banner sparagmata 

Μικρά-μικρά κομματάκια που ανιχνεύουμε με απέραντη αγάπη και προσοχή.

Τα 'χουμε ανάγκη όπως το αλφαβητάρι.

Τα συναρμολογούμε κι ανακαλύπτουμε τις πατημασιές των ανθρώπων

που ξεχέρσωσαν το δρόμο που ακολουθούμε.

Νοιώθουμε την ανάσα τους. Οι ορμήνιες τους βοηθούν την έφοδό μας για τον ουρανό. 



 xatzidakis ImageFREE

  

ΤΑ “ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΑΡΙΑΣ”

ΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μιλάμε γι αυτούς που έκαναν πράξη το σύνθημα, που ήταν γραμμένο στο χιλιομματωμένο λάβαρο, που κρατούσαν στην κεφαλή της φάλαγγας στις 3 του Δεκέμβρη του 1944 οι αποφασισμένοι για ζωή ή θάνατο: “Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα.”

Κι αυτοί που δε διάλεξαν τις αλυσίδες, δεν είχαν εκείνη την ημέρα όπλα... Είχαν μόνο κοντάρια με σημαίες, σφιγμένες γροθιές, ορμητικά σαν άνεμο τραγούδια, φωτιά στα στήθη την οργή για το μεγάλο άδικο και την απόφαση να μη δεχτούν το χαλκά της τυραννίας.

Γι αυτά τα άοπλα παιδιά, που ξαναβγήκαν στους δρόμους του αγώνα,που αναγκάστηκαν να ξαναβροντοφωνάξουν: “στ΄ άρματα στ΄άρματα εμπρός στον αγώνα για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά” και να ξαναδώσουν το αίμα και τη ζωή τους “ μ΄ενα μονάχα στόχο την επαλήθευση ενός επίμονου ονείρου”, που ήταν το χτίσιμο μιας νέας κι ευτυχισμένης ζωής καλής και δίκαιης για όλους, ένας πνευματικός άνθρωπος κι ένας μεγάλος καλλιτέχνης,που δεν μπορεί να “κατηγορηθεί” για κομμουνιστής, ο Μάνος Χατζηδάκης τιμώντας τον εαυτό του και την αλήθεια έγραψε:

Τα Δεκεμβριανά δεν ήταν η αντίδραση των κομμουνιστών...Ήταν η αγανάκτηση των παιδιών της γαλαρίας, που βλέπαν τους συντρόφους τους και τα όνειρά τους στα φέρετρα από σφαίρες που ρίξαν δοσίλογοι και φασίστες φορώντας γαλάζιους μανδύες εθνικοφροσύνης. Και όλα αυτά τα ελληνικά αποβράσματα με την επίσημη στήριξη του νεαρού τότε κράτους είχανε έναν εχθρό: την ψυχή των παιδιών της γαλαρίας. Εκατομμύρια ελληνικά παιδιά που πίστεψαν στην απελευθέρωση αλλά βρέθηκαν αμέσως απέναντι στον ίδιο δικαστή, στα ίδια ανάλγητα πρόσωπα που αντιμετώπιζαν πριν λίγο κιόλας χρόνο, όταν ακόμα υπήρχαν Γερμανοί. Ξανάρθαν τα φαντάσματα κι άρχισαν να πλαστογραφούν την ελληνική ιστορία. Και τα παιδιά που πολέμησαν κι ονειρεύτηκαν γίνανε τα παιδιά της γαλαρίας, όσα δε διώχθηκαν και δεν εξαφανίστηκαν στις φυλακές και στα ξερονήσια του Αιγαίου. Και θέλησαν πριν αποκλειστούν στη γαλαρία τους να διαμαρτυρηθούν κραυγάζοντας για τελευταία φορά...”

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση