video-skepsis

 

   

Sacco e Vanzetti

Έζησαν ως εργάτες
για την τάξη τους
και πέθαναν
γνωρίζοντας
ότι πεθαίνουν γι αυτήν.


 

   Για να μην ξεχάσουμε τους φίλους Νικ και Μπαρτ -όπως χαϊδευτικά τους φώναζαν στο συνδικάτο- που έζησαν ως εργάτες για την τάξη τους και πέθαναν γνωρίζοντας ότι πεθαίνουν γι αυτή.

 

   "Δε θα ευχόμουν σε ένα σκυλί ή σε ένα φίδι, στο πιο χαμερπές και δύστυχο πλάσμα στη γη, όσα έχω υποφέρει για πράγματα για τα οποία δεν είμαι ένοχος. Όμως πεποίθησή μου είναι πως έχω υποφέρει για όσα είμαι ένοχος. Υποφέρω γιατί είμαι ριζοσπάστης και πράγματι είμαι ριζοσπάστης. Υποφέρω γιατί είμαι Ιταλός μετανάστης και πράγματι είμαι. Όμως είμαι σίγουρος πως έχω το δίκιο με το μέρος μου, ώστε, αν μπορούσατε να με εκτελέσετε δυο φορές και αν μπορούσα να ξαναγεννηθώ άλλες δύο, θα ζούσα την ίδια ζωή και θα έκανα όσα έχω ήδη κάνει". Ήταν τα λόγια του Βαντσέτι όταν απευθυνόταν για τελευταία φορά στο δικαστή Ουέμπστερ Θάγιερ.

 

   Τα ξημερώματα στις 23 Αυγούστου 1927, πρώτα ο Σάκο στις 0.19 και εννέα λεπτά αργότερα, στις 0.26 ο Βαντσέτι, κάθισαν στην ηλεκτρική καρέκλα, που ετοίμασε γι αυτούς η αστική δικαιοσύνη, ως "επικίνδυνοι εχθροί της κυβέρνησης" θύματα ενός μεγάλου κύματος διώξεων και τρομοκρατίας του αμερικάνικου καπιταλισμού κατά της κόκκινης απειλής.

 

 "Θα μπορούσα να είχα πεθάνει ασήμαντος, άγνωστος, μια αποτυχία. Τώρα δεν είμαστε αποτυχημένοι. Αυτή είναι η καριέρα μας κι αυτός ο θρίαμβός μας. Ό,τι είπαμε, ό,τι ζήσαμε, ό,τι πονέσαμε είναι το τίποτα. Ο θάνατός μας - ο θάνατος ενός παπουτσή κι ενός φτωχού ψαρά- είναι το παν. Η τελευταία στιγμή μας ανήκει. Η θανάσιμη αγωνία είναι ο θρίαμβός μας".

   Τα λόγια τους ας είναι όχι το μνημόσυνό τους αλλά η δύναμη που μεταγγίζεται στις καρδιές αυτών, που "πολεμούν για τη διεκδίκηση της ευτυχίας και της ελευθερίας για όλους", όπως έγραφε ο Φεντερίκο Νικόλα Σάκο στο γιο του.

 

 

 

 

 

 

arrow yellowΠερισσότερες VIDEO-σκέψεις...

  

  

Οδηγητής

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση