banner sparagmata 

Μικρά-μικρά κομματάκια που ανιχνεύουμε με απέραντη αγάπη και προσοχή.

Τα 'χουμε ανάγκη όπως το αλφαβητάρι.

Τα συναρμολογούμε κι ανακαλύπτουμε τις πατημασιές των ανθρώπων

που ξεχέρσωσαν το δρόμο που ακολουθούμε.

Νοιώθουμε την ανάσα τους. Οι ορμήνιες τους βοηθούν την έφοδό μας για τον ουρανό. 



hiroshima1 ImgF

        Νύχτα 5 προς 6 Αυγούστου 1945. Ώρα 2.45 ένα βομβαρδιστικό Β-2921 με το όνομα “Enola Gay” απογειώνεται από την αεροπορική βάση του Τinian του αρχιπέλαγους των Μαριανών στο Δυτικό Ειρηνικό. Μαζί με το 12μελές του πλήρωμα κουβαλάει στα σωθικά του ένα όπλο φερμένο κατ ευθείαν από την κόλαση του Δάντη για να σκορπίσει τον τέλειο όλεθρο, την απόλυτη καταστροφή. Είναι μια νέα βόμβα με διπλάσιο βάρος από την πιο βαριά συμβατική βόμβα κατασκευασμένη μ ένα σπάνιο ισότοπο του ουρανίου, το ουράνιο 235, που την έχουν βαφτίσει μ΄ένα όμορφο και τρυφερό όνομα: “little boy”. Ήταν πρωί πια 8.13λεπτά και 30 δευτερόλεπτα, όταν ο κυβερνήτης Τίμετς δίνει τη διαταγή στο σκοπευτή του να αφήσει τη βόμβα στο κενό. Στις 8.15 η βόμβα εγκαταλείπει το Β-29 και στις 8.15 και 45 δευτερόλεπτα εξήντα κιλά ουράνιο 235 εκρήγνυνται με ένα εκτυφλωτικό φως πάνω από την πόλη με το όνομα Χιροσίμα. Αυτοστιγμεί ένα τεράστιο σύννεφο που ανεβαίνει σαν μανιτάρι στον ουρανό σκεπάζει τα πάντα. Η θερμοκρασία φτάνει στα απίστευτα ύψη των 500.000 βαθμών Κελσίου και ένα τεράστιο ωστικό κύμα θερμότητας και ραδιενέργειας απλώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Στις 8.16 λεπτά αυτή η πόλη παύει να υπάρχει στην επιφάνεια της γης. Σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα έσβησε από το χάρτη καθώς πάνω της απελευθερώθηκε ενέργεια ισοδύναμη με την έκρηξη πάνω από 15.000 τόνους εκρηκτικής ύλης ΤΝΤ. Και οι άνθρωποι που εκείνη την ώρα άνοιγαν τα μαγαζιά τους, πήγαιναν αμέριμνοι στα γραφεία τους, έτρεχαν για να προλάβουν το λεωφορείο, κρατούσαν το χέρι του παιδιού τους στο δρόμο για το σχολείο, όλοι αυτοί που λίγα λεπτά πριν κοιτούσαν τον ανέφελο ουρανό χαμογελώντας για την καινούργια μέρα που ξεκινούσε, έγιναν άλλοι κάρβουνο και στάχτη, άλλοι ξεράθηκαν σα μούμιες, άλλοι πέθαναν ακαριαία, άλλοι εξαερώθηκαν αφήνοντας ανεξάλειπτα τα αποτυπώματα των σκιών τους, άλλοι γέμισαν με φοβερά εγκαύματα και τέτοιες πληγές που έκαναν τις σάρκες τους να διαλύονται και να ξεπροβάλλουν από κάτω λευκά τα κόκαλα. Ο Μασατάκε Οκουμίγια, αρχηγός της ιαπωνικής αντιαεροπορικής άμυνας φτάνοντας στη Χιροσίμα δίνει αυτή την σπαρακτική περιγραφή: “ Τίποτα δεν μπορεί να δώσει μια ιδέα τί είναι σήμερα αυτή η πόλη, τίποτα δεν μπορεί να ανιστορήσει τους θρήνους και τις κραυγές των θυμάτων, που τώρα πια είναι αδύνατο να τους δοθεί μια οποιαδήποτε βοήθεια, τίποτα δεν μπορεί να δώσει την εικόνα της σκόνης και της στάχτης καθώς στροβιλίζονται πάνω σε άθλια σώματα που ξεψύχησαν μέσα στην αγωνία, τίποτα δεν μπορεί να περιγράψει την αηδιαστική μυρωδιά όχι μόνο των νεκρών αλλά και των ζωντανών που γαγγραίνισαν. Είδα μια νεαρή γυναίκα με την κοιλιά ξεσκισμένη και κοντά της το βρέφος της ζωντανό και αγέννητο. Η Χιροσίμα είναι μια βρώμικη γκρίζα πληγή στο πρόσωπο της γης.”
Η απόφαση για το έγκλημα ήταν προειλημμένη, η σφαγή των 200.000 αθώων προαποφασισμένη. Οι τότε σύμβουλοι του προέδρου Τρούμαν χρόνια αργότερα είχαν δηλώσει “..βομβαρδίσαμε όταν δε χρειαζόταν πια και το γνωρίζαμε πως δε χρειαζόταν να γίνει, αλλά τους χρησιμοποιήσαμε ως πειραματόζωα για δυο ατομικές βόμβες.” Και πράγματι η Χιροσίμα, αν και όλες οι ιαπωνικές πόλεις βομβαρδίζονταν ανηλεώς, είχε μείνει εκτός πλάνου τακτικού βομβαρδισμού μόνο και μόνο για να καταγραφούν πλήρως οι συνέπειες από ένα τέτοιο πρωτοχρησιμοποιούμενο όπλο. Η συνθηκολόγηση της Γερμανίας είχε ήδη γίνει στις 9 Μαίου. Η Ιαπωνία κατεστραμμένη από τους καθημερινούς από αέρα βομβαρδισμούς, χωρίς στόλο και πρώτες ύλες με έντονη την ηττοπάθεια και την απογοήτευση του πληθυσμού της ήταν έτοιμη να συνθηκολογήσει. Ο ίδιος ο πρόεδρος Αιζενχάουερ το δήλωνε απερίφραστα το 1963 : “Οι Ιάπωνες ήταν έτοιμοι να παραδοθούν και δεν ήταν αναγκαίο να τους πλήξουμε με κείνο το απαίσιο πράγμα.”
        Κι αφού ο πόλεμος είχε λήξει και η Ιαπωνία καθυστερούσε απλά την παράδοση για να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους γιατί η αμερικάνικη ηγεσία ήθελε οπωσδήποτε να κάνει χρήση του τρομερού αυτού όπλου; Γιατί ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος μπορεί να είχε ουσιαστικά τελειώσει, ένας άλλος όμως τότε με απόφαση ειλημμένη από τα γεράκια του αμερικάνικου πενταγώνου ξεκινούσε. Και ήταν ο ονομαζόμενος “ψυχρός πόλεμος” που στόχευε κατευθείαν στην καρδιά της ειρήνης του κόσμου, στην καρδιά του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους της ανθρωπότητας. Το Βρετανικό περιοδικό New Scientist αποκαλύπτει με στοιχεία αδιάψευστα πως “η απόφαση να πέσουν οι βόμβες δεν είχε ως στόχο τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας αλλά να δώσει το έναυσμα για το ξεκίνημα του ψυχρού πολέμου εναντίον της ΕΣΣΔ .Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, που είχε ξοδέψει πάνω από δυο δισεκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή της ατομικής βόμβας, ήθελε να κάνει χρήση του τρομερού αυτού νέου όπλου για να αποτρέψει τον Στάλιν να πάρει ζώνη κατοχής στην Ιαπωνία και να περιορίσει το ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στο μεταπολεμικό κόσμο.” Ποιες αθώες ζωές, ποιος ανθρώπινος πολιτισμός, ποια ηθική τάξη πραγμάτων θα μπορούσε να αποτρέψει αυτό το έγκλημα κατά του ανθρώπινου γένους; Μόνο η στράτευση, η μαχητική και ανυποχώρητη, όλων των αποφασισμένων ανθρώπων όπου γης, στον αγώνα για τη μια και μοναδική και διαρκή ειρήνη που θα αποτελεί τον ακριβό καρπό μιας ανθρώπινης κοινωνίας δικαιοσύνης και ισότητας, που θα έχει καταργήσει την εκμετάλλευση άρα και την ταξικούς σχηματισμούς άρα και το λόγο ύπαρξης των πολέμων.

 

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ: Το κοριτσάκι της Χιροσίμα

Εγώ είμαι που χτυπώ την πόρτα σας
Εδώ ή αλλού χτυπάω όλες τις πόρτες
Ω μην τρομάζετε καθόλου που ‘μαι αθώρητη
κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει
Εδώ και δέκα χρόνια εδώ καθόμουνα
στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
κι είμαι παιδί τα εφτά δεν τα καλόκλεισα
μα τα νεκρά παιδιά δεν μεγαλώνουν.
Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
Όλη όλη μια χουφτίτσα στάχτη απόμεινα
την πήρε ο άνεμος κι αυτή σ’ ένα ουρανό συννεφιασμένο

Ω μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα
Κανείς εμένα δεν μπορεί να με γλυκάνει
γιατί το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε
δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει

Εγώ είμαι που χτυπώ την πόρτα σας, ακούστε με
φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
έτσι που τα παιδάκια πια να μην σκοτώνονται
και να μπορούν να τρων τις καραμέλες.

(απόδοση ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ)

 

Γιάννης Ρίτσος: Συντροφικά τραγούδια, εκδ. “Σύγχρονη Εποχή”


Δεν ξεχνώ το τρομερό νέφος που σαβάνωσε τη Χιροσίμα.
Δεν ξεχνώ τους 200.000 νεκρούς της Χιροσίμα.
Πέρασαν χρόνια από τότε. Δεν ξεχνώ.
Δεν ξεχνώ την τερατώδη απειλή
κατά της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού.
Δεν ξεχνώ τα λόγια του Αϊνστάιν:
«Σταματήστε τον πυρηνικό ανταγωνισμό, πριν οι άνθρωποι
ξαναγυρίσουν στα σπήλαια και στα τόξα».
Παλεύω για την κατάργηση των πυρηνικών όπλων,
των πυραύλων, των μέσων μαζικής καταστροφής.
Παλεύω για την κατάργηση των στρατιωτικών βάσεων.
Παλεύω για μια συμφωνία ανάμεσα στους λαούς.
Για να μην υπάρξουν ποτέ πια Χιροσίμες.”

(Γιάννης Ρίτσος, Συντροφικά τραγούδια, εκδ. Σύγχρονη εποχή)

...........................................................

Ankichi Tage ποιητή που επέζησε της ατομικής εκρηξης στη Χιροσίμα

Χιροσίμα, 6 Αυγούστου 1945, 8.15 π.μ.
«Έκτη Αυγούστου»


«Η Χιροσίμα, γεμάτη από απεριόριστους σωρούς από τέφρα.
Πώς μπορώ ξεχάσω αυτήν την ακινησία που επικρατούσε
σε πόλη τριακοσίων χιλιάδων κατοίκων;
Εσείς που κλαίτε αν και δεν έχετε μάτια
Που θρηνείτε αν και δεν έχετε χείλη
Που επιθυμείτε να αγκαλιάσετε σφικτά αν και δεν έχετε καθόλου
δέρμα για να αγγίξετε.
Φαίνεστε τόσο τερατώδεις, αλλά δε μπορείτε να γνωρίζετε
Πόσο πολύ απομακρυσμένοι είστε τώρα από την ανθρωπότητα
Σκέφτεστε· ίσως σκέφτεστε
Οι μητέρες και οι πατεράδες, οι αδελφοί και οι αδελφές
Θα μπορούσαν ακόμη και τώρα να σας αναγνωρίσουν;
Έξω από τις σκοτεινές φλόγες που τρεμοπαίζουν
Της καιγόμενης, φαρμακωμένης Χιροσίμα
Βαδίζετε αγνώριστοι ακόμα και στους εαυτούς σας»

...........................................

Η κραυγή των «hibakusha»
ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΝΕΑ ΖΩΗ
της Sadako Kurihara (1913-2005)


Νύχτα στο υπόγειο ενός ερείπιου,
Θύματα της πυρηνικής βόμβας
Στριμωγμένα στο σκοτάδι
Πλημμυρίζουν το δωμάτιο ως το μη παρέκει.
Η μυρωδιά του αίματος, η δυσωδία του θανάτου,
η πνιγηρότητα του ιδρώτα, οι οιμωγές της αγωνίας
Όταν από το σκοτάδι ήρθε μια θαυμάσια κραυγή.
Έρχεται τo μωρό! ακούστηκε.
Στο υπόγειο της κόλασης επί γης.
Μια νέα γυναίκα άρχισε να γεννά.
Οι υπόλοιποι ξέχασαν τον πόνο τους.
Καθώς πάσχιζαν να την βοηθήσουν.
Τότε ακούστηκε μια φωνή: “Είμαι μαία”
Μπορώ να τη βοηθήσω.
Ήταν μια γυναίκα που πριν λίγο σφάδαζε μέσα στους δικούς της πόνους.
Και έτσι μια νέα ζωή ήρθε στον κόσμο.
Μες στο σκοτάδι αυτής της κόλασης επί γης.
Η μαία πέθανε πριν την αυγή.
Μουσκεμένη στο αίμα των πληγών της.
Θα φέρουμε νέα ζωή
Θα φέρουμε νέα ζωή.
Ακόμα και με το θάνατό μας.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση