banner sparagmata 

Μικρά-μικρά κομματάκια που ανιχνεύουμε με απέραντη αγάπη και προσοχή.

Τα 'χουμε ανάγκη όπως το αλφαβητάρι.

Τα συναρμολογούμε κι ανακαλύπτουμε τις πατημασιές των ανθρώπων

που ξεχέρσωσαν το δρόμο που ακολουθούμε.

Νοιώθουμε την ανάσα τους. Οι ορμήνιες τους βοηθούν την έφοδό μας για τον ουρανό. 



fthinoporo afieroma

Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο,
το καλοκαίρι, σαν ένα τετράδιο,
που μας κούρασε γράφοντας,
μένει γεμάτο διαγραφές,
αφηρημένα σχέδια στο περιθώριο
κι ερωτηματικά,
Γυρίσαμε
στην εποχή των ματιών, που κοιτάζουν στον καθρέφτη μέσα το ηλεχτρικό φως
σφιγμένα χείλια
κι οι άνθρωποι ξένοι στις κάμαρες, στους δρόμους κάτω από τις πιπεριές
καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν
χιλιάδες χλωμές προσωπίδες.
Γυρίσαμε, πάντα κινάμε
για να γυρίσουμε στη μοναξιά,
μια χούφτα χώμα στις γυμνές παλάμες
(....)
Μένει ακόμα το κίτρινο απόσταγμα
το καλοκαίρι
και τα χέρια σου αγγίζοντας μέδουσες πάνω στο νερό
τα μάτια σου ξεσκεπασμένα ξαφνικά,
τα πρώτα μάτια του κόσμου,
κι οι θαλασσινές σπηλιές
πόδια γυμνά στο κόκκινο χώμα.
Μένει ακόμα
ο ξανθός μαρμαρωμένος έφηβος
το καλοκαίρι.
Λίγο αλάτι που στέγνωσε στη γούβα ενός βράχου, λίγες βελόνες πεύκου ύστερα από τη βροχή
σκόρπιες και κόκκινες
σα χαλασμένα δίχτυα.
(....)
Μένει ακόμα η κίτρινη έρημος
το καλοκαίρι
Κύματα της άμμου φεύγοντας
ως τον τελευταίο κύκλο,
ένας ρυθμός τυμπάνου
αλύπητος, ατελείωτος
μάτια φλογισμένα βουλιάζοντας μέσα στον ήλιο
χέρια με φερσίματα πουλιών χαράζοντας τον ουρανό
χαιρετώντας στίχους νεκρών σε στάση προσοχής
χαμένα σ’ ένα σημείο,
που δεν το ορίζω και με κυβερνά·
τα χέρια σου αγγίζοντας το ελεύθερο κύμα.

Φθινόπωρο, 1936

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση