banner-filoxenies

 Τίτλος

Για την φασιστική επίθεση Τζήμερου στην περιφερειακή σύμβουλο του ΚΚΕ  Αλεξάνδρα Μπαλλού

 Πηγή

12/05/2017

 Υπογράφων

ΑΤΕΧΝΩΣ. 

Γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης 

tzimeros ImgFRAME

         Μια ευθεία γραμμή συνδέει τη φασιστική επίθεση στη βουλεύτρια του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη από τον νεοναζί Κασιδιάρη με την, επίσης φασιστική, επίθεση του νεοφιλελεύθερου Θάνου Τζήμερου στην περιφερειακή σύμβουλο Αλεξάνδρα Μπαλού, μέλος κι αυτή του ΚΚΕ. Ανάμεσα τους θα βρούμε τη στοχοποίηση απεργών – εργατών από τη Χαλυβουργία μέχρι την κατάληψη στο εργοστάσιο της Κόκα Κόλλα ως ανθρώπων που εναντιώνονται στην ανάπτυξη του τόπου (δηλαδή στην αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων), την αναπαραγωγή και την καλλιέργεια ρατσιστικών και σεξιστικών προτύπων είτε ενάντια σε αγωνίστριες κατά των μνημονίων, είτε ενάντια στις οροθετικές γυναίκες από τον Λοβέρδο, τη ναζιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα, φτάνοντας στην έκφραση θυμού κι απόγνωσης από την πλευρά ολόκληρου του συντηρητικού φάσματος για τη συνέχιση απεργιακών κι αγωνιστικών κινητοποιήσεων, στοχοποιώντας ακτιβιστές της Αριστεράς ως δολοφόνων (βλέπε την υπόθεση Μαρφίν) ή χρηματοδοτούμενων οργάνων από διάφορες ΜΚΟ, με τις χειρότερες κατηγορίες που διαθέτει το ακροδεξιό οπλοστάσιο του γκαιμπελισμού.


Στοχοποίηση διαρκείας

        Η στοχοποίηση αυτή είναι διαρκείας και θα εντείνεται όσο απέναντι στις επιθέσεις του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και των πολιτικών εκφραστών του, θα ριζώνει η ταξική αμφισβήτηση και η ανάπτυξη μιας δυναμικής για νέους αγώνες, όπως εκφράζει και η πανεργατική απεργία στις 17 Μαΐου και με αφορμή την ψήφιση του τέταρτου μνημονίου που βάζει οριστική ταφόπλακα σε κάθε εργασιακό και κοινωνικό δικαίωμα. Και θα είναι διαρκείας όσο η ταξική αμφισβήτηση θα στρέφεται προς τα Αριστερά, διεκδικώντας μια διαφορετική κοινωνική προοπτική κι όχι προς την ακροδεξιά αντίδραση, όπως προσπαθούν να κάνουν τα αστικά ΜΜΕ που υπερασπίζονται κάθε Τράμπ, Φάρατζ και Λεπέν. Αυτό ακριβώς εκφράζει το χαστούκι του Τζήμερου στην Αλεξάνδρα Μπαλού αλλά και το σκίσιμο, με πρωτοφανή μανία, των αφισών που καλούν σε απεργία στις 17 Μαΐου. Αλλά αυτή η επίθεση εκφράζει κι άλλα πράγματα: την πατριαρχική αλλά και τόσο καπιταλιστική στην ουσία της απαξίωση της γυναικείας χειραφέτησης κι αυτοδιάθεσης, της διεκδίκησης ίσων κοινωνικών δικαιωμάτων και του σεβασμού της γυναικείας προσωπικότητας ενώ εκφράζει και την χωρίς προκατάληψη αποδοχή από τον χώρο του Κέντρου και της Δεξιάς, δηλαδή του παραδοσιακού αστικού μπλοκ, της ακροδεξιάς ρητορείας του Αδωνι και του Μιχαλολιάκου ως αναχώματος στην έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Και πως να γίνει αλλιώς όταν από την συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ με τους φασίστες του ΛΑΟΣ μέχρι την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους εθνικιστές ΑΝΕΛ και την συμπόρευση με τη ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής ο καθεστωτικός, δημόσιος λόγος προάγει τον μισαλλόδοξο, ρατσιστικό λόγο αυτής της αντίληψης, χτίζοντας στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και δίνοντας πολιτική νομιμοποίηση στους νεοναζί, σαμποτάρωντας κάθε αντιφασιστική δράση. Ή μήπως ξεχάσαμε την επίκληση του δημοσιογράφου Μπάμπη Παπαδημητρίου στον ΣΚΑΪ, την ναυαρχίδα του νεοφιλελευθερισμού, για την συμμαχία με μια... σοβαρή Χρυσή Αυγή. Να λοιπόν, που οδηγούν αυτές οι επικλήσεις και οι διαθέσεις...
        Είναι απαραίτητο σε αυτό το σημείο, και σχετικά με την ακροδεξιά και νεοφιλελεύθερη κατρακύλα του αστικού, καθεστωτικού λόγου, να επισημάνουμε πως οι προσεγγίσεις για μια... κάποιου είδους αντεκδίκηση στη συγκεκριμένη επίθεση του Τζήμερου, που δεν είναι γραφικός και που αυτοδιαφημίζεται ως φασίστας νέου τύπου – δηλαδή με κάποιο ανώτερο πολιτιστικό επίπεδο ενώ στην πραγματικότητα δεν διαφέρει από ένα υποστηρικτή του μουσολινισμού, είναι και λανθασμένες και αναπαράγουν συγκεκριμένες πρακτικές που το εργατικό κίνημα και η Αριστερά έχουν αποβάλλει από τις τάξεις τους. Η αντιμετώπιση του Τζήμερου ήταν αυτή που έπρεπε να είναι ενώ η συνέχεια πρέπει να είναι (και θα είναι) συλλογική κι αγωνιστική. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά έχει σημασία να μην τροφοδοτούμε με αρνητικό υλικό την αστική προπαγάνδα όταν, στο συγκεκριμένο ζήτημα (όπως κι αλλού), δεν λένε κουβέντα για την πολιτική στήριξη που παρέχει στα μνημόνια και την ακροδεξιά ο Τζήμερος ή για την απουσία του από τις κρίσιμες συνεδριάσεις του περιφερειακού συμβουλίου της Αττικής (και την άγνοια του απέναντι σε σημαντικά ζητήματα ή διαδικασίες), ενώ αναπαράγουν προπαγανδιστικά τον σχολιασμό για την, κατά Τζήμερο, πάντα, παράνομη αφισοκόλληση σε δημόσιους χώρους απεργιακών αφισών και συνθημάτων! Υπενθυμίζουμε βέβαια, απαντώντας και σε αυτή την επίθεση, πως πρόσφατα το διοικητικό εφετείο Θεσσαλονίκης έβγαλε απόφαση ακυρώνοντας πρόστιμο που είχε επιβάλλει ο Μπουτάρης σε βάρος του ΚΚΕ (και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ανάλογη περίπτωση) για παράνομη αφισοκόλληση. Χωρίς βέβαια να ομολογούν, πως αυτό που τους ενοχλεί είναι η ίδια η απεργία, ως όπλο και δυνατότητα: εκεί που οι εμπειρίες της εργατικής τάξης αποκτούν ανατρεπτική ισχύ, καταρρίπτοντας κάθε λογική παθητικής αποδοχής όσων ψηφίζονται για εμάς, χωρίς εμάς.
        Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως δεν μπορεί παρά να αποτελεί ευχάριστο γεγονός για όλους και όλες μας, ότι μέσα στον γενικό θυμό και στην οργή που έφερε μια τέτοια φασιστική επίθεση, πως το σύνολο των προοδευτικών και δημοκρατικών πολιτών, αναγνωρίζει πως οι Τζήμεροι και οι κάθε λογής Τζήμεροι είναι τα τσιράκια της εργοδοσίας και των τραπεζιτών κι ότι είναι ακριβώς αυτή η απελπισία στο χώρο της ακροδεξιάς και του αστικού στρατοπέδου σχετικά με τις εργατικές αντιδράσεις που οδηγεί σε χτυπήματα αυτού του τύπου. Χρειάζεται να τους αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά κι οργανωμένα: μόνο η συλλογική δράση και παρέμβαση της εργατικής τάξης, των σωματείων, των συνδικάτων, το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα, η επιτυχημένη οργάνωση της επόμενης πανεργατικής απεργίας, μπορούν να δώσουν την αναγκαία απάντηση σε αυτά τα φαινόμενα. Για να μην αποκτήσουν οι φασίστες χώρο και παρέμβαση στην περιφέρεια, στις γειτονιές ή στους χώρους δουλειάς, για να ανατραπεί η πολιτική της εξαθλίωσης, της αλλοτρίωσης και της φτώχειας.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση