2018logotexniatext

Στα πολεμικά τύμπανα που ηχούν στ αυτιά μας όλο και πιο δυνατα και στις εθνικιστικές κορώνες που τα συνοδεύουν απαντά ο Γιάννης Ρίτσος με το δικό του μοναδικό τρόπο. Οι λέξεις του γίνονται φώτα που διαλύουν τα σκοτάδια του μυαλού

oxtroi ImgL

και χειροβομβίδες που χτυπούν κατευθείαν και αλάθητα το ψέμα, την άγνοια, τη μισή αλήθεια τότε το ποίημα χαρτογραφεί δρόμους και ανοίγει μονοπάτια που οδηγούν ασφαλέστερα και ταχύτερα στον όμορφο κόσμο του μέλλοντός μας. Νοιώθοντας εντολοδόχος και υπεύθυνος για τη δημιουργία αυτού του αυριανού κόσμου ο Ρίτσος μας δείχνει ποιοι κρύβονται πίσω από τη φρίκη του πολέμου, ποιοι κερδίζουν από τα σύνεργα του θανάτου. Καταγγέλλει τους πραγματικούς εχθρούς των λαών, αυτούς που κλέβουν τον ιδρώτα και το ψωμί τους στέλνοντας τον ανθό της νιότης να σκοτωθεί με ψεύτικα συνθήματα, κάλπικες υποσχέσεις, ανούσιες ρητορείες . Αυτούς τους εχθρούς, που δεν είναι έξω από τα σύνορα σε μια άλλη χώρα, αλλά βρίσκονται μέσα στην ίδια τους τη χώρα και είναι οι ίδιοι για όλους τους λαούς της γης.

«Γιε μου, είχε συναχτεί προψές το βράδι
όλ’ η φτωχολογιά μας, η αργατειά μας
οι ματιές τους αστράφταν στο σκοτάδι
σαν κάρβουνα πυρά και τρομερά
κι ανάμεσά τους χτύπαγε η καρδιά μας
γιομάτη εμπιστοσύνη και χαρά.

Έτσι, καθώς με κλείναν γύρα – γύρα
μορφές που ιδρώσαν, κλάψαν και πασκίσαν,
ψημένες απ’ του πέλαου την αρμύρα,
σκαμμένες απ’ το κρύο κι απ’ το χιονιά,
ένιωσα, τάχα, αδέλφια μου πως είσαν
κ’ ήβρα στη σκιά τους ήλιο, απανεμιά.

Στη μέση της πλατείας κάποιος μιλούσε
δεν ξέρω ποιος, μα ξέρω ότι η λαλιά του
την ίδια την καρδιά μου αντιλαλούσε:
«Μας κλέβουν τον ιδρώ μας, το ψωμί,
για να φτιάξουνε σύνεργα θανάτου,
και βόλια μας πετούν για πλερωμή».

Και τότε οι γαλονάδες πέσαν, γιε μου,
κ’ είδα να δέρνουν, να τσαλαπατάνε
κ’ είδα τη φρίκη ακέρια του πολέμου.
Μας λένε: «οι Τούρκοι, οι Βούλγαροι είναι οχτροί»
μα τους Ρωμιούς, Ρωμιοί να τους χτυπάνε;
"Γιε μου, έχεις δίκιο, εχτροί μας είναι Αυτοί».

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση