oraioi DIOTI

        Είναι ωραίο να συμμερίζεσαι, να μοιράζεσαι, να συμπονάς, να προστρέχεις στην ανάγκη του άλλου. Δείχνει ευγένεια ψυχής. Κι αυτό το κάνουν συνήθως οι απλοί άνθρωποι, αυτοί που “δεν τους περισσεύουν”. Όμως η ελεημοσύνη, το να προσφέρεις δηλαδή τον οβολό σου σ' ένα ζητιάνο δεν είναι απλή υπόθεση. Δεν πρέπει να την προσπερνάμε χωρίς σκέψη, διότι έχει προϊστορία και συνέπειες, τόσο γι αυτόν που ελεεί, όσο και για τον επαίτη.
        Γιατί υπάρχουν εξαθλιωμένα πλάσματα; Γιατί υπάρχουν ζάπλουτοι; Είναι θέλημα θεού; Μήπως έτσι αποφάσισε ο θεός για να μας δοκιμάσει κι εμείς είναι αμαρτία να κρίνουμε τις βουλές του;” Κι όσοι στεκόμαστε ανάμεσα στις δυο ακραίες καταστάσεις πρέπει να ελεούμε; Για ποιο λόγο; Διότι “αυτοί που ελεούν τους άλλους, αυτοί και θα ελεηθούν;” Για να αγοράσουμε δηλαδή μια θέση στον παράδεισο; Ή απλά και μόνο επειδή με την ελεημοσύνη και τον πόνο του συνανθρώπου μας ανακουφίζουμε, και εμείς μετά την καλή μας πράξη νοιώθουμε καλύτερα; Αναρωτηθήκαμε ποτέ ότι με την ελεημοσύνη διαιωνίζουμε τη ζητιανιά, δίνουμε άφεση αμαρτιών στην αιτία που δημιουργεί την κοινωνική ανισότητα;
        Οι άνθρωποι δεν γεννιόνται εξαθλιωμένοι. Η κοινωνική ανισότητα δεν υπήρχε πάντα. Ενώ έχει αποδειχθεί η ύπαρξη του ανθρώπου πάνω στη γη μετράει μερικά εκατομμύρια χρόνια, η κοινωνική ανισότητα υπάρχει μόνο εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια. Μεγαλώνει όσο αυξάνεται η παραγωγικότητα της εργασίας και μια μικρή μερίδα ανθρώπων ιδιοποιείται τα αποτελέσματα της εργασίας των πολλών. Όσο ανοίγει η ψαλίδα της κοινωνικής ανισότητας, τόσο οι λίγοι γίνονται λιγότεροι και οι φτωχοί και εξαθλιωμένοι περισσότεροι. Μήπως με την ελεημοσύνη κλίνουμε αυτή την ψαλίδα; Κάθε άλλο. Τη συντηρούμε. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά άθελά μας συντηρούμε και τη μετατροπή της ζητιανιάς σε μπίζνες. Διαβάζοντας το “Μυθιστόρημα της πεντάρας” του Μπέρτολ Μπρεχτ αποκαλύπτεται ανάγλυφα όχι μόνο η αιτία που έγινε ζητιάνος ο Φιούκομπι, όχι μόνο το κύκλωμα εκμετάλλευσης της ζητιανιάς, αλλά και οι δεσμοί τις πολιτικής εξουσίας με την οικονομική εξουσία, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και τον υπόκοσμο. Κάτι αντίστοιχο αποκαλύπτουν και σήμερα διάφορες ιστορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
        Αν λοιπόν θέλουμε να βρούμε πραγματικά “ωραίους ανθρώπους” στην εποχή μας δε θα τους βρούμε σ αυτούς που συντηρούν με την ελεημοσύνη τη ζητιανιά αλλά σ΄ αυτούς που μάχονται για την κατάργησή της χτυπώντας κατευθείαν τη ρίζα που τη γέννησε: Την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το άδικο εκμεταλλευτικό σύστημα, τον καπιταλισμό. Οι “ωραίοι” δεν είναι αυτοί που ανοίγουν στα φανάρια το παράθυρο του ΙΧ τους για να δώσουν τον οβολό τους στους ζητιάνους. Είναι αυτοί που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους του αγώνα και υπερασπίζονται οργανωμένα το δικαίωμα για εργασία, κοινωνική πρόνοια και δικαιώματα. Αυτοί που ξεχερσώνουν το δρόμο για ένα κόσμο στο μπόι των ονείρων, στο μπόι του ανθρώπου. Έτσι, παραφράζοντας το μήνυμα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο που ενθαρρύνει τη ζητιανιά μπορούμε να πούμε: “Στον κόσμο υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι. Γίνει και συ ένας από αυτούς”.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση