banner sparagmata 

Μικρά-μικρά κομματάκια που ανιχνεύουμε με απέραντη αγάπη και προσοχή.

Τα 'χουμε ανάγκη όπως το αλφαβητάρι.

Τα συναρμολογούμε κι ανακαλύπτουμε τις πατημασιές των ανθρώπων

που ξεχέρσωσαν το δρόμο που ακολουθούμε.

Νοιώθουμε την ανάσα τους. Οι ορμήνιες τους βοηθούν την έφοδό μας για τον ουρανό. 



 

 “Αργοπεθαίνουμε” παρατηρεί ο Νερούντα, ενώ η ζωή είναι ένα ταξίδι με έπαθλο τη “θαυμάσια ευτυχία”. Πότε αργοπεθαίνουμε και πότε ζούμε; Πως και γιατί αργοπεθαίνουμε;

argopethainoume ImageFREE

Μπορούμε έστω και τώρα να πορευτούμε ζωντανοί; Διαβάζουμε τους ποιητικούς του στοχασμούς:

Αργοπεθαίνει

όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,

επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει το βήμα του

όποιος δε ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του

όποιος δε μιλάει σε όποιον δε γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει

όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου

και τα διαλυτικά σημεία στο ι αντί τη δίνη της συγκίνησης

αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια

που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,

που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει

όποιος δεν ταξιδεύει

όποιος δε διαβάζει

όποιος δεν ακούει μουσική

όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει

όποιος καταστρέφει τον έρωτά του

όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος

για την κακή του τύχη

ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει,

όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει

όποιος δε ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει

ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις

όταν θυμόμαστε πάντα πως για να σαι ζωντανός

χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη

από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μια φλογερή υπομονή

θα κατακτήσουμε τη θαυμάσια ευτυχία.

Σκέψεις γεμάτες αγάπη για τον άνθρωπο και τη ζωή. Για τα απλά πράγματα, που δεν είναι καθόλου απλά, που είναι στην πραγματικότητα ουσιαστικά, σημαντικά κι επηρεάζουν τη δύσκολη ζωή μας. Χωρίς να προσφέρει εύκολες συνταγές, χωρίς να κάνει κατήχηση δείχνει έναν άλλο δρόμο, το δρόμο που καθένας μπορεί να χαράξει για τη δική του ζωή. Ανάβει φωτάκια, βάζει σηματάκια και πινακίδες στα δύσκολα σημεία, που δεν κάνουν βέβαια την πορεία εύκολη, αλλά σε αποτρέπουν από το να χαθείς, να αποθαρρυνθείς και τελικά να μην ταξιδέψεις, με άλλα λόγια να μη ζήσεις.

Προϋπόθεση αλλά και έπαθλο για το Νερούντα είναι το να ζεις την κάθε στιγμή, αλλά όχι “εική και ως έτυχε”. Ζητούμενο είναι η ζωή, όχι ως βιολογική λειτουργία, όχι ως απλή επιβίωση, αλλά ως πορεία αυτοπραγμάτωσης σ΄ ένα εσωτερικά και μόνο ελεγχόμενο συναισθηματικό κόσμο. Ζωντανό είναι μόνο ό,τι αναπτύσσεται και ωριμάζει. Η αλλαγή είναι μοναδική απόδειξη ζωής και ζωντανός είναι μόνο όποιος είναι πρόθυμος να πειραματίζεται. Αυτός που δε φοβάται το άγνωστο και το διαφορετικό και χαίρεται να πορεύεται με νέες ιδέες, νέες εμπειρίες, που αντιμετωπίζει την αποτυχία σαν ένα μέρος της διαδικασίας της μάθησης, της εξέλιξής του. Αυτός που δεν κυνηγά τη σιγουριά και την ασφάλεια σε πράγματα και καταστάσεις, που βρίσκονται έξω από τον εαυτό του, και δεν πέφτει για χάρη μιας τέτοιας αυταπάτης στην παγίδα μιας ζωής αποτελματωμένης. Αυτός που δε ζει με γνώμονα τη συνήθεια αλλά τη σκέψη. Αυτός που δε χρειάζεται την έγκριση ή το χειροκρότημα των άλλων για να νιώθει καλά, που δεν θεωρεί τη γνώμη των άλλων πιο σημαντική από την άποψη που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του, δηλαδή που αρνείται να γίνει ετεροκατευθυνόμενος

Ζωντανός είναι αυτός που γνωρίζει ότι ο θάνατος του παλιού είναι η γέννηση του καινούριου και ότι η ανάπτυξη και το επιτυχημένο πέρασμα σε μεγαλύτερη ωριμότητα κερδίζεται μέσα από την παραίτηση από παλιά πρότυπα σκέψης και συμπεριφοράς, από ξεπερασμένους τρόπους ενέργειας και θεώρησης πραγμάτων. Αυτός που δε θέλει να ζει με απόλυτες αλήθειες και δεν κουράζεται ποτέ να μαθαίνει και να εξερευνά το μυστήριο της πραγματικότητας φτιάχνοντας και ξαναφτιάχνοντας κάθε φορά που προκύπτουν καινούρια στοιχεία τους χάρτες, με τους οποίους οδεύει στο ταξίδι της ζωής. Αυτός που δεν σπαταλά το χρόνο του με το να παραπονιέται, που προτιμά να απολαμβάνει από το να γκρινιάζει, που “δεν έχει αρκετή λογική” ώστε να μη βγει να τσαλαβουτήσει στη βροχή ή να κάνει γλύστρες στο χιόνι. Αυτός που αδράχνει την απόλαυση της τωρινής στιγμής, που ενθουσιάζεται από τα “μικρά” χωρίς να περιμένει κάτι “μεγάλο” να συμβεί για να χαρεί. Αυτός που παθιάζεται με το ωραίο, που δίνει χώρο στη ζωή του για το όνειρο, που πολεμά σε μαρμαρένια αλώνια για τον έρωτά του, που προτιμά να είναι ευτυχισμένος από το να είναι σωστός σύμφωνα με τις αξίες των άλλων, που παλεύει κάθε στιγμή για να ξαναδώσει στη ζωή τα δικαιώματά της και να την κάνει χαρά, παιχνίδι, φαντασία, αγάπη. Αυτός που δοξάζει το μυστήριο και το παράδοξο της ζωής, τη δυσκολία και την πολυπλοκότητά της. Αυτός είναι που πραγματικά ζει κι αυτός πεθαίνει μια φορά, όταν έρθει το βιολογικό του τέλος. Οτιδήποτε άλλο είναι ζωή με δόσεις και θάνατος αργός, μας λέει στο “Αργοπεθαίνουμε” ο Νερούντα.

Και για να βουτήξουμε στα βαθιά νερά της σημερινής πραγματικότητας, που τη χαρακτηρίζει η μοιρολατρία, η ηττοπάθεια, η υποταγή στην αδικία, η αποδοχή του δίκιου του ισχυροτέρου, μπορούμε να ξεκινήσουμε από στέρεη βάση. Η κοινωνική ζωή δεν είναι άθροισμα των ζωών των μεμονωμένων ατόμων. Είναι μια μικρή στιγμή του κοινωνικού γίγνεσθαι μέσα στο οποίο όλοι μας συμμετέχουμε. Όλοι έχουμε τη δυνατότητα να ζούμε συνειδητά, διαμορφώνοντας τον εαυτό μας παίρνοντας μέρος στον αγώνα για ένα κόσμο, που δεν αποδέχεται τον άνθρωπο και την ίδια τη ζωή ως πρώτη ύλη εκμετάλλευσης, αλλά σαν την πορεία για την κατοχύρωση του δικαιώματος της ζωής, που αγωνίζεται για την ανατροπή του σάπιου συστήματος που αναπαράγει την αδικία, την ανελευθερία την καταπίεση και το πισωγύρισμα σε μια μεσαιωνική χαμοζωή. Είμαστε ζωντανοί όταν παλεύουμε για να γίνει ο άνθρωπος πραγματικός κύριος και δημιουργός της ζωής του και της ευτυχίας του. Αυτός ο αγώνας μας προσφέρει την επιστημονική αυτογνωσία, μας χαρίζει τα εφόδια, τα εργαλεία, τα όπλα της μεταμόρφωσης που κρατά τον καθένα μας ζωντανό.

Σ΄ όλη μας τη ζωή, γράφει ο Σενέκας, πρέπει να συνεχίζουμε να μαθαίνουμε να ζούμε. Εύκολο; Καθόλου. Και ειδικά όταν πρέπει να μάθουμε να ζούμε όχι ως αλλοτριωμένοι από τις αξίες του κυρίαρχου συστήματος άνθρωποι, αλλά ως ελεύθεροι και χειραφετημένοι άνθρωποι του αύριο υπερασπιζόμενοι την ομορφιά και την αξία τη ζωής στο αληθινά δυναμικό της περιεχόμενο. 

 

 Σημείωση 16-12-2016

Όπως επεσήμανε αναγνώστρια το ποίημα "Αργοπεθαίνει όποιος" αποδίδεται λανθασμένα στον Πάμπλο Νερούντα. Ανήκει στη Βραζιλιάνα συγραφέα Martha Madeiros

Ανακοίνωσή του Ιδρύματος  Πάμπλο Νερούντα 

http://www.fundacionneruda.org/es/preguntas-frecuentes

 

Ανεξάρτητα από το όνομα του δημιουργού, θεωρούμε ότι τα συμπεράσματά μας που απορρέουν από το ποίημα παραμένουν ως έχουν.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση