texni-banner

 

Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα αποτελούν προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας. Παρατηρήσεις , υποδείξεις, συμπληρώσεις, και διορθώσεις, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ' αυτή την κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτες.

 


 

Στην αριστερή πλευρά καθόταν ο Σωκράτης Σινόπουλος με τη Λύρα του. Στη μέση της σκηνής του Ηρώδειου το πρώτο Σαξόφωνο, ο Charles Lloyd. Συνδετικός κρίκος η φωνή της Μαρίας Φαραντούρη. Ανάμεσά τους μεγάλοι Αμερικάνοι μουσικοί της τζαζ.

Η συναυλία αρχίζει να ανεβάζει γράδα.

Ανεβαίνει με μια ταχύτητα, που σου κόβει την ανάσα. Το Σαξόφωνο συνοδεύει τη Λύρα. Τη στέλνει στον ουρανό. Η Λύρα εμπνέει το Σαξόφωνο. Το εκτοξεύει στον ουρανό. Τα άλλα όργανα λειτουργούν σα χερουβείμ. Η μουσική πανδαισία παίρνει μαζί της τους ανθρώπους, που την ακολουθούν προς τον ουρανό. Συμφωνία, Συνάντηση, Συνομιλία, Σύνδεση, Αλληλοκατανόηση, Αλληλοσυμπλήρωση, Αλληλεξάρτηση πολιτισμών.

Εύλογες απορίες

Μα πως γίνεται αυτό, αναρωτιέται κανείς. Τι συμβαίνει; Μήπως η Λύρα γεννήθηκε στη Νέα Ορλεάνη; Ή μήπως το Σαξόφωνο γεννήθηκε στην Κρήτη; Πως να ξεδιαλύνεις τέτοια αινίγματα! Μήπως ο θρακιώτικος ζωναράδικος βγήκε απ' τη μήτρα του Σαξόφωνου; Μήπως έκλαιγε το Σαξόφωνο όταν περνούσε ο κερατζής απ' τα χωριά της Ηπείρου και μάζευε τ' αμούστακα παιδιά για να τα πάει στην ξενιτιά; Μήπως ο μαύρος δούλος ικέτευε τον ουρανό να τον λυτρώσει από τα βάσανά του παίζοντας Λύρα; Πως γίνεται να έχεις την εντύπωση πως η ελληνική δημοτική μουσική και η νέγρικη τζαζ γεννήθηκαν μαζί, πορεύτηκαν χώρια, αλλά είχαν κρυμμένη στο μυαλό τους τη λαχτάρα να ανταμώσουν κάποια μέρα;

Πάνε χρόνια. Κάποιες βραδιές στην Κοκκινιά ένας άλλος μεγάλος μουσικός της παραδοσιακής, της λαϊκής τέχνης, ο Ραβί Σανκάρ με το Σιτάρ του μας μπέρδευε με τον ίδιο τρόπο. Εκεί που νομίζαμε ότι ακούγαμε Μικρασιάτικα τραγούδια ανακαλύπταμε ότι ακούμε ινδουιστική μουσική. Εκεί που εκστασιαζόμασταν μαγεμένοι από μια ινδική πανδαισία ανακαλύπταμε ότι συμμετείχαμε στο μοιρολόι του Ποντιακού Ελληνισμού. Σε λίγο με τον ήχο του Σιτάρ και της Τάμπλα χορεύαμε θρακιώτικη Μπαϊντούσκα. Μα που τελειώνει τέλος πάντων η Ήπειρος και που αρχίζει η Νέα Ορλεάνη; Πως βρέθηκε έτσι ξαφνικά η Ιρλανδία στην Κρήτη; Γιατί κρατάει ερωτευμένη η Ανδαλουσία το Μαντράς από το χέρι;

Η Γένεση

Όταν ο άνθρωπος ταλανίζεται αιώνες από τέτοια αινίγματα, η σύλληψη έχει ήδη γίνει. Χωρίς παρθενογένεση. Κάποια ιερή στιγμή γεννιέται θείον βρέφος. Ώριμα, απέριττα κι αθόρυβα. Βγαίνει στο φως σα να μην έλειπε ποτέ. Σα να υπήρχε πάντα. Σα νάταν καταχωνιασμένο, ξεχασμένο, και τώρα αστράφτει σαν άστρο...

Έτσι, μέσα από μια θεϊκή ερωτική φλόγα γεννήθηκε η Παγκοσμιοποίηση. Τόπος γέννεσης: Όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Μεγάλωσε, έβγαλε φτερά και αυτοκαθορίστηκε με μια σύνθετη ονομασία. Μια λέξη τρισυπόστατη: Παν, για όλους τους ανθρώπους. Κόσμος, που παναπεί στολίδι. Ποίηση, δηλαδή δημιουργία. Σύνθεση και απόσταγμα: Οι άνθρωποι, όπου γης, γεννήθηκαν από την ίδια εξελικτική διαδικασία, έχουν κοινά χαρακτηριστικά, παρόμοια βάσανα, παράλληλους κοινωνικούς αγώνες και την ίδια κι απαράλλαχτη πορεία προς το καλύτερο. Σ' αυτή τους την πορεία παγκοσμιοποιούν τη δύναμή τους, την έκφρασή τους και τα όνειρά τους. Σχηματίζουν με αυτό τον οριστικό, αμετάκλητο, αδιαπραγμάτευτο, αγωνιστικό τρόπο τον ορισμό της παγκοσμιοποίησης. Ορισμός, λοιπόν: Παγκοσμιοποίηση είναι η έκφραση της δημιουργικότητας ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η Παγκοσμιοποίηση είναι συνειδητός, ώριμος κοινωνικός, ιστορικός, πολιτισμικός, επιστημονικός αλλά όχι πολιτικός όρος. Μέσα σ΄ αυτό τον ορισμό δεν χωρούν ούτε πόλεμοι για τη μοιρασιά του ιδρώτα των εργαζομένων, ούτε ισοπέδωση πολιτισμών και αξιών μέσω κάποιας Αμερικανοποίησης, Ευρωποίησης, ή οποιασδήποτε άλλης Αυτοκρατοροποίησης της ανθρωπότητας. Διότιη Παγκοσμιοποίηση έχει αυστηρά καθορισμένα όρια. Από Βορρά οριοθετείται από την Κοινωνική ιδιοκτησία των μέσω παραγωγής. Από Νότο από τη συγχώνευση των Πολιτιστικών αξιών. Από Ανατολή οριοθετείται από την Κοινωνική ιδιοκτησία των Επιστημονικών επιτευγμάτων. Και από τη Δύση από το Κοινωνικό φυτώριο των Νέων Πανανθρώπινων Οραμάτων.

Μοναδικός δημιουργός, χορηγός και εγγυητής της Παγκοσμιοποίησης: ο ανθρώπινος αγώνας. Εκφραστές της παγκοσμιοποίησης:Ένας-ένας και όλοι μαζί οι ιστορικά καταξιωμένοι πρωτοπόροι της γης. Γεννήματα των εργαλείων που οι ίδιοι γέννησαν. Ματωμένοι από τα βάσανά τους. Με το δεκαπεντασύλλαβο, τη σμίλη, το χρωστήρα, τη μελωδία, την κάθε έκφραση. Με τη Λύρα και το Σαξόφωνο που σφιχταγκαλιασμένα σχηματίσανε ένα ακόμη μονοπάτι για τον ουρανό.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση