2018logotexniatext

Καλωσορίζουμε το Νοέμβρη με τα λόγια του ποιητή μας Τάσου Λειβαδίτη, που έφυγε από τη ζωή τέτοιες μέρες φθινοπωρινές πριν από 30 χρόνια. Το μόνο που ζητούσε ήταν τα βιβλία του να βρίσκονται πάνω στα ξύλινα τραπέζια ανάμεσα στο ψωμί και στα εργαλεία του λαού. Τρυφερός και επαναστατικός

noembris ImgF

ο Λειβαδίτης έκανε διαρκώς τον απολογισμό του βάζοντας όσο πιο βαθιά μπορούσε το δάκτυλο “επί των τύπων των ήλων”

        Δε χαριζόταν σε κανένα και προπαντός στον εαυτό του καθώς έψαχνε διαρκώς να καταλάβει το πώς και το γιατί, όχι απλά σαν παρατηρητής αλλά σαν μέτοχος που έχει ευθύνη για τα τεκταινόμενα. Ανθρώπινος, διαχρονικός, αναγκαίος για την προσέγγιση των ανεκπλήρωτων ονείρων "των ανθρώπων που πολεμάνε και πεθαίνουνε για ένα καινούργιο κόσμο".


Άνεμος του Νοεμβρίου 

Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυνση,
πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’ αγαπήσουν.

Τάσος Λειβαδίτης

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση