banner sparagmata 

Μικρά-μικρά κομματάκια που ανιχνεύουμε με απέραντη αγάπη και προσοχή.

Τα 'χουμε ανάγκη όπως το αλφαβητάρι.

Τα συναρμολογούμε κι ανακαλύπτουμε τις πατημασιές των ανθρώπων

που ξεχέρσωσαν το δρόμο που ακολουθούμε.

Νοιώθουμε την ανάσα τους. Οι ορμήνιες τους βοηθούν την έφοδό μας για τον ουρανό. 



Τίτλος  Άγγελου Σικελιανού: Μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει
Δημιουργός  Άγγελος Σικελιανός

 

Sikelianos ImgF


        Σαν σήμερα στις 19 Ιούνη 1951 ο ποιητής που αποκαλέστηκε "Άρχοντας της λαλιάς μας" άφησε με τραγικό τρόπο την τελευταία του πνοή στην κλινική "Παμμακάριστος" της Αθήνας από σοβαρά εγκαύματα στα αναπνευστικά του όργανα, όταν από λάθος της οικιακής του βοηθού αντί για το φάρμακό του ήπιε απολυμαντικό. Τα τελευταία χρόνια ο μεγάλος λυρικός ποιητής μας πάλευε με τη φτώχεια και τις αρρώστιες.

        Επειδή οι ποιητές μας δείχνουν το δρόμο και ο Σικελιανός με τη ζωή και το έργο του ανοίγει και δρόμο αλλά αποτελεί, όπως πολύ όμορφα και εύστοχα γράφει ο Γκάτσος, και μια ταυτότητα για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και ποιοι μπορούμε να γίνουμε, ας σκύψουμε για λίγο σε ό,τι έχει να μας πει αυτή η ζωή κι αυτό το έργο.
Για να θυμηθούμε τη μεγάλη του προσφορά του ποιητή αξίζει να ανατρέξουμε στο άρθρο μας της 15η Μάρτη 2017 με τίτλο

“Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα”, 

 

 Γιατί βαθιά μου δόξασα

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
νά που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...

Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
νά τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,
λάμπ' η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ' τα βάθη τ' ουρανού και μέσα μου ο καρπός!...

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»
μα «αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...
μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,
τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός...»
νά που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,
νά που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!...


Άγγελος Σικελιανός

(από τον Λυρικό Bίο, B΄, Ίκαρος 1966)

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση