Όταν η γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού γίνεται απροκάλυπτα και ατιμωρητί επί δεκαετίες, χρειάζεται μια δικαιολογία, μια συγκάλυψη, ένα πιστευτό άλλοθι. Κι έτσι μεταξύ άλλων δημιουργήθηκε και ο μύθος ενός λαού που διώχτηκε από τα εδάφη του, έμεινε για αιώνες χωρίς πατρίδα και τώρα που επέστρεψε στη γη του αγωνίζεται δικαιωματικά εναντίον όλων εκείνων που θέλουν να τού τη στερήσουν. Και ποια είναι αυτή η γη;; Μα η γη των προγόνων του, η ιερή “γη της επαγγελίας” της Παλαιάς Διαθήκης.
Αναδημοσιεύουμε από το fb ένα ενδιαφέρον κείμενο του Κωνσταντίνου Αρβανίτη με τίτλο “Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ” που ξεσκεπάζει αυτό τον μύθο:
Υπάρχει πολύ διαδεδομένη η πεποίθηση ότι οι σημερινοί Ισραηλινοί κατάγονται από τους αρχαίους Εβραίους, που για διάκριση θα τους λέω στο εξής “Εβραίοι της Βίβλου”.
Αυτοί δηλαδή που τους “γνωρίσαμε” μέσα από την Παλιά και την Καινή Διαθήκη.
Αυτοί που έφυγαν από την Αίγυπτο, όπου ήσαν σκλάβοι των Αιγυπτίων και αφού περιπλανήθηκαν 40 χρόνια στην έρημο, εισέβαλαν κάποτε στην Παλαιστίνη. Εκεί με πολέμους εξεδίωξαν τους ντόπιους Χαναναίους, που κατοικούσαν στην ενδοχώρα, καθώς και τους Φιλισταίους (Μινωίτες άποικοι) που κατοικούσαν στα παράλια.
Ως εδώ τα ξέρουμε από την Παλιά Διαθήκη.
Από δω και μετά αρχίζει να ξετυλίγεται ένα κράμα μύθου και Ιστορίας.
Ο ΜΥΘΟΣ
Υποτίθεται ότι κάποια στιγμή οι Εβραίοι εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη και διασκορπίστηκαν στα 4 σημεία του ορίζοντα και ότι σε αυτό έφταιξαν οι Ρωμαίοι, που τους εκδιώξανε από την χώρα τους, δηλαδή την Παλαιστίνη, που και αυτοί την είχαν αρπάξει από τους προηγούμενους κατοίκους της.
Αυτή η φυγή ονομάστηκε “Εξοδος”. Κατά άλλους αυτή έγινε μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 64μΧ (εξέγερση του Μεναχέμ) που καταπνίγηκε οριστικά το 70μΧ και κατεστράφη ο Ναός του Σολομώντα, ενώ κατά άλλους μετά την επίσης αποτυχημένη εξέγερση του 132μΧ (εξέγερση του Μπαρ Κοχμπά).
Στην παρούσα εποχή και συγκεκριμένα στα μέσα του 20ου αιώνα οι μακρινοί απόγονοι εκείνων των Εβραίων της Βίβλου είπαν να επιστρέψουν στην περιοχή που είχαν κατακτήσει οι μακρινοί πρόγονοί τους και να εγκατασταθούν εκεί, γιατί νιώθουν ότι τους ανήκει, αφού κάποτε ο Θεός την έταξε στους πολύ μακρινούς προγόνους τους.
Ομως, όπως και στην αρχαία εποχή, έτσι και στην σύγχρονη, η χώρα αυτή δεν ήταν άδεια από κατοίκους, αλλά κατοικείτο και από εκεί ξεκινάει το δράμα των κατοίκων της, που συνεχίζεται επί σχεδόν 80 χρόνια πλέον.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Η Ιστορία είναι ξεκάθαρη πάνω σε αυτό το θέμα. Η “Εξοδος” των Εβραίων της Βίβλου από την Παλαιστίνη δεν έγινε ΠΟΤΕ.
Ούτε και θα μπορούσε να γίνει φυσικά…
Οι Ρωμαίοι δεν συνήθιζαν να αδειάζουν από κατοίκους τις χώρες που κατακτούσαν, ούτε φυσικά και αν ποτέ αποφάσιζαν κάτι τόσο παράλογο θα υπήρχε τρόπος να το πετύχουν.
Η λεγόμενη “Εξοδος” είναι ένας βολικός μύθος, για γεωπολιτικές σκοπιμότητες.
Τότε προκύπτει η απορία:
ΠΟΥ βρέθηκαν σήμερα τόσα εκατομμύρια Ιουδαίοι, αφού το Ισραήλ έχει πια ξεπεράσει τα 9 εκατομμύρια, ενώ στην Αμερική και στην Ευρώπη ευρίσκονται κάμποσα εκατομμύρια ακόμη, ενώ πρόσφατα ο Χίτλερ εξόντωσε και άλλα 6 εκατομμύρια, χώρια οι αμέτρητες διώξεις και πογκρόμ που έχουν υποστεί ανά τους αιώνες;
Αφού ήταν ένα μικρό και ασήμαντο έθνος, όπου μία και μόνο ρωμαϊκή λεγεώνα αρκούσε για να καταπνίγει μία εξέγερση τους, ενώ όλη η έκταση της Παλαστίνης δεν φτάνει ούτε την έκταση της Πελοποννήσου….
Αυτό ακριβώς θα δούμε παρακάτω.
ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
Οι σύγχρονοι Ισραηλινοί έχουν 2 πολύ διαφορετικές προελεύσεις:
Το 98-99% των σημερινών Ισραηλινών είναι Ασκεναζείμ, ενώ το υπόλοιπο 1-2% είναι Σεφαρντείμ.
ΑΣΚΕΝΑΖΕΙΜ
Είναι βορειο-ευρωπαίοι Ιουδαϊκού θρησκεύματος, ΟΥΔΕΜΙΑ βιολογική σχέση έχοντες με τους Εβραίους της Βίβλου.
Είναι Ρώσοι, Ουκρανοί, Αρμένιοι, Γεωργιανοί, Λευκορώσοι, Πολωνοί, Γερμανοί, Τσεχοσλοβάκοι, Ούγγροι και Ρουμάνοι.
Ιουδαϊκού θρησκεύματος μεν, αλλά όχι Εβραίοι.
Ολες αυτές οι Ιουδαϊκές κοινότητες προέκυψαν μετά την διάλυση του βασίλειου των Χαζάρων τον 10ο αιώνα.
Οι Χάζαροι ήταν ένας λαός που κατοικούσε βορείως του Καυκάσου και στην διάρκεια του 7ου αιώνα αναδείχτηκε στην 3η μεγάλη δύναμη της εποχής.
– Η μία ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (γνωστή και ως Βυζάντιο), που καταλάμβανε όλη την Βαλκανική χερσόνησο, την Μικρά Ασία, ως την Παλαιστίνη.
– Η άλλη ήταν η “Αραβική” αυτοκρατορία, που ξεκινούσε από την Περσία, το Ιράκ, την Αραβία, την Αίγυπτο, όλη την βόρεια Αφρική ως το Γιβραλτάρ, ακόμη και μεγάλο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου.
– Η τρίτη μεγάλη δύναμη της εποχής ήταν το βασίλειο των Χαζάρων. Το πόσο ισχυρό ήταν φαίνεται από το γεγονός ότι οι Αραβες, που είχαν τόσο πολύ επεκταθεί, νικώντας τους πάντες στα διάβα τους, κάθε φορά που πήγαιναν να περάσουν τον Καύκασο για να κυριεύσουν το βασίλειο των Χαζάρων, πάθαιναν ήττες που τις θυμόντουσαν για καιρό. Μόνο μία και μοναδική φορά κατάφεραν να νικήσουν τους Χαζάρους, αλλά η νίκη τους ήταν τόσο Πύρρειος, που προτίμησαν καλύτερα να γυρίσουν πίσω και να μην προχωρήσουν. Ετσι, δεν πάτησαν ποτέ το βασίλειο των Χαζάρων.
Επειδή η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (Βυζάντιο) ήταν ενοποιημένη πάνω στο Χριστιανισμό, ενώ η Αραβική αυτοκρατορία πάνω στο Ισλάμ, ο βασιλιάς των Χαζάρων σκέφτηκε να ενοποιήσει το δικό του βασίλειο πάνω στην 3η μονοθεϊστική θρησκεία, τον Ιουδαϊσμό, ώστε να είναι σαφής η οριοθέτηση από τους άλλους δύο.
[ Οι θρησκείες πάντοτε προσφέρανε έναν σαφή και εύκολο τρόπο οριοθέτησης πληθυσμών. Ηταν πανεύκολο για οποιονδήποτε, άσχετα από το μορφωτικό του επίπεδο, να κατανοήσει το ποιοί είμαστε “εμείς” και ποιοί είναι οι “άλλοι”, άρα και να πολεμήσει μαζί με τους υπόλοιπους “εμείς”, εναντίον των “άλλων”.]
Ετσι, η βασιλική οικογένεια των Χαζάρων στον 7ο αιώνα ασπάζεται τον Ιουδαϊσμό και πιέζει και τους ευγενείς να κάνουν το ίδιο, ενώ στην διάρκεια του 8ου αιώνα, σταδιακά εξιουδαϊζεται και όλος σχεδόν ο λαός των Χαζάρων.
Ομως αυτό που δεν κατάφεραν οι Αραβες τον 7ο αιώνα, το κατάφεραν οι ορδές των Μογγόλων τον 10ο αιώνα, όπου στην διάρκεια των περαντζάδων τους από την Ασία στην Ευρώπη, έκαναν το βασίλειο το Χαζάρων “κέντρο διερχομένων” και φυσικά το διέλυσαν. Καραβάνια Χαζάρων μετακινήθηκαν προς δυσμάς, για επιβίωση αλλά και για καλύτερες συνθήκες ζωής.
Ετσι μας προέκυψαν οι Ιουδαϊκού θρησκεύματος κοινότητες όλων των βορείων χωρών.
Επειδή οι περισσότεροι κατέληξαν στη Γερμανία, για αυτό αναφέρονται όλοι μαζί οι Ιουδαϊκού θρησκεύματος βορειο-ευρωπαίοι με τον κοινό όρο ΑΣΚΕΝΑΖΕΙΜ, (από το όνομα της Γερμανίας στην εβραϊκή γλώσσα που είναι ΕΣΚΕΝΑΖ).
Ενικός: ο ΕΣΚΕΝΑΖΥ, Πληθυντικός: οι ΕΣΚΕΝΑΖΕΙΜ (ή ΑΣΚΕΝΑΖΕΙΜ)
Γλώσσα: Μιλούν τα Γίντις, που είναι ένα Σλαβο-γερμανικό ιδίωμα. Στην δομή τους είναι Σλάβικα, αλλά έχουν πολύ μεγάλο αριθμό γερμανικών λέξεων.
Οπως είπαμε, αυτοί αποτελούν σήμερα το 98-99% των Ισραηλινών και φυσικά δεν έχουν ΚΑΜΙΑ βιολογική συγγένεια με του Εβραίους της Βίβλου.
ΣΕΦΑΡΝΤΕΙΜ
Το 711 μΧ οι “Αραβες” διέσχισαν το Γιβραλτάρ και πέρασαν στην Ισπανία, κυριεύοντας ένα μεγάλο μέρος της, για περίπου 8 ολόκληρους αιώνες. Μαζί τους ήρθε και ένας αριθμός “Ιουδαίων”, που εκείνη την εποχή εκινούντο μαζί, σαν αδέρφια.
Στην πραγματικότητα οι “Αραβες” της Ισπανίας δεν ήσαν εθνολογικά Αραβες (δηλαδή Σημίτες), αλλά εξισλαμισμένες φυλές Βερβερίνων της Βορείου Αφρικής.
Ομοίως και οι “Ιουδαίοι” που τους ακολουθούσαν, δεν ήσαν εθνολογικά Εβραίοι (δηλαδή Σημίτες), αλλά εξιουδαϊσμένες φυλές Βερβερίνων της Βορείου Αφρικής.
Οι Ισπανοί κατάφεραν τελικά να εκδιώξουν του “Αραβες” το 1492, επί βασιλέων Φερδινάνδου και Ισαβέλλας. Οταν οι “Αραβες” επέστρεψαν στην Αφρική, τότε και οι “Ιουδαίοι” της Ισπανίας κατάλαβαν ότι βρωμάει μπαρούτι και για αυτούς, χωρίς πια τους προστάτες τους και αποφάσισαν να φύγουν από την Ισπανία, αφού για να γλυτώσουν το κεφάλι τους, τους δόθηκαν 2 επιλογές: είτε να ασπαστούν το χριστιανισμό, είτε να φύγουν.
Ενα μέρος τους έφυγε δια ξηράς, τραβώντας βόρεια και από αυτούς έχουν προκύψει οι Ιουδαϊκού θρησκεύματος κοινότητες της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών (Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο).
Το μεγαλύτερο μέρος όμως μπήκε στα καράβια και τράβηξε προς την ανατολική Μεσόγειο, όπου αφού έκανε μία μικρή στάση και ξεφόρτωσε μερικούς στην Ιταλία, οι περισσότεροι ήρθαν εδώ στην Θεσσαλονίκη, όπου ο τότε Σουλτάνος Βαγιαζήτ ο Β’ (γιος του Μωάμεθ του πορθητή) τους καλοδέχτηκε και μάλιστα ευχαρίστησε σε δημόσια προσευχή τον Αλλάχ, για το σπουδαίο δώρο που του έστειλε, δηλαδή τους “αδελφούς” Ιουδαίους.
[Μην συγχέουμε αυτούς τους εξ Ισπανίας Ιουδαίους της Θεσσαλονίκης, με τους “Ιωαννίτες” της Ηπείρου, που η καταγωγή τους χάνεται στους αιώνες, χωρίς κανείς να ξέρει στα σίγουρα από πότε είναι εκεί και από που ήρθαν. Οι περισσότεροι από αυτούς σήμερα έχουν μεταναστεύσει στην Αμερική.]
Μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και υπό την προστασία των Οθωμανών, οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης πρόκοψαν. Για αυτό και όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Ιουδαίοι πήραν φυσικά το μέρος του οικοδεσπότη τους, του Τούρκου, σφαγιάζοντας με ιδιαίτερο ζήλον τους επαναστατημένους Ελληνες.
Οταν η Θεσσαλονίκη ελευθερώθηκε από τους Τούρκους, το 1912, ήταν η μεγαλύτερη Ιουδαϊκή πόλη της Ευρώπης, με 45% του πληθυσμού της να είναι Ιουδαίοι, ενώ στη 2η θέση ισοβαθμούσε το Ελληνικό με το Σλάβικο στοιχείο, με 23-25% το καθένα, ενώ το υπόλοιπο 5% ήταν Τούρκοι, Τσιγγάνοι και άλλες μειονότητες.
Ομως 30 χρόνια αργότερα, μέσα στην γερμανική Κατοχή, ο Γερμανός διοικητής Μαξ Μέρτεν, γνωστός ως “Χασάπης της Θεσσαλονίκης” εξόντωσε κάπου 62.000-63.000 από τους συνολικά 65.000 Ιουδαίους της Θεσσαλονίκης.
ΣΕΦΑΡΑΝΤ είναι η Ιουδαϊκή ονομασία της Ισπανίας.
ΣΕΦΑΡΝΤΕΙΜ όσοι προέρχονται από εκείνους που έφυγαν από την Ισπανία το 1492, όπου και αν πήγαν μετά (Γαλλία, Κάτω Χώρες, Ιταλία, Ελλάδα).
Γλώσσα: Λαντίνο (Λατινο-Εβραϊκό ιδίωμα)
Σήμερα δεν αποτελούν περισσότερο από το 1-2% του πληθυσμού του Ισραήλ.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Οι σημερινοί Ισραηλινοί δεν έχουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ βιολογική συγγένεια με τους Εβραίους της Βίβλου, αλλά μόνο θρησκευτική.
Στο 98-99% είναι ΑΣΚΕΝΑΖΕΙΜ, δηλαδή Ιουδαϊκού θρησκεύματος βορειο-ευρωπαίοι, μακρινοί βιολογικοί απόγονοι των εξιουδαϊσμένων Χαζάρων, (φυσικά με κάμποσες επιμειξίες με τους πληθυσμούς των χωρών όπου ζούσαν τόσους αιώνες).
Στο 1-2% είναι ΣΕΦΑΡΝΤΕΙΜ δηλαδή Ιουδαϊκού θρησκεύματος Βορειο-αφρικάνικες φυλές Βερβερίνων, που μέσω Ισπανίας εξαπλώθηκαν σε όλες της νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Ωραία μας τα λες, θα πει κανείς, αλλά τι απέγιναν οι Εβραίοι της Βίβλου;
Από την χώρα τους, δεν έφυγαν, όπως μας λες. Αλλά ούτε και εκεί βρίσκονται πια.
Τι απέγιναν, λοιπόν; Εξατμίστηκαν;
Οχι ακριβώς!
Οι Εβραίοι της Βίβλου δεν έφυγαν ΠΟΤΕ από την χώρα τους συνολικά, όπως λέει ο μύθος. Εκτός φυσικά από κάποιο ποσοστό μετανάστευσης, όπως και κάθε λαός.
Ομως, μετά τον 7ο αιώνα και την ραγδαία εξάπλωση του Ισλάμ, εγκαταστάθηκαν σταδιακά στην Παλαιστίνη όλο και περισσότεροι Αραβες. Ειρηνικά, γιατί όπως είπαμε και πιο πάνω, εκείνη την εποχή ένιωθαν “αδέρφια”.
Βαθμιαία επήλθε στην Παλαιστίνη μία συγχώνευση Αράβων και Εβραίων, που σταδιακά εξισλαμίστηκαν. Τελικά αυτό το Εβραιο-Αραβικό κράμα που προέκυψε στην Παλαιστίνη, είναι οι προπάτορες των σημερινών Παλαιστινίων.
Θα ακουστεί ειρωνικό, αλλά η Ιστορία ξέρει από ειρωνείες:
Αν θέλει κανείς να βρει μερικά γονίδια των Εβραίων της Βίβλου, θα πρέπει να τα αναζητήσει ανάμεσα στους Παλαιστίνιους.
Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι ανάμεσα στους εποίκους Ισραηλινούς, δεν θα βρει ΟΥΤΕ ΕΝΑ.
ΠΗΓΗ
Κωνσταντίνος Αρβανίτης
https://www.facebook.com/orpheus.greece