2018viasmoiΟ άνθρωπος, προιόν της εποχής του, κουβαλάει όλες τις παθογένειες του κοινωνικού συστήματος που τον γέννησε και μέσα στο οποίο ζει και παράγει. Θύμα και θύτης μαζί. Βιαστής και βιαζόμενος, ενεργούμενος και ετεροκατευθυνόμενος σκέπτεται, αισθάνεται και πράττει σύμφωνα με αξιακούς κώδικες που προάγουν την ανελευθερία, που χειραγωγούν και αλλοτριώνουν ό,τι γνήσιο, αληθινό και ανθρώπινο.Lupus homo hominis υπονομεύει και υπονομεύεται, πληγώνει και πληγώνεται μέσα από συμπεριφορές και πράξεις που τραυματίζουν την ανθρώπινη προσωπικότητα και την αξία που ο καθένας διατηρεί ως ανθρώπινη οντότητα. Αιτία όλων αυτών ο ψυχολογικός πόλεμος που δέχεται από το κυρίαρχο σύστημα, η αφόρητη πίεση που υφίσταται μέσα από θεσμούς και τρόπους ζωής που του επιβάλλονται.
Ας προβληματιστούμε..κι ας αντιδράσουμε...

Σαν σήμερα ήταν στα 1961 κάπου στις στέπες της Καλιφόρνιας και μακριά από την κοινωνία, όταν υπέκυπτε στον καρκίνο ένας άνθρωπος μοναχικός και τυφλός, που δεν είχε πάψει μέχρι την τελευταία του στιγμή να νοσταλγεί και συγχρόνως να οραματίζεται "ένα γενναίο καινούργιο κόσμο".

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί μια ιστοριούλα που αφορά ένα δημοσίευμα της αμερικάνικης τοπικής εφημερίδας The Washington Post, που όπως διαβάζουμε είχε σκοπό να επισημανθεί η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη πραγματική αξία που έχουν πρόσωπα και πράγματα και σ’ αυτήν που έχουν “τα προϊόντα με ετικέτα”, τα “επώνυμα”, όπως συνήθως λέμε.

“Καλός είναι στη θεωρεία ο κομμουνισμός αλλά στην πράξη απέτυχε”. Αυτό ακούγεται διαρκώς εδώ και δεκαετίες τόσο από τους εχθρούς του όσο και άσπονδους φίλους του. Κι αν δει κανείς τα πράγματα από μακρυά αυτό φαίνεται λογικό.

Όταν ο λαός τσακίζεται από τα μνημόνια που διαδέχονται το ένα το άλλο, όταν ούτε οι πιο αισιόδοξοι υπερασπιστές του καπιταλισμού δε βλέπουν με σιγουριά φως στο τούνελ, τότε υπάρχει η επιτακτική ανάγκη να επιστρατευθούν όλες οι διαθέσιμες εφεδρείες για να πεισθούν οι άνθρωποι του λαού να συνεχίσουν να υπομένουν τα βάσανά τους.

Πήρα μαζί μου το κινητό μου; Ωραία, το πήρα. Βρήκα και κάθισμα στο μετρό. Απέναντι αριστερά μου σέρφαρε στο κινητό της μια νόστιμη κοπέλα. Δίπλα της μια ηλικιωμένη - μάλλον Ρωσίδα ή Ουκρανή- έκανε το ίδιο. Έβγαλα το κινητό μου, σύνδεσα τα "δεδομένα" μου κι άρχισα να ψάχνω. Ο παππούς δίπλα μου μάλλον αισθάνθηκε μειωμένος που όλοι έψαχναν στο κινητό τους, έβγαλε κι εκείνος το δικό του