poihmata top banner 2019


 

Όπως εκείνος που φέρνει μια σημαντική επιστολή στο γκισέ εκτός των ωρών εργασίας του ταχυδρομείου: και το γκισέ είναι κλειστό· όπως εκείνος που θέλει να προειδοποιήσει την πόλη για την επερχόμενη πλημμύρα ‒ μιλάει ωστόσο ξένη γλώσσα: και κανένας τί λέει δεν καταλαβαίνει· όπως ο ζητιάνος που χτυπάει για πέμπτη φορά την πόρτα εκείνη που του είχαν ανοίξει τις προηγούμενες τέσσερις: και μένει τώρα, την πέμπτη του φορά, πεινασμένος· όπως ο πληγωμένος

egglimata ImgF

που τρέχει το αίμα του, ενώ περιμένει τον γιατρό: και το αίμα του συνεχίζει να τρέχει, έτσι ερχόμαστε κι εμείς και γράφουμε και λέμε για τα κακά που έχουμε τραβήξει και για τα εγκλήματα που έχουμε υποστεί.

        Την πρώτη φορά που αναφέραμε ότι σφάζανε τους φίλους μας με μέτρο και αραιά-αραιά, βγήκε μια κραυγή απόγνωσης και φρίκης. Είχανε σφάξει, τότε, εκατό. Όταν όμως ύστερα σφαχτήκαν χίλιοι, και τελειωμό δεν είχανε οι σφαγές, απλώθηκε παντού σιωπή.

Όταν έρχονται και πέφτουν σαν βροχή τα εγκλήματα, κανείς τότε δεν βγαίνει να φωνάξει “Σταματήστε!”.

Όταν τα εγκλήματα γίνονται σωρός, γίνονται και αόρατα.

Όταν τα βάσανα είναι αβάσταχτα και θεριεύει ο πόνος, κραυγή από πουθενά δεν ακούγεται.

Γιατί και οι κραυγές... έτσι πέφτουνε κι αυτές... σαν βροχή, σαν βροχή καλοκαιριάτικη.

 ...................

        Φτάσαμε στο σημείο αυτό του τελευταίου επιπέδου που αναφέρει ο Μπρεχτ. Το αίμα τρέχει από παντού χωρίς σταματημό και δίχως έλεος. Οι σφαγές τόσες πολλές και σε τόσες μεριές του πλανήτη, που οι κραυγές του πόνου έγιναν κομμάτι της ζωής μας και δεν ακούγονται πια. Τα εγκλήματα μικρά και μεγάλα, με ετικέτα και χωρίς ετικέτα, αυτά που γίνονται γνωστά κι άλλα που περνάνε στα ψιλά, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, ψυχολογικά σε κάθε τομέα της ζωής έγιναν η κανονικότητα της πραγματικότητας μέσα στην οποία ζούμε. Συνηθίσαμε σε τέτοιο βαθμό που και το πιο παράλογο και το πιο αποκρουστικό έφτασε να φαίνεται λογικό και φυσιολογικό. Μικρά εγκλήματα κομμάτια του παζλ που συνθέτουν όλα μαζί το μεγάλο έγκλημα, που δεν  είναι άλλο από το κοινωνικοπολιτικό σύστημα, μέσα στο οποίο ζούμε. Που επιβιώνει μέσα από τα βάσανα, την απόγνωση και τη φρίκη των φτωχών και ταπεινών. Αυτό στο οποίο υπάρχουν λίγοι εκμεταλλευτές και αδικητές και πολλοί εκμεταλλευόμενοι και αδικούμενοι. Θύτες αδίστακτοι και θύματα απελπισμένα. Αυτό που στο όνομα του κέρδους  εν ψυχρώ δολοφονεί λαούς, κατεδαφίζει ζωές, ακρωτηριάζει ελπίδες και όνειρα, ρουφάει το αίμα των νέων μέσα από την ανεργία, την εργασιακή κόλαση, την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα δημιουργώντας  οδυνηρά ατομικά και συλλογικά αδιέξοδα μιας κατ όνομα ζωής που πολύ απέχει από την ουσιαστική ζωή, για την οποία και ήρθαμε  σ αυτόν τον κόσμο. 

        Κίνδυνος μέγας φωνάζει ο Μπρεχτ.  Όσο  τα εγκλήματα πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο φρικτά, όσο δεν αντιδρούμε συνηθίζοντάς τα σιγά σιγά, γινόμαστε χωρίς να το συνειδητοποιούμε κομμάτι αυτής της φρίκης, συμμέτοχοι αυτού του εγκλήματος που θύματά του είμαστε εμείς σαν  σύνολο κι ο καθένας χωριστά. Δεν έχουμε επιλογή λοιπόν. Ή με την ανοχή και την αδράνειά μας θα επιτρέψουμε στο σύστημα που νόμιμα ή παράνομα επιτρέπει στους δυνατούς να λεηλατούν το μόχθο μας και τις ζωές μας ή θα τους σταματήσουμε. Τα εγκλήματά τους δε θα τα συνηθίσουμε.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση