2018logotexniatext

Για άλλη μια φορά ο θρήνος περισσεύει. Μέχρι να 'ρθει ο επόμενος κι ύστερα ο επόμενος. Μια ατέλειωτη αλυσίδα από δήθεν “ασύμμετρες απειλές”, θεϊκές κατάρες και ανθρώπινα σφάλματα. "Δυστυχώς, αναφέρει συντετριμμένος ο ιατροδικαστής,ανάμεσα στους νεκρούς υπάρχουν και πολλά παιδιά, πολλά παιδάκια." Απανθρακωμένα παιδικά κορμάκια στην αγκαλιά των νεκρών μανάδων τους.

 

paidi ImgF

Κι άλλα που βρέθηκαν να πλέουν στη θάλασσα μετά από την απέλπιδα προσπάθεια των γονιών τους να σωθούν και να τα σώσουν από την πύρινη κόλαση. Υπάρχουν και κάποια που δίνουν μάχη ζωής με πολλαπλά εγκαύματα στα μικροσκοπικά τους σωματάκια μέσα στα νοσοκομεία.
        Ποιος θα δώσει λόγο γι αυτές τις ζωούλες που χάθηκαν πριν ακόμα ανθίσουν; Ποιοι θα καθίσουν στο εδώλιο με την κοινωνία όλη απέναντί τους γι αυτά τα παιδιά, που δεν πρόλαβαν να ονειρευτούν ούτε καν να παίξουν, καθώς το τέλος ήρθε αναπάντεχα, ενώ το ταξίδι άρχιζε και το παιχνίδι ξεκινούσε; Για τα αγγελούδια που κάηκαν στις φλόγες της αδιαφορίας ενός κράτους, που υπάρχει για να υπηρετεί το συμφέρον και το "πάση θυσία" κέρδος για τους ελάχιστους και να γυρνάει την πλάτη στην ανθρώπινη ζωή των πολλών και σ όλα εκείνα τα σημαντικά που της δίνουν νόημα κι αξία;
        Ό,τι δε δίνει κέρδη δε συμφέρει. Κι ότι δε συμφέρει απλά δεν ενδιαφέρει. Κι αυτό το είδαμε να ισχύει από την πιο απλή μέριμνα για την ασφάλεια των κατοίκων, όπως άνοιγμα δασικών δρόμων και αντιπυρηνικών ζωνών, δημιουργία υδατοδεξαμενών, ενημέρωση και ύπαρξη σχεδίου εκκένωσης μέχρι τη δημιουργία σωστού πολεοδομικού σχεδιασμού, στελέχωση της πυροσβεστικής υπηρεσίας, ψήφιση νόμων φιλικών για το πράσινο και το φυσικό περιβάλλον. Πως είναι δυνατόν όμως ένα κράτος δομημένο με βάση το επιχειρηματικό κέρδος θα φροντίσει για όλα αυτά; Πως να σταματήσει ο εκ των υστέρων θρήνος όταν η γη είναι εμπόρευμα, όταν οι καμένες δασικές εκτάσεις γίνονται οικόπεδα, ορυχεία, τουριστικές εγκαταστάσεις: κι όταν για την προστασία των δασών το ποσό που διατίθεται από τον κρατικό προϋπολογισμό είναι μόλις 0,035 %; Σ΄ ένα τέτοιο το κράτος είμαστε καταδικασμένοι να γινόμαστε θεατές του ίδιου έργου: Να αηδιάζουμε μπροστά στο θέατρο της ανέξοδης αναζήτηση και απόδοση ευθυνών, αυτών που μοιράζονται στο ανεξέλεγκτο φυσικό φαινόμενο της φωτιάς, στο "στρατηγό άνεμο", που παρέσυρε τις φλόγες σε κατοικημένη περιοχή, στους φουκαράδες που κτίσαν μέσα στα πεύκα, στον πανικό που έκανε κάποιους να φύγουν από τα σπίτια τους και να καούν σε δρόμους - αδιέξοδα, στο πείσμα κάποιων άλλων που έμειναν για να σώσουν τα σπίτια τους. Δεν έχει τελειωμό ο κατάλογος της έσχατης ανευθυνότητας και υποκρισίας αυτών που κυβερνούν, αυτών που κυβερνούσαν, της απόλυτης χυδαιότητας και εγκληματικότητας του συστήματος που διαχειρίζονται και υπηρετούν. Και είναι ακριβώς αυτό το σύστημα που αποτελεί τον ηθικό αυτουργό της φωτιάς και όσο θα του επιτρέπουμε να υπάρχει, οι φωτιές θα συνεχίσουν και στο μέλλον να μπαίνουν και να καίνε σπίτια, χωράφια, περιουσίες, ανθρώπους και μικρά παιδιά. Κι έπειτα θα υψώνονται μεσίστιες οι σημαίες για τους αδικοχαμένους και θα κηρύσσεται τριήμερο εθνικό πένθος στη μνήμη τους.
        Για τα βρέφη και τα παιδιά, τα μεγάλα θύματα αυτού του σπαραγμού, που δε θα μεγαλώσουν, που δε θα γίνουν αυτό που θα μπορούσαν να γίνουν, που δε θα πάρουν μέρος στο χτίσιμο του καινούργιου ωραίου κόσμου, στον οποίο η ευτυχία των παιδιών θα είναι η πρώτιστη έννοια και το μέγιστο καθήκον, αφήνουμε την ποίηση να μιλήσει, να παρηγορήσει και γιατί όχι, να αφυπνίσει.


ΤΡΕΞΕ ΑΓΟΡΙ


...τρέξε αγόρι να προλάβεις τη Ζωή,
να βρεις τον Παράδεισό σου
πριν σε βρουν οι Δαίμονες
και σε αναγκάσουν φοβίζοντάς σε
να ζήσεις στην Κόλασή τους..

 

ΘΡΗΝΩ

....

Θρηνώ τα νιάτα

που δε θα γεράσουν,
δε θ' αγαπήσουν
δε θα χαρούν
την ομορφιά του κόσμου,
γιατί είναι όμορφη η ζωή...
~
Θρηνώ τους νέους
που δε θα δουν
πράσινα τα βουνά
όμορφες τις θάλασσες
διάφανο τον ουρανό
μα αποκαίδια ενός
άδικου παρελθόντος.
~
Θρηνώ εκείνους
που πόθησαν τη ζωή
και βίωσαν το θάνατο.
~
Θρηνώ εμένα, εσένα,
το μέλλον όλων
που είναι ζοφερό
γιατί έτσι κάποιοι
το θέλησαν.
~
Πενθώ το θάνατο
που θα ανεχτεί
τόσους πολλούς
ατυχείς του αιώνα...

 

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Ένα παιδί
που πεθαίνει
για οποιοδήποτε λόγο
είναι ένα βήμα της ανθρωπότητας προς τα πίσω..
Είναι σα να
αρνείται ο άνθρωπος
την ύπαρξή του...

Ελένη Ιωάννου
Α' βραβείο ποίησης

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση