύοντας όσο θέλει όποτε θέλει το αφεντικό δε μας μένει χρόνος για πραγματική ξεκούραση, για αναψυχή, για να ασχοληθούμε με τα ενδιαφέροντά μας και θυμώνουμε.

Θυμώνουμε που οι κυβερνήσεις σπαταλάνε τον πλούτο που παράγουμε σε πολεμικές δαπάνες για το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή. Θυμώνουμε για τα εγκλήματα στο Μάτι, στα Τέμπη, για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων

Και τί βγαίνει από τον θυμό μας; Είναι καλό να θυμώνουμε, ή καλύτερα να πνίγουμε το θυμό μας; Τι πράγμα είναι αυτός ο θυμός, μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε και πως;

Ο θυμός, δώρο της φύσης

Ο θυμός είναι ένα από τα πιο αρχέγονα συναισθήματα του ανθρώπου. Δώρο της φύσης για την προστασία και τη διατήρηση της ζωής . Από την αυγή της καταγεγραμμένης ιστορίας ο θυμός ήταν μία από τις πιο ανεκτίμητες για την επιβίωση του είδους μας συναισθηματική αντίδραση.

Στην Ομηρική γλώσσα, σημαίνει το σύνολο των συναισθημάτων, την ψυχική κατάσταση, και ακόμα την ζωή συνολικά. Αυτό φαίνεται ακόμα από τις σύνθετές του λέξεις, όπως εύθυμος, δύσθυμος, πρόθυμος, άθυμος, ράθυμος εχέθυμος κ.τ.λ.

Στα νέα Ελληνικά η έννοιά του περιορίστηκε μόνον στην οργή και ο μηχανισμός του είναι γνωστός: Με την αύξηση των παλμών της καρδιάς μια έκρηξη ορμονών οδηγεί σε προτροπή για δράση, σε μια μορφή άμεσης αντίδρασης. Στα πρώτα στάδια της εξελικτικής μας πορείας προς τον πολιτισμό, ο θυμός κάνοντας το αίμα να κυλήσει προς τα χέρια, τα διευκόλυνε να πιάσουν ένα ξύλο, ένα όπλο για προετοιμασία μάχης. Και σήμερα όμως, που πολύ απέχουμε από τον άνθρωπο των σπηλαίων, ο θυμός συνεχίζει να μας προειδοποιεί όταν γίνεται μια παραβίαση του προσωπικού μας χώρου ακριβώς σα να συντελείται μια εχθρική επιδρομή, την οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε και για την όποια πρέπει να προετοιμαστούμε. Όταν νοιώθουμε το θυμό να μας κυριεύει, να κοκκινίζουμε, να ανεβαίνουν οι παλμοί και οι σφυγμοί μας, το καμπανάκι έχει χτυπήσει. Πριν ακόμα προλάβουμε με τη λογική να συνειδητοποιήσουμε τί ακριβώς συμβαίνει, το σώμα από μόνο του μας προϊδεάζει, μας ειδοποιεί, μας φωνάζει: Κίνδυνος!

Πότε είναι χρήσιμος ο θυμός;

Ο θυμός είναι καλός και χρήσιμος αλλά μόνο σ’ αυτή τη φάση. Πρέπει να τον αφήσουμε να μας κυριέψει, γιατί αν τον απωθήσουμε μένουμε χωρίς ασπίδα. Έπειτα όμως πρέπει να τον αφήσουμε πίσω μας και να περάσουμε στην εκλογίκευση και στην πράξη.
Το να συνεχίζουμε να είμαστε θυμωμένοι χωρίς να πράττουμε είναι απώλεια ενέργειας και δύναμης. Είναι καθήλωση . Άρνηση να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο και φόβος για ανάληψη δράσης. Ο θυμός τότε γενικεύεται. Δεν έχει ως αποδέκτη μόνο τον εισβολέα. Αν δεν τον εκφράσεις προς αυτόν που τον προκάλεσε, γυρίζει προς τα μέσα και καταλαμβάνει όλη την ύπαρξη.

Θυμώνουμε με τον εαυτό μας που δεν έχουμε τα κότσια να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, που δε χαράξαμε τα όριά μας, δεν τα κάναμε σεβαστά και αδιαπραγμάτευτα. Κάποιες φορές το θυμό τον παραχώνουμε, δεν επιτρέπουμε καν να τον νοιώσουμε πνίγοντάς τον εν τη γενέσει του από ενοχή ή από “ανωτερότητα”. Γιατί, πώς να θυμώσεις με κάποιον που δεν μπορεί να καταλάβει το δίκιο σου ή όταν δεν υπάρχει καν το πλαίσιο στη σχέση για να εκφράσεις το θυμό σου κι έπειτα να πας παρακάτω; Ή όταν φοβάσαι το ανεξέλεγκτο της κατάστασης και συ ως ο πιο συνετός και λογικός για να αποτρέψεις το χείρον υποχωρείς πνίγοντας την αντίδρασή σου, καταπίνοντας το θυμό σου; Όσο όμως τον αρνείσαι αυτός συσσωρεύεται.

Ο θυμός είναι ενέργεια και ως ενέργεια δε χάνεται, απλά αλλάζει μορφή. Γίνεται πόνος, γίνεται θλίψη. Αισθήματα που καθώς δεν εκδηλώνονται, εσωτερικεύονται. Τα περνάμε στο ασυνείδητο για να μη μας ζορίζουν, να μη μας πληγώνουν αλλά αυτά εξακολουθούν να έρχονται ως όνειρα και να στοιχειώνουν τον ύπνο μας. Να γίνονται εφιάλτες και να μας εκδικούνται. Γιατί ο θυμός είναι το πιο ζωντανό κομμάτι του εαυτού μας, αυτό που μας θυμίζει τις δικές μας κόκκινες γραμμές, που διαφοροποιεί τα συναισθήματά μας από τα συναισθήματα των άλλων, τις ανάγκες μας από αυτές των άλλων κι όταν δεν τον αποδεχόμαστε τότε κινδυνεύουμε να χάσουμε την ετερότητά μας και να παραδοθούμε αμαχητί.

Θυμός και συνειδητή δράση

Θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν τα παραπάνω επιστημονικά συμπεράσματα στη δική μας ζωή; Φυσικά δεν είναι πάντα εύκολο να αλλάξει κανείς τις συνήθειές του και να ελέγξει τον τρόπο που αντιδρά ώστε ο θυμός του να οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από τις δικές μας κόκκινες γραμμές. Κόκκινη γραμμή είναι πως δεν ανεχόμαστε το μακρύ χέρι του κεφαλαίου να μπαινοβγαίνει στην τσέπη μας και να αρπάζει αυτά που βγήκαν με τον ιδρώτα μας, από την εργασία μας, αυτά που δικαιούμαστε για να είμαστε υγιείς, να μορφωνόμαστε, να ξεκουραζόμαστε, να έχουμε καλά γεράματα, να διαθέτουμε τα βασικά, τα αυτονόητα δηλαδή. Επί πλέον, είμαστε ενημερωμένοι τι υπάρχει στο βάθος κάθε πολιτικής απόφασης; Κάθε έλλειψη σωστής και πλήρους ενημέρωσης, ή ακόμα και κάθε σκέψη πως “θα τα καταφέρουμε και με λιγότερα”, κάθε “μπορεί και να μη μας πιάσει εμάς η τσιμπίδα” είναι βήματα που θα μας οδηγήσουν στην ήττα.

Ακόμα, μια ματιά στο παρελθόν λέει πολλά: Τι κέρδισε ο λαός επιλέγοντας εδώ και μισό αιώνα κυβερνήσεις Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και παρατρεχάμενων;

Γιατί θα αλλάξουν τα πράγματα προς όφελός μας αν συνεχίσουμε να επιλέγουμε μια από τα ίδια; Καταλαβαίνουμε ότι η πραγματική μάχη δεν είναι αυτή που διεξάγεται ανάμεσα σε πολιτικά κόμματα που υπηρετούν το κεφάλαιο, αλλά η μάχη ανάμεσα στο κεφάλαιο και στους εργαζόμενους; Καταλαβαίνουμε ότι η μόνη λύση που απομένει είναι οι εργαζόμενοι να δράσουν οργανωμένα και μεθοδικά, να πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους όχι μόνο την πολιτική αλλά και την οικονομική εξουσία; Αυτές είναι οι βασικές κατευθύνσεις που οδηγούν τη συνειδητή δράση στο σωστό δρόμο, που οδηγεί στην αναβάθμιση της ζωής μας. Αλλιώς ο άγιος θυμό μας θα πάει για μια ακόμη φορά στράφι.

Τί κερδίσαμε από την ένταξή μας στην ΕΕ; Τί κερδίσαμε στέλνοντας στο Ευρωκοινοβούλιο εκπροσώπους των κομμάτων που υπεραμύνονται της πολιτικής της ΕΕ, που μόνο βάσανα συσσωρεύει στους εργαζόμενους και υπερκέρδη στα μονοπώλια; Η εφαρμογή των μνημονίων συνεχίζει να μας γονατίζει και τα νέα μνημόνια που θα έρθουν μετά τις Ευρωεκλογές θα μας κάνουν τη ζωή ακόμη χειρότερη.

Μήπως ήρθε η ώρα να αξιοποιήσουμε δημιουργικά τον συσσωρευμένο θυμό μας “μαυρίζοντας” τους υποψήφιους των αστικών κομμάτων και στέλνοντας στο Ευρωκοινοβούλιο περισσότερους κομμουνιστές αντιπροσώπους; Αυτοί αποδεδειγμένα αγωνίζονται σε όλα τα μέτωπα για την ανατροπή των αντιλαϊκών πολιτικών, για τη λήψη φιλολαϊκών μέσων, για τον τερματισμό των πολέμων.

image_print