Αλληλεγγύη
image_print

Δύο είναι τα θέματα που κυριαρχούν. Από τη μια οι εργαζόμενοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι βρίσκονται κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της κυρίαρχης αστικής τάξης, που αναδιανέμει τον παραγόμενο πλούτο προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων. Από την άλλη στη γειτονιά μας ο Παλαιστινιακός λαός υφίσταται μια πραγματική γενοκτονία, μια ανελέητη και ολοκληρωτική καταστροφή της κατεχόμενης πατρίδας του.

Αυτά που κατακτήθηκαν με αγώνες, ακόμη και τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται κάτω από τη μπότα των ιμπεριαλιστών. Καταπατείται ακόμη και το δικαίωμα να έχουν όλοι οι λαοί την πατρίδα τους.

Ο Ελληνικός λαός βρίσκεται καθημερινά στο δρόμο υπερασπιζόμενος τη ζωή του. Ταυτόχρονα μαζί με όλους τους λαούς της γης εκδηλώνει την αλληλεγγύη του στους Παλαιστίνιους που αντιστέκονται στο ιμπεριαλιστικό τέρας. Η αλληλεγγύη είναι ένα ισχυρό όπλο που υπολογίζουν σοβαρά τόσο οι ντόπιοι υπερασπιστές του κεφαλαίου όσο και οι μεγάλοι χρηματοδότες του Ισραήλ, οι ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ.
Η δύναμη της αλληλεγγύης πολλαπλασιάζει τη δύναμη όσων αντιστέκονται στην καπιταλιστική βία, τον πόλεμο και την κοινωνική αδικία και είναι αυτή που μπορεί να φέρει τελικά χειροπιαστά θετικά αποτελέσματα.

Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική, ζωντανή , θετική και έμπρακτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας διδάσκει ο μεγάλος δάσκαλος Δημήτρης Γληνός δίνοντάς μας τον μίτο της Αριάδνης για να βάλουμε μια και καλή τέρμα στον πόλεμο, στην παγκόσμια δυστυχία και την εξαθλίωση, παροτρύνοντάς μας να βαδίζουμε σφιχτά ο ένας πλάι τον άλλον με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια προσηλωμένα με σιγουριά στο αύριο.
Ας θυμηθούμε την υποθήκη που μας άφησε:

“Μέσα σ΄ αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιομένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μιαν αδιάκοπη αγωνία. Από τη μια βλέπουνε το πενιχρό τους μεροδούλι να γίνεται κάθε μέρα λιγότερο, τη στιγμή που όλα ακριβαίνουν ή βλέπουνε τα λιγοστά προϊόντα του ολόχρονου μόχθου τους να μένουν απούλητα ή να πουλιούνται σε τιμές εξευτελιστικές. Από την άλλη κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλειάς με τη συντρόφισσά της την πείνα. Και σ΄ όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.

Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα από τούτη την πλευρά….

Απέναντι στην απέραντη τούτη τραγωδία, που πλημμυρίζει τα σκοτεινά υπόγεια και τις υγρές αυλές μέσα στις πολιτείες , τα χαμόσπιτα των συνοικισμών και τις καλύβες της αγροτιάς σ΄ όλη τη χώρα, η βοήθεια που η επίσημη και ιδιωτική φιλανθρωπία καταπιάνεται να δώσει δεν είναι ούτε σταγόνα νερού σε φλογισμένο καμίνι. Τα ελατήριά της άλλως τε δεν είναι καθαρά. Για να υπάρχει της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα. Ο φτωχός εργαζόμενος λαός, που είναι το θύμα και τα παιδιά που είναι διπλά θύματα, πρέπει να ζητήσουνε και να βρούνε τη βοήθεια και την απολύτρωση από τον ίδιο τον εαυτό τους.
Δεν πρέπει να περιμένουνε τη σωτηρία τους από την άλλη πλευρά. Και του πιο αδύνατου η δύναμη διπλασιάζεται. Όταν ενώσει τη λιγοστή του μπόρεση με την προσπάθεια των συντρόφων του. ‘Όταν ο εργάτης, ο αγρότης, ο φτωχός εργαζόμενος λαός νιώσει μιαν ολοκληρωτική αλληλεγγύη να τον ενώνει με όλους τους συντρόφους του στη δυστυχία και μέσα στα σύνορα της χώρας κι έξω απ’ αυτή σ΄ όλες τις χώρες της γης κι όταν κινηθεί ομόψυχα και ολόψυχα να βοηθήσει τον εαυτό το και τους άλλους, τότε θα βρει το δρόμο της ανακούφισης και της σωτηρίας,

Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων! Να το σύνθημα μιας καινούργιας δράσης, που μπορεί να φέρει τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική ζωντανή , θετική και έμπρακτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας.

Η εργατική τάξη, το πιο οργανωμένο και το πιο συνειδητό κομμάτι του εργαζόμενου λαού, πρέπει να βαδίσει πρώτη το δρόμο αυτό στην ολότητά της. Αλληλεγγύη και ενότητα. Και μαζί με τον εργαζόμενο φτωχό λαό πρέπει να βαδίσουν όσοι νιώθουν τον εαυτό τους αλληλέγγυο με κείνους, που αγωνίζονται για την απολύτρωση, όσοι νιώθουν και όσοι πονούν. Ελάτε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε τούτο τον τομέα. Να βοηθήσουμε το ξύπνημα και τη συνειδητοποίηση της αλληλεγγύης … Η αλληλεγγύη των εργαζομένων κάνει θάματα. Μα και το πιο μικρό βήμα που μπορεί να γίνει απάνω σε τούτο το σωστό δρόμο, θα έχει τεράστια σημασία. Γιατί θα ξυπνήσει τη συνείδηση του σκοτεινού δρόμου σε χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους. Όσοι μπορούν, όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν, ας κινηθούν. Τώρα είναι η στιγμή. Κάθε μέρα που περνάει θέτει τα προβλήματα οξύτερα και επιτακτικότερα…”

image_print