nomisma DIOTI

        Τί μας λένε; Εμείς είμαστε οι καλοί και για όλα τα κακά μας φταίνε οι άλλοι, οι εχθροί μας. Παλιά μας πολεμούσαν με τα δόρατα, ύστερα με τις χατζάρες και τώρα με το Ευρώ. Εμείς δε φταίμε σε τίποτα.
       Στ' αλήθεια όμως για ποιους “εμείς” μιλάμε; Ήμασταν παλιά όλοι ίδιοι ή είμαστε όλοι ίδιοι τώρα; Ας θυμηθούμε ότι στην νεώτερη ιστορία οι Έλληνες Φαναριώτες και οι Κοτζαμπάσηδες ήταν φίλοι με τους Τούρκους, ενώ ο λαός, οι κλέφτες και οι αρματολοί είχαν απέναντί τους και τους Τούρκους και τους Φαναριώτες και τους Κοτζαμπάσηδες. Κι ας έρθουμε στο σήμερα. Στο ίδιο καζάνι βράζουν οι εργαζόμενοι με τους επιχειρηματίες; Οι εργαζόμενοι πληρώνουν όλα τα χαράτσια που ορίζει η Ελληνική Κυβέρνηση σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ οι επιχειρηματίες με βάση τις Ευρωπαϊκές “αναδιαρθρώσεις” παίρνουν από τις Τράπεζες ζεστό χρήμα, έχουν φοροαπαλλαγές και φτηνό εργατικό δυναμικό. Μήπως λοιπόν πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε για εχθρούς και φίλους πρέπει να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι οι άλλοι που μας φταίνε;
        Κάποιοι λίγοι στον αριθμό από “εμάς”, αυτοί που συνήθως ονομάζουμε κεφάλαιο, πλουτοκρατία, αφεντικά, αστική τάξη έχουν στενούς δεσμούς με τους ομώνυμούς τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί έχουν κοινά συμφέροντα. Από κοινού προσπαθούν σε βάρος των πολλών να αυγατίσουν τα κέρδη τους. Οι πολλοί, δηλαδή οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, η μικρή αγροτιά και άλλα φτωχά στρώματα υφίστανται ανελέητη εκμετάλλευση και πληρώνουν με τον ιδρώτα τους τόσο τις συνέπειες της κρίσης, όσο και τις προσπάθειες ανάκαμψης και κερδοφορίας των εκμεταλλευτών τους.
        Αν θέλουμε λοιπόν να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και όχι να συμμετέχουμε στο κυνήγι των μαγισσών θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ότι όπως συμβαίνει σε όλους τους λαούς, οι Έλληνες δεν είναι όλοι οι ίδιοι. Να μη βλέπουμε σαν εχθρούς μας γενικά κι αόριστα τους Ευρωπαίους, γιατί κι αυτοί χωρίζονται σε εκμεταλλευόμενους και εκμεταλλευτές. Δεν μπορεί να είναι φίλοι των εκμεταλλευομένων μιας χώρας, οι εκμεταλλευτές κάποιων άλλων χωρών. Να μη θεωρούμε πως μας φταίει το ένα ή το άλλο νόμισμα γιατί ο βαθμός εκμετάλλευσης είναι ο ίδιος είτε με ευρώ, είτε με δραχμή. Στη χώρα μας υπάρχουν μάλιστα επιχειρηματίες που από τη φύση των δραστηριοτήτων τους έχουν συμφέρον να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, ενώ για το λαό δεν έχει σημασία αν θα τον εκμεταλλεύονται σε ευρώ ή σε δραχμή κι αν θεωρήσουμε ότι το ευρώ μας φταίει, απλά παίζουμε το παιχνίδι τους. Χώρια που κάθε αλλαγή νομίσματος συνοδεύεται και από υποτίμηση, που κι αυτή είναι ένας τρόπος ληστείας του λαού.
       Κυνηγώντας γενικά και αόριστα λοιπόν τους Ευρωπαίους και θεωρώντας πως μας “κατέκτησαν” με όπλο το Ευρώ χάνουμε από τα μάτια μας τον πραγματικό αντίπαλο, που βρίσκεται στο εσωτερικό της χώρας, την αστική τάξη, που σε συνεργασία με τις αστικές τάξεις των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι υπεύθυνη για τα δεινά μας.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση