spitia DIOTI

Γιώργου Σεφέρη

Από την "Κύχλη"

...

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρὰ
που παίζουν στα περβόλια με τα κρόσσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά 

και πόρτες γυαλιστερές πάνω στη μέρα
Όταν τελειώσει ο  αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν
μ᾿εκείνους που έμειναν μ᾿ εκείνους που έφυγαν
μ᾿ άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν ή που χάθηκαν, 

τώρα που έγινε ο κόσμος

 ένα απέραντο ξενοδοχείο.

 

Όταν η ιστορία χάνεται μέσα στην αχλύ του χρόνου και γίνεται θρύλος, όταν το παραμύθι, η μουσική και το τραγούδι αναλαμβάνουν να ζωντανέψουν τη δική τους μαγική αλήθεια τότε και οι λίμνες δανείζονται λίγο από την ομορφιά του μύθου και γίνονται ένα μαζί του.

pyrovolismos DIOTI

Ο πυροβολισμός

Αντάμωσε τη γύμνια ο χειμώνας.
Τα χρώματα γκριζάρισαν
στο άκουσμα του πυροβολισμού.
Πέτυχε ή όχι το στόχο
διαφορά δεν κάνει.
Τη μάχη δεν την κρίνει
ούτε νεκρό ένα πουλί ούτε ένα φοβισμένο.
Οι νεοσσοί έτσι κι αλλιώς
από μόνοι τους μαθαίνουν πετούν
κι από τη φύση τους
την άνοιξη στους ώμους κουβαλάνε.
Πουλιά είναι
Κι όταν η φύση τα ζωγράφιζε
τους έβαλε φτερά.

Αντώνη Δημητρίου

Πρώτα ένας δημιουργός σχεδιάζει στο μυαλό του μια καινούργια ομορφιά. Στη συνέχεια τη γεννάει. Δύσκολος τοκετός γεμάτος κέφι, χαρά, δάκρυ και πόνο. Το μάρμαρο δεν είναι και το πιο εύκολο υλικό. Σμιλεύει και τα μάτια του πονούν. Λειαίνει

Σε τι μπορώ να ελπίζω από δω και πέρα; Όταν αυξήσανε τη φορολογία του γείτονα χάρηκα που δεν αυξήθηκε η δική μου και πρόσφερα στο γείτονα τσάι και συμπάθεια. Τώρα βρίσκομαι κι εγώ στην ίδια μοίρα και όλοι πληρώνουμε όλο και μεγαλύτερους φόρους.

Είναι μεγάλη αγάπη ο σπουργίτης. Ένα μικρό πουλί κοινωνικό και γηγενές σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Φωλιάζει σε κοιλότητες, δέντρα και θάμνους και η φωλιά του είναι τσαπατσούλικη. Όταν κρυώνει χώνει το κεφαλάκι του μέσα στο σώμα του και γίνεται μια τόση δα μικρή μπαλίτσα.

Τί μπορεί να γίνει όταν ένα πρωί του Νοέμβρη χτυπήσει το τζάμι του παραθύρου σου ένα μικρό χνουδωτό πουλάκι μ έναν εντυπωσιακό πορτοκαλοκόκκινο λαιμό; Όταν σε κοιτάξει με νόημα ένας μικρός κοκκινολαίμης, που χαρούμενα ραμφίζει χοροπηδώντας από κλαδάκι σε κλαδάκι;

-«Έγινε λίμνη η μοναξιά

έγινε λίμνη η στέρηση
ανέγγιχτη κι αχάραχτη.»
(Γ. Σεφέρης)

ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΥΜΑΤΑΙ

Γιάννη Ασημακόπουλου

 Το νερό θυμάται, ανεβαίνει στον ουρανό κι από ‘κει ψηλά αποφασίζει να

πέσει, να φτάσει στα υπόγεια, να φτιάξει λίμνες, ποταμούς, να πλουτίσει

τη θάλασσα με αναμνήσεις, εικόνες, λαλιές που άρπαξε απ’ τον αέρα

καθώς ταξίδευαν.

Μπαμπακούλια κι αγκάθια.

Πρινερά και ασπάλαθοι.
Αγκάθια που καιροφυλακτούν για να ξεσκίσουν τον περαστικό.
Ξερολιθιές. Κάπου κάπου μια σπιθαμή χώμα.
Και κάπου ανάμεσα ξεπετιούνται τα μπαμπακούλια