15 Μάη 1941 ο Αρης Βελουχιώτης μιλάει στη «Σύσκεψη της Καισαριανής» για την ανάγκη του ένοπλου αγώνα.

aris kaisariani ImgL

Ο Γιάννης Χατζηπαναγιώτου, ο μετέπειτα Καπετάν Θωμάς στον ΕΛΑΣ της Κεντρικής Στερεάς, δίπλα στον Αρη, που συμμετείχε σ’ αυτή την σύσκεψη, περιγράφει στο βιβλίο του «Η Πολιτική Διαθήκη του Αρη Βελουχιώτη» (1975 – εκδόσεις Δωρικός – σελ. 29 – 32):


«15 Μαίου 1941. Στο δασύλιο μεταξύ Ζωγράφου – Καισαριανής – Κουπονίων στην Αθήνα. Λίγοι φίλοι μαζεμένοι ανάμεσα σε πυκνά πεύκα, κι ένας κοντός, αδύνατος, ξερακιανός, μα γεμάτος δύναμη και νεύρο, να μας μιλεί. Ο Θανάσης Κλάρας, ο κατοπινός Αρης Βελουχιώτης. Παλιός αγωνιστής και φίλος. Δεν είναι παρά λίγες μέρες, που γύρισε από το μέτωπο, και να, μας επιμένει πως:
Ο Πόλεμος συνεχίζεται. Ναι, συνεχίζεται. Θέλω να πω – εξηγεί – πως πρέπει να συνεχιστεί. Με το όπλο στο χέρι.
»Τα λόγια του, σαν παράξενα μας φάνηκαν. Μετά την κατάρρευση στο αλβανικό και το μακεδονικό μέτωπο κάθε ελληνική αντίσταση είχε σταματήσει, για να αντηχήσουν βαριά οι χιτλερικές μπότες μέσα στη πρωτεύουσα. Οι δισταγμοί μας δεν λείπουν. Η ξένη βία κυριαρχεί. Φόβος και αγωνία κατέχουν τις καρδιές μας. Ποιος θα βρεθεί να στρωθεί στον ένοπλον αγώνα; Μεγάλες οι πληγές, που άφησαν ο ελληνοϊταλικός και ο ελληνογερμανικός πόλεμος. Γεμάτα τα νοσοκομεία ανάπηρους και τραυματίες. Μαυροφορεμένες μανάδες, κι αδελφές. Η ίδια η κυβέρνηση είχε φροντίσει να παραδοθούν σιδηροδέσμιοι στις φυλακές και στις εξορίες οι αγωνιστές του λαού.
»Ο Θανάσης Κλάρας διακρίνει τους δισταγμούς και γίνεται πιο ορμητικός και πειστικός.
— Ακόμα και τα καρυοφύλλια των προγόνων μας του Εικοσιένα – μας λέει — θα ξεθάψουμε. Θα συμμαζέψουμε κι όσα μπορούμε όπλα από την κατάρρευση του μετώπου. Τα πιο πολλά θα τ’ αρπάξουμε απ’ τους κατακτητές.
»Τα λόγια του δίνουν θερμή πνοή. Ζεσταίνουν τις καρδιές μας. Μας συγκινούν προπαντός, όταν διαλαλεί ότι:
— Την ιστορία δεν την δημιουργούν οι «ημίθεοι», αλλά οι πρωτοπόρες δυνάμεις του Εθνους. Ο ίδιος ο λαός. Εμείς και όλοι οι άλλοι, που θα ακολουθήσουν. Θα οργανωθεί ο λαός. Και θα ανασυντάξει όλες τις δυνάμεις του για να ορθωθεί το λαϊκό κίνημα. Μην αμφιβάλλετε – προσθέτει – πως γρήγορα θα το σκάσουν και τα παλληκάρια του Κόμματος από τα ξερονήσια και τις φυλακές και θα βρεθούν στις πρώτες γραμμές του εθνικολαϊκού αγώνα, που θα αρχίσουμε».

..................................................

 

"Ακόμα και τα καριοφίλια των προγόνων μας του ’21 θα ξεθάψουμε! [...] Μην αμφιβάλλετε, πως γρήγορα θα το σκάσουν τα παλικάρια του κόμματος απ’ τις φυλακές και τα ξερονήσια για να βρεθούν στις πρώτες γραμμές του εθνικολαϊκού αγώνα».
Αυτά ήταν τα λόγια του Άρη, με τα οποία είχε προφητέψει μέσα στα πρώτα και πιο μαύρα χρόνια της κατοχής,


aris2018 ImgL

όταν όλα τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, το ηρωικό έπος της αντίστασης του λαού μας. "Μόνος του, έλεγε, ο λαός θα αποκτήσει τη λευτεριά του, γιατί ο ένοπλος αγώνας-όπως και κάθε αγώνας- είναι υπόθεση της κοινωνίας".Αυτό και έγινε.
Με την οργάνωση και την καθοδήγηση του ΚΚΕ και με πρωτοκαπετάνιο τον ίδιο τον Άρη, τα καλύτερα παιδιά του ελληνικού λαού με το αίμα τους και τις θυσίες τους έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα για να λευτερώσουν την πατρίδα από το φασιστικό ζυγό των ξένων κατακτητών και να φέρουν στον πολύπαθο τόπο το ξημέρωμα μιας νέας ζωής, στηριγμένης στις αξίες της δικαιοσύνης, της ισότητας, της ευτυχίας για όλους. Κι όταν αυτός ο τιτάνιος αγώνας τέλειωσε με το διώξιμο του ξένου κατακτητή η νίκη δεν ήταν πλέρια και ολοκληρωτική. Ο νέος κόσμος δεν ανέτειλε. Ο κόσμος ο παλιός, που υπήρξε υπαίτιος για τη φτώχεια, την αδικία, τους πολέμους, σήκωσε πάλι κεφάλι. Και ήταν οι απόντες, αυτοί που δεν πολέμησαν, αυτοί που έσκυψαν κι ακόμα χειρότερα συνεργάστηκαν με τον εχθρό, που πλούτισαν από τη φτώχεια των πολλών κι έγιναν καταδότες και προδότες των μαχητών της ελευθερίας, ήταν όλοι αυτοί που αντί να τιμωρηθούν και να πληρώσουν για τα εγκλήματά τους, με τις ευλογίες των πρώην συμμάχων πήραν στα χέρια τους τη διακυβέρνηση της χώρας .Το όραμα για την οικοδόμηση της κοινωνικής απελευθέρωσης και της λαϊκής εξουσίας δεν μπόρεσε να πάρει σάρκα και οστά. Στο φλογερό του λόγο στην κεντρική πλατεία της Λαμίας το '44 με την απελευθέρωση της πόλης ο Άρης προβλέποντας αυτά που έρχονταν είχε υπογραμμίσει: "Μα εμείς υποσχεθήκαμε στο λαό και κάτι άλλο: Ότι δεν θ' αφήσουμε το όπλο από το χέρι μας αν δεν πετύχουμε και τη διπλή λευτεριά: τη λαοκρατία. Για αυτό θα παλέψουμε για να εκτελέσουμε κι αυτή την υπόσχεση μας, αφιερώνοντας και θυσιάζοντας την ζωή μας ακόμα για τη λαοκρατική λύση του ελληνικού προβλήματος."
        Και σ αυτή του την υπόσχεση στάθηκε πιστός. Ο Άρης που με το χέρι του είχε γράψει στον "Όρκο"του αντάρτη του ΕΛΑΣ, ότι "υπόσχομαι να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του", δε θα μπορούσε να ατιμάσει τον εαυτό του "ως πολεμιστή του Έθνους και του λαού του" .Γι αυτό και δεν ενέδωσε στην υποχώρηση και στην υποταγή, δεν υπέστειλε τη σημαία του αγώνα για τις ελευθερίες και τα δίκια του λαού, δεν παρέδωσε τα όπλα του αντάρτικου απελευθερωτικού στρατού. Όταν με τις επαίσχυντες συμφωνίες του Λιβάνου, της Γκαζέρτας και της Βάρκιζας θάφτηκε το όνειρο της διπλής λευτεριάς, ο πρωτοκαπετάνιος, αυτός που "όταν ακούγαν το όνομά του οι Γερμανοί κρύβονταν σα λαγοί μέσα στα δάσα", πήρε ξανά -μόνος αυτή τη φορά - τα βουνά.
        Σε σύσκεψη των καπετάνιων του ΕΛΑΣ το Νοέμβρη του 44 έχοντας προφητέψει γι ακόμα μια φορά τα δεινά και τις απίστευτες συμφορές που περίμεναν το λαό μας και το κίνημά του, με την πολιτική διορατικότητα και οξυδέρκεια που τον διέκρινε, είχε δηλώσει:
"Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει». Και τα βουνά που τον ήξεραν, τα βουνά που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν στα χρόνια του αγώνα, τον κράτησαν για πάντα εκεί.
        Κυκλωμένος από τους διώκτες του, κυνηγημένος από τους εχθρούς του, που ήταν και οι εχθροί του λαού, προτίμησε για να μην πέσει στα χέρια τους να γράψει μόνος του τον επίλογο της ζωής του περνώντας μια για πάντα στην αιωνιότητα και στην αθανασία της συλλογικής μνήμης. Μετά ο κανιβαλισμός και οι απίστευτες θηριωδίες των νικητών, που μ αυτόν τον τρόπο θεώρησαν ότι ξεμπέρδεψαν μαζί του. Πόσο γελασμένοι στάθηκαν!
        Ο Άρης ο αντάρτης, ο Άρης ο κομμουνιστής, ο Άρης της επανάστασης, της κοινωνικής και εθνικής ανάτασης, ο Άρης της ιστορικής συνέχειας και της ζωντανής ελπίδας για το μέλλον που κερδίζεται μέσα από το δρόμο του αγώνα και της αντίστασης που αυτός έδειξε και χάραξε, είναι πάντα εδώ. Παρών σε ό,τι μεγάλο και σημαντικό. Δίπλα στο λαό, που τον γέννησε για να τον εμπνέει και να του θυμίζει πως "η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με θύματα κι αγώνες!"

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση