2018logotexniatext

sylalitirio ImgF

 

Από την "Γκραγκάντα" του Γ. Ρίτσου

...Δεν κάνεις τίποτα με τις αιτήσεις, με τις παρακλήσεις – είπε –
μήτε με το κλεισμένο στόμα∙ τίποτα, τίποτα∙
να ξεχνάς το μόχθο του μεροκάματου
είναι να ξεχνάς την ιστορία, τη μάνα σου, τους πεθαμένους
είναι να ξεχνάς αυτό που λέμε δικαιοσύνη∙
..............
Νιώθω φιλικά μες στο μυστήριο του κόσμου
γιατί ‘μαι μέσα στο χώρο και το χρόνο
μέσα στην ιδιαίτερη δική μου ώρα
μέσα στη μαζική δική μας ώρα
οργίζομαι ακόμα, κλαίω ακόμα
.........
Λοιπόν στο λέω ο κόσμος είναι πιο πλούσιος απ’ τους εκμεταλλευτές του
πιο πλούσιος απ’ τους απελπισμένους του
..............
Έτσι είδα το ανεξάντλητο∙ είπα το ανεξάντλητο∙
έσφιξα πάλι τη ζώνη μου∙ η μέση μου έγινε λεπτή∙
άκουσα τη φωνή μου μέσα μου∙ μ’ άρεσε∙
άκουσα πού τριζε όρθια η ραχοκοκκαλιά μου μες στο σώμα μου.

Λοιπόν – είπε ο Βαγγέλης – η ζωή δεν είναι απάτη∙
λοιπόν δεν είναι μόνο ο θάνατος∙ δώσε και πάρε τη λέξη, την πράξη∙ ώχ – είπε
θα πάρουμε το μερτικό μας και το δίκιο μας με λόγο και πράξη∙
υπάρχει το υπάρχω∙ υπάρχει συνέχεια∙ ώχ∙
στα φαρδιά τζάμια των καταστημάτων είδα
τ’ αγάλματα ολάκερη στρατιά, κατέβαιναν στη διαδήλωση
είδα μαζί και τους άλλους που δεν είταν αγάλματα
κρατούσαν μεγάλα πλακάτ με συνθήματα: ψωμί, ελευθερία, έρωτας,
κρατούσαν σημαίες και μικρότερα αγάλματα∙ φαινόταν
καθρεφτισμένη πάνω στις βιτρίνες η λευκή παρέλαση
..........
γεννιόταν το νερό∙ κυλούσε∙
μεγάλωνε η ρευστότητα∙ επιταχυνόταν∙ κι άξαφνα
η πρώτη ντουφεκιά η αντίστροφη, η δεύτερη, η τρίτη∙
δε στάθηκαν∙ συνέχεια,
πορεία, οι νεκροί, τα παιδιά, ξεχτένιστες
γυναίκες, οι δασύτριχοι άντρες
και κάτω απ’ τους μεγάλους διασκελισμένους της μόνης σημαίας
ακούστηκε ο Κώστας φωνάζοντας μέσα του
τι κόσμος θε μου, τι απέραντος ο κόσμος
..............
Από την "Γκραγκάντα" του Γ. Ρίτσου

Επειδή, όπως λέει ο ποιητής, οι αιτήσεις, οι παρακλήσεις και τα κλεισμένα στόματα ξέρουμε πια ότι δεν κάνουν τίποτα. Επειδή ο αγώνας για το μεροκάματο έγραφε και γράφει την ιστορία του ανθρώπινου γένους και το να το ξεχνάμε είναι σα να προδίνουμε την ίδια μας τη μάνα κι όλους αυτούς που πορεύτηκαν τη ματωμένη στράτα της πάλης για ελευθερία και δικαιοσύνη. Επειδή τα πισωγυρίσματα και οι δίσεκτοι καιροί μόνο για λίγο μπορούν να γυρίσουν πίσω τους δείκτες στο ρολόι της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας, που νομοτελειακά προχωράει μόνο προς τα μπρος. Επειδή στις οιμωγές του άμορφου και άβουλου πλήθους των απελπισμένων απαντάνε στρατιές αποφασισμένων, που ζητούν το δίκιο τους και το μερτικό τους στην ευτυχία και στην πραγματική ζωή με την πάλη και με τη σύγκρουση. Κι επειδή οι ποιητές έχουν πάντα δίκιο και η δική μας ώρα, η ατομική του καθενός μας και η "μαζική" όλων μας, είναι αυτή που ζούμε, ας πορευθούμε στους δρόμους του αγώνα διεκδικώντας σήμερα το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή μαζί με το δικαίωμα να έχει αυτός που δουλεύει τον πλούτο που παράγει.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση