texni-banner

 

Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα αποτελούν προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας. Παρατηρήσεις , υποδείξεις, συμπληρώσεις, και διορθώσεις, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ' αυτή την κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτες.

 


 

Όταν τελειώνει η γιαγιά το παραμύθι τα παιδιά πάνε για ύπνο. Όταν τελειώνει “ο Δράκος” του Ε. Σβαρτς “, που παίζεται στη Θεατρική Σκηνή “ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ” κανείς δεν πάει για ύπνο. Όλοι μένουν σκεπτικοί. Έχουν αντιληφθεί ότι όσα συμβαίνουν στο παραμύθι συμβαίνουν και στην πραγματική ζωή.

 Λανσελότος εναντίον Δράκου

Ο Δράκος είναι δισυπόστατος. “Πότε εμφανίζεται σαν άγριος που κάνει τη γη να τρέμει και πότε παίρνει τη μορφή ανθρώπου και έχει μαλακή και τρυφερή φωνή”.

Το επόμενο θύμα του Δράκου είναι η Έλσα. Αυτή κι ο πατέρας της έχουν αποδεχθεί τη μοίρα τους. Έχουν προσυπογράψει την καταδίκη τους: Η Έλσα θα παραδοθεί στο Δράκο και η ζωή θα συνεχίσει να κυλάει όπως πρώτα. Ακόμη κι όταν εμφανίζεται ο Λανσελότος για να σώσει την Έλσα από το Δράκο θεωρούν ότι αυτός “δεν έχει δικαίωμα να σκοτώσει το Δράκο”.

Όσο για τις αρχές του τόπου, αυτές είναι πραγματικά αφοσιωμένες στο Δράκο και συμβουλεύουν μ' αυτά τα λόγια την Έλσα: “Μην ανησυχείς. Ο αγαπημένος μας δράκος θα σε πάρει στην αγκαλιά του την ώρα που έχει ορισθεί.” Η δράση των αρχών είναι εγκληματική και πολύμορφη. Προσφέρουν χρήματα στο Λανσελότο για να ματαιώσει τη μάχη με το Δράκο και προσπαθούν να πείσουν την Έλσα να αποδεχθεί την πρόταση του Δράκου και να δολοφονήσει η ίδια το Λανσελότο.

Ο αγώνας

Ο λαός είναι υποταγμένος στο Δράκο εδώ και 400 χρόνια. Έχει συνηθίσει να προσφέρει κάθε χρόνο αίμα στο Δράκο και θεωρεί ότι “δεν είναι κακός και μάλιστα είναι πολύ εντάξει”. Τον ταΐζει καλά πιστεύοντας ότι “όσο έχει αυτόν το δράκο κανείς άλλος δράκος δε θα τολμήσει να τον πειράξει.” Θεωρεί ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα και πιστεύει πως όταν είναι κανείς βολεμένος στα ζεστά του είναι καλύτερα να κοιμάται ήσυχα και να κρατάει το στόμα του κλειστό”.

Ο Λανσελότος δεν κρύβει τις προθέσεις του και λέει ανοιχτά στο δράκο ότι αποφάσισε να τον σκοτώσει. Μοναδικά του όπλα είναι το καθαρό μυαλό του και η ακλόνητη πίστη του στη νίκη. Η εμφάνισή του όμως ταράζει τα νερά. Ο λαός αλλάζει. Αντιλαμβάνεται ότι η μάχη του Λανσελότου είναι δική του μάχη και λέει στο Λανσελότο:”Και τώρα ήρθε η ώρα. Σκότωσε τον και ελευθέρωσέ μας.”

Ακόμη και η υποταγμένη Έλσα επαναστατικοποιείται και φωνάζει ΄στο λαό: “Μη με σκοτώσετε. Ξυπνήστε. Σπάστε τον ιστό που σας δένει όλους. Δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει;” Μόνο ένα παιδάκι ανταποκρίνεται στο κάλεσμά της φωνάζοντας: “Εγώ!.. αλλά η μαμά μου με κρατάει από το χέρι και δε μ αφήνει.”

Η αποφασιστικότητά του Λανσελότου να απαλλάξει την κοινωνία από τον ανθρωπόμορφο Δράκο δραστηριοποιεί τελικά το λαό, που εξοπλίζει το Λανσελότο με ανίκητα όπλα: ένα μαγικό χαλί για να είναι ευέλικτος, ένα καπέλο που τον κάνει αόρατο, ένα σπαθί και μια λόγχη.

Το τέλος του παραμυθιού, που... δεν είναι το τέλος

Ο Λανσελότος σκοτώνει το Δράκο, ενώ ο ίδιος πληγώνεται βαριά κι εξαφανίζεται. Την εξολόθρευση του δράκου τη σφετερίζονται οι παλιοί άρχοντες της πόλης, ενώ κάποιοι άνθρωποι του λαού χειροκροτούν τους σφετεριστές. Όλα μένουν τα ίδια, σα να μην είχε σκοτωθεί ο Δράκος.

Το τέλος όμως της ιστορίας το δίνει πάλι ο λαός. Κρύβει και περιθάλπει τον ετοιμοθάνατο Λανσελότο μέχρι να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Ένα μέρος του λαού τον θυμάται και γράφει συνθήματα στους τοίχους. Το μεγαλύτερο όμως μέρος εξακολουθεί “να κοιμάται ήσυχα και να κρατάει το στόμα του κλειστό”. Ο Λανσελότος επανεμφανίζεται και αποκαλύπτει την αλήθεια. Θεωρεί ότι ο αγώνας δεν τελείωσε. Και συμβουλεύει κάθε άνθρωπο του λαού να σκοτώσει το Δράκο που κρύβει μέσα του. Να σπάσει ο καθένας τις δικές του αλυσίδες που τον κρατούν δέσμιο.

Για ένα ευτυχισμένο τέλος

To 1943, όταν ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος βρισκόταν στο φόρτε του ο Ε. Σβάρτς φωτογράφισε τη μάχη με το Δράκο της εποχής του. Η πρωτοπορία της ΕΣΣΔ έδινε τότε διπλή μάχη. Μια αιματηρή μάχη απέναντι στο Δράκο με την πιο εγκληματική μορφή του, το φασισμό και μια απέναντι στις δυνάμεις, που έκρυβαν μέσα τους το Δράκο της παλινόρθωσης του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.

Πέρασαν από τότε πάνω από 70 χρόνια. Η μάχη στην αρχή κερδήθηκε αλλά τα υπολείμματα του Δράκου παλινόρθωσαν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Σήμερα ο νεοναζισμός, με τη βοήθεια των σημερινών αστικών κυβερνήσεων άρχισε πάλι να δείχνει απειλητικά τα δόντια του.

Ο Δράκος εξακολουθεί και σήμερα να φοβερίζει, να παζαρεύει, να εμφανίζεται με μορφή ανθρώπου και να καυχιέται όπως και στο παραμύθι: “Εγώ τους έκανα ανάπηρους. Τους παραμόρφωσα τέλεια. Το ανθρώπινο πνεύμα είναι πολύ εύπλαστο.

Ο Λανσελότος, το πρωτοπόρο, το αταλάντευτο, το αγωνιστικό κομμάτι της κοινωνίας εξακολουθεί να αγωνίζεται για να του δώσει ο λαός τα όπλα που απαιτούνται για να εξοντωθεί ο εφτάψυχος Δράκος, το τελευταίο εκμεταλλευτικό κοινωνικό σύστημα που τρέφεται με το αίμα του λαού.

Στο τέλος του παραμυθιού του Σβάρτς έρχονται στη μνήμη μας οι στίχοι του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι, που λέει πως “το μέλλον δεν θα ρθει από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς”.

Αυτή η μάχη του ανθρώπου θα έχει καλό τέλος, όπως έχουν όλα τα παραμύθια. Όχι επειδή έτσι αρέσει στη γιαγιά, στο Σβάρτς ή στο Μαγιακόφσκι. Θα είναι νικηφόρα επειδή η ιστορία του ανθρώπου ήταν πάντα ιστορία αγώνων απέναντι σε “δράκους”, απέναντι σε υπέρτερες και ανθρωποφάγες δυνάμεις.

Σ' αυτούς τους άνισους, τιτάνιους αγώνες βγαίνει πάντα νικητής ο άνθρωπος, ο άνθρωπος-αγωνιστής.

 

Πληροφορίες για την παράσταση:

https://www.facebook.com/Θεατρικη-Σκηνη-ΕΚΤΟΣ-ΣΧΕΔΙΟΥ-236912603058472/?ref=ts&fref=ts

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση