banner sparagmata 

Μικρά-μικρά κομματάκια που ανιχνεύουμε με απέραντη αγάπη και προσοχή.

Τα 'χουμε ανάγκη όπως το αλφαβητάρι.

Τα συναρμολογούμε κι ανακαλύπτουμε τις πατημασιές των ανθρώπων

που ξεχέρσωσαν το δρόμο που ακολουθούμε.

Νοιώθουμε την ανάσα τους. Οι ορμήνιες τους βοηθούν την έφοδό μας για τον ουρανό. 



Τίτλος Ηλικία τη γλαυκής θύμησης
Δημιουργός

 Οδυσσέας Ελύτης

Δυο λόγια Εξόριστε ποιητή στον αιώνα σου λέγε τι βλέπεις;

 

 avgoustos3 ImgF

      Το μήνυμα της ζωής, που γίνεται σημαία χαράς και δύναμης, αντηχεί σε όλους τους αντίλαλους συνειδητά κι ελπιδοφόρα απ τον πρώτο ως και τον τελευταίο στίχο αυτού του γεμάτου παγανιστική ομορφιά ποιήματος. Χείμαρροι από φως που γυαλίζουν και κάνουν να φαίνονται ολοκαίνουργα και ξαναγεννημένα όλα όσα αποτελούν αυτό που λέμε θαλασσινό ελληνικό τοπίο. Ελιές και αμπέλια που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα, βαρκούλες φρεσκοβαμμένες που ταξιδεύουν σε ήρεμα νερά, άσπρα σπίτια αλλά κι άσπρα αισθήματα κάτω από έναν ουρανό που μόνο να χαμογελάει ξέρει. Κι ο άνθρωπος χαρούμενος και ευδαίμων μέσα στο γυμνό του σώμα αρκείται στη σοφή αθωότητα του πρωτόπλαστου χωρίς να διεκδικεί άλλο προνόμιο από τη χαρά των αισθήσεών του, χωρίς να αγωνίζεται να βρει κάποια ηθική σκοπιμότητα στην παρουσία του πάνω στη γη. Του φτάνει ο μεσογειακός ήλιος που φλογίζει την πήλινη ύπαρξή του στην υλικότερή της μορφή. Διονυσιακή φρενίτιδα, μεθύσι από την κάψα του εφηβικού καλοκαιριού, ερωτική ευδαιμονία όλα μαζί συνθέτουν το θαύμα της ύπαρξης, που είναι τόσο μοναδική και τέλεια, όσο και η φύση που τη γέννησε. Η ποίηση του Ελύτη έρχεται και μας μιλάει για ένα θαύμα που δεν έρχεται εξ ουρανού, που δε μας το προσφέρει χάρισμα κανείς, παρά το ανακαλύπτουμε μόνοι μας σ' ό,τι βρίσκεται γύρω μας και μέσα μας. Σ' ένα λαγήνι κρυστάλλινο νερό, που γιατί όχι μπορεί να είναι και του παραμυθιού το αθάνατο νερό, στον άνεμο που σφυρίζει στο σκοπό της λευτεριάς και τίποτα δεν τον φυλακίζει, στον έρωτα που απλά δίνεται και παίρνεται κι έχει το βάρος του ανθρώπινου σώματος. Είναι αυτό το ίδιο το θαύμα της ζωής, όπως συντελέστηκε και συντελείται κάθε στιγμή μέσα από την ολοκληρωμένη τελειότητα της φύσης και του εαυτού μας.

 

Ηλικία της γλαυκής θύμησης

Ελαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμηση
Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου στον μεσημεριάτικο ύπνο
Με φύκια ή όστρακα. Κι εκείνο το σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, που διαβάζει ακόμη στην ειρήνη
του κόλπου των νερών Έχει ο Θεός

Περάσανε τα χρόνια φύλλα ή βότσαλα
Θυμάμαι τα παιδόπουλα, τους ναύτες που έφευγαν
Βάφοντας τα πανιά σαν την καρδιά τους
Τραγουδούσαν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Κι είχαν ζωγραφιστούς βοριάδες μες στα στήθια.

Τι γύρευα όταν έφτασες βαμμένη απ’ την ανατολή του ήλιου
Με την ηλικία της θάλασσας στα μάτια
Και με την υγεία του ήλιου στο κορμί - τι γύρευα
Βαθιά στις θαλασσοσπηλιές μες στα ευρύχωρα όνειρα
Όπου άφριζε τα αισθήματά του ο άνεμος
Άγνωστος και γλαυκός, χαράζοντας στα στήθια μου
το πελαγίσιο του έμβλημα

Με την άμμο στα δάχτυλα έκλεινα τα δάχτυλα
Με την άμμο στα μάτια έσφιγγα τα δάχτυλα
Ήτανε η οδύνη -
Θυμάμαι ήταν Απρίλης όταν ένιωσα πρώτη φορά το ανθρώπινο
βάρος σου
Το ανθρώπινο σώμα σου πηλό κι αμαρτία
Όπως την πρώτη μέρα μας στη γη
Γιόρταζαν τις αμαρυλλίδες - Μα θυμάμαι πόνεσες
Ήτανε μια βαθιά δαγκωματιά στα χείλια
Μια βαθιά νυχιά στο δέρμα κατά κει που χαράζεται παντοτινά του
ο χρόνος

Σ’ άφησα τότες

Και μια βουερή πνοή σήκωσε τ’ άσπρα σπίτια
Τ’ άσπρα αισθήματα φρεσκοπλυμένα επάνω
Στον ουρανό που φώτιζε μ’ ένα μειδίαμα.

Τώρα θα ‘χω σιμά μου ένα λαγήνι αθάνατο νερό
Θα ‘χω ένα σχήμα λευτεριάς ανέμου που κλονίζει
Κι εκείνα τα χέρια σου όπου θα τυραννιέται ο Έρωτας
Κι εκείνο το κοχύλι σου όπου θ’ αντηχεί το Αιγαίο.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση