kokkinolaimis DIOTI

Τί μπορεί να γίνει όταν ένα πρωί του Νοέμβρη χτυπήσει το τζάμι του παραθύρου σου ένα μικρό χνουδωτό πουλάκι μ έναν εντυπωσιακό πορτοκαλοκόκκινο λαιμό; Όταν σε κοιτάξει με νόημα ένας μικρός κοκκινολαίμης, που χαρούμενα ραμφίζει χοροπηδώντας από κλαδάκι σε κλαδάκι; Τότε ο κοκκινολαίμης, το αηδονάκι του Χειμώνα, όπως το λένε, το πουλάκι που αψηφάει το γκρίζο και την παγωνιά και καλωσορίζει μελωδικά τη χαρά της γιορτής που έρχεται, γεμίζοντας ζεστασιά με τη γλύκα της φωνούλας του τις άδειες ανθρώπινες ψυχές τότε αυτό το πουλάκι μπορεί να γίνει ζωγραφιά και ποίημα.

Ο καλογιάννος

Μη με ρωτάς πούθ’ έρχομαι, μη με ρωτάς πού τρέχω·
πατρίδα εγώ δεν έχω
παρά του βάτου τ’ άγριο, τ’ αγκαθερό κλαρί·
με δέρνει τ’ ανεμόβροχο, είμαι φτωχό πουλί.
Ο λόγγος το παλάτι μου, και βιο μου είν’ η χαρά·
πετώ, κουρνιάζω ξέγνοιαστος όσο ’χω τα φτερά.
-.-
Λίγη δροσούλα τ’ ουρανού τ’ ακούραστο λαρύγγι
μου το ξεφρύγει, όταν διψώ, και ζω μ’ ένα μυρμήγκι.
Ξυπνώ το γλυκοχάραμα· του ήλιου την αχτίδα
φορώ μαλαμοκέντητη βασιλική χλαμύδα
κι αρχίζω το τραγούδι μου.(...)
Το πρώτο του φθινόπωρου που φαίνεται λουλούδι
είν’ η ξανθή μου η κυκλαμιά. Εγώ με το τραγούδι
την ανακράζω από ψηλά κι εκείνη στη φωνή μου
γοργά προβαίνει ολόχαρη. Πιστόν προξενητή μου
το πρωτοβρόχι δέχεται στο φτωχικό κρεβάτι
και δείχνεται στο φίλο της εντροπαλή, δροσάτη...
Δεν σε ζηλεύω σταυραϊτέ! Του πριναριού μου η μάζα
αξίζει την κορόνα σου και τα χρυσά τσαπράζα.
Δεν ανεβαίνω σαν εσέ και σαν εσέ δεν πέφτω
στην αρπαγή, στο σκοτωμό, κι άλλο ποτέ δεν κλέφτω
παρά με το τραγούδι μου καμιά καρδιά καμένη.
Εσέ σε βάφουν αίματα, εμέ η δροσιά με πλένει.
Ζω με τα φύλλα τα χλωρά, με τ’ άνθη θα πεθάνω,
κι αφήνω χωρίς κλάματα τον κόσμο αυτόν τον πλάνο.

Αριστοτέλη Βαλαωρίτη

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση