2018eikastikatext


 

Μια αφίσα για το παιδί που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Θέματα παιδείας” μας οδηγεί σε γλυκόπικρες διαδρομές που συνδέουν το σήμερα με το χθες. Έπεσε στο πρόσωπό μας σα μάθημα-χαστούκι γιατί δεν είναι δυνατόν να διαγραφούν από τη μνήμη μας τα παιδιά που εξακολουθούν να πνίγονται στη Μεσόγειο, τα παιδιά που δολοφονούνται καθημερινά

diastima DIOTI

από τους πολέμους των ιμπεριαλιστών, τα παιδιά που πριν καλά-καλά μεγαλώσουν πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης για ένα κομμάτι ψωμί, τα παιδιά που χάνουν τη ζωή τους πριν προλάβουν να τη γνωρίσουν αιμόφυρτα στην άκρη ενός πεζοδρομίου με μια σύριγγα μπηγμένη στο κορμάκι τους.

Βλέπουμε με ανάμικτα αισθήματα στη σοβιετική αφίσα για παιδιά ένα αστροναυτάκι που μαζεύει στο διάστημα αστρολούλουδα και ζητάει να χρησιμοποιείται το διάστημα μόνο για την Ειρήνη. Και θυμόμαστε πως στη Σοβιετική Ένωση τα παιδιά ήταν πραγματικά η «προνομιούχα τάξη». Θυμόμαστε πως στις 20 Δεκέμβρη του 1917, μόλις πήρε στα χέρια της την εξουσία η εργατική τάξη διατύπωσε τις προτεραιότητες της επαναστατικής εξουσίας στο θέμα της αγωγής των παιδιών.

Σύμφωνα με το πρώτο αναλυτικό πρόγραμμα, που εκδόθηκε το 1920 με την επιστημονική επίβλεψη του πρώτου υπουργού παιδείας Ανατόλι Λουναρτσάσκι, αναλύονταν οι βασικοί στόχοι του παιδαγωγικού προγράμματος όπως είναι η ανεξαρτητοποίηση του παιδιού, η κοινωνικοποίησή του, βασισμένοι στη δημιουργική εργασία και την επαφή με τη φύση. Η ίδρυση δομών Προσχολικής Αγωγής ήταν τόσο θεαματική που ακόμα και η εφημερίδα «New York Times», σε σχετικό άρθρο το 1931, αναφέρει ότι «οι παιδικοί σταθμοί στη Σοβιετική Ρωσία είναι περισσότεροι απ' ό,τι σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο». Μέχρι το 1940 είχαν ιδρυθεί 24.000 παιδικοί σταθμοί για 1.170.000 παιδιά. Αν και κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οι καταστροφές ήταν τεράστιες, παρ' όλα αυτά ο απόλυτος αριθμός των παιδικών σταθμών αυξήθηκε. Το 1968 αριθμούσαν τους 100.000, κάλυπταν τις ανάγκες 9.000.000 παιδιών και απασχολούσαν 506.000 δασκάλους και γιατρούς. Αυτό που είναι κυρίαρχο στον καπιταλισμό, η κάθε οικογένεια να έχει στην ευθύνη της τη σίτιση, την υγεία, τη φροντίδα των παιδιών, για τη Σοβιετική ένωση αποτελούσε ευθύνη του σοσιαλιστικού κράτους, που αξιοποιούσε όλα τα διαθέσιμα τεχνολογικά και επιστημονικά μέσα ώστε όχι μόνο να παρέχεται φροντίδα στο παιδί, αλλά να είναι και αναβαθμισμένη. Στόχος της προσφερόμενης εκπαίδευσης σ όλες τις βαθμίδες ήταν η δημιουργία του νέου ανθρώπου που μπορεί να αντλεί την ευτυχία και την ολοκλήρωση μέσα από τη δημιουργική και παραγωγική εργασία, μέσα από τη μεταμόρφωση της οποιαδήποτε πρωτόγονης ατομικής ικανοποίησης σε συναίσθηση του καθήκοντος, σε εκπλήρωση του συλλογικού συμφέροντος, σε προσφορά στο σύνολο.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συνεχή υλοποίηση της αμέριστης φροντίδας για το παιδί ήταν η Ειρήνη. Με την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ η ανθρωπότητα έκανε ένα τεράστιο άλμα προς τα πίσω. Το παιδί στις συνθήκες παντοκρατορίας του καπιταλισμού μετατράπηκε σε τραγικό θύμα στο θυσιαστήριο του καπιταλιστικού κέρδους και σε συνθήκες πολέμου και σε συνθήκες Ειρήνης.

Η τραγική σύγκριση με αφορμή το παιδί ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό μας έκανε να νοιώσουμε τη σοβιετική αφίσα με το αστροναυτάκι σα χαστούκι στο πρόσωπό μας. Ο σοβιετικός άνθρωπος δεν κατάφερε τελικά να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις του. Κι εμείς αντί να αρπάξουμε με αποφασιστικότητα στα χέρια μας την υπόθεση της ειρήνης και της ανατροπής του καπιταλισμού, αντί να υπερασπιστούμε μαζικά και δυναμικά το παιδί αρκούμαστε σαν τις μωρές παρθένες σε ευκαιριακούς θρήνους και άσφαιρες διαμαρτυρίες.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση