banner sparagmata 

Μικρά-μικρά κομματάκια που ανιχνεύουμε με απέραντη αγάπη και προσοχή.

Τα 'χουμε ανάγκη όπως το αλφαβητάρι.

Τα συναρμολογούμε κι ανακαλύπτουμε τις πατημασιές των ανθρώπων

που ξεχέρσωσαν το δρόμο που ακολουθούμε.

Νοιώθουμε την ανάσα τους. Οι ορμήνιες τους βοηθούν την έφοδό μας για τον ουρανό. 



Τίτλος

 Σκλάβοι Πολιορκημένοι

Δημιουργός

 Κώστας Βάρναλης

Δυο λόγια

 

sklavoi ImageFREE

 

Οι "Σκλάβοι Πολιορκημένοι", η δεύτερη μεγάλη ποιητική σύνθεση του Βάρναλη μετά “το Φως που καίει” είναι ένα βαθιά αντιπολεμικό έργο γραμμένο μετά το πρώτο παγκόσμιο μακελειό. Έχοντας το ίδιο θέμα, τον

πόλεμο ως διαχρονικό μέσο καταπίεσης, υποδούλωσης και εκμετάλλευσης των λαών, στόχο έχει το ξεσκέπασμα των ιδεαλιστικών συνθημάτων και ιδεών, που ρίχνουν στην αλληλοσφαγή και αλληλοεξόντωση ανθρώπους και λαούς και το κήρυγμα της επανάστασης ως τη μόνη πραγματική διέξοδο για την απελευθέρωση του ανθρώπου από τις αλυσίδες του φόβου,που είναι η κύρια πηγή όλων των δεινών του.

Στο τελευταίο μέρος, καθώς το τεράστιο όρνιο, που είναι το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα, κρατάει γατζωμένη στ΄ αρπακτικά νύχια του την ανθρωπότητα και οι υπηρέτες του, ξεπουλημένοι διανοούμενοι, συνεχίζουν αμετανόητα να υμνούν τον πόλεμο και να προβάλλουν την εγκαρτέρηση και την υπομονή, ως το καλύτερο φάρμακο για τους δύστυχους και τους αδύνατους, ακούγεται ο βροντερός ήχος της καμπάνας. Είναι η φωνή του Χριστού, όχι όμως του πράου και ταπεινού, που κηρύσσει την αγάπη και τη δικαιοσύνη και παραπέμπει τη λύτρωση στη μετά θάνατο ζωή στον ουρανό αφήνοντας άθικτο στη γη το βασίλειο της ψευτιάς και της αδικίας αλλά ενός επαναστάτη Χριστού, που ανοίγει τα μάτια και το μυαλό στους σκλάβους, στους καταπιεσμένους αυτής της γης από την τυραννία των ισχυρών και τους καλεί σε αγώνα, όχι για μια μεταθανάτια δικαιοσύνη αλλά για όλα αυτά που δικαιούνται εδώ και τώρα: για την ελευθερία και την ευτυχία επί γης.

 

Νάταν να ξήλωνε απ΄την καρδιά μου

θέληση αβάσταχτη τ΄άγρια καρφιά μου

και να με σήκωνες μ΄άξιο φτερό

σκέψη που μέστωσες με τον καιρό.

Πάνω από θάλασσες , πάνω από χώρες

με τους καλόκαιρους και με τις μπόρες

να με κατέβαζες αγαλινά, εκεί

όπου τ΄ ανθρώπινο πλήθος πονά.

....................................................

Στα στήθη να μπαινα σαν την ανάσα

σφυγμός βαθύριζος στις φλέβες μέσα

στο νου σαν άστραμα και στην ψυχή

να ηχούσε αδιάκοπα η διδαχή:

“Όλα τελειώνουνε κι όλα περνούνε

ιδέες βασίλισσες κακογερνούνε,

στις νέες ανάγκες σου - κόπος βαρύς-

σκοπούς αλάθευτους

κοίτα να βρεις.

Αν είναι η σκέψη σου πριν από σένα

δεν είν΄ απόκομμα θεού και γέννα:

τη σκλάβα σκέψη σου, σκλάβα δετή,

σου τηνε πλάσανε οι Δυνατοί.

Φτωχέ, σου μάραναν κόποι και πόνοι

τη θέληση άβουλη,

πιωμένη, αφιόνι!

Αν είν΄ ο λάκκος σου πολύ βαθύς,

χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς”.

 

 

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση