texni-banner

 

Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα αποτελούν προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας. Παρατηρήσεις , υποδείξεις, συμπληρώσεις, και διορθώσεις, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σ' αυτή την κατεύθυνση είναι ευπρόσδεκτες.

 


 

Πριν μερικές εβδομάδες αναφερθήκαμε στην έκθεση εικαστικών δημιουργιών στο Μεταξουργείο, που είχε τίτλο “ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ”.

Ο πίνακας ζωγραφικής της Εύης Σαραντέα με τίτλο “Ανεργία” συνοδευόταν από ένα κείμενο, που δεν αναρτήθηκε. Το αντιγράφουμε κατά λέξη:

 

ΣΦΑΓΕΙΟ. Τον τοίχο ενός σφαγείου κάλυπτε μία μεταλλική επιφάνεια. Αντανακλούσε τα απέναντι κτήρια και ένα κόκκινο αμάξι. Παραμορφωμένη όμως από κτυπήματα, έδινε μία εικόνα άλλη. Φωτογράφισα την επιφάνεια: Σαν να φαινόταν μια μορφή “ψυχής”, σε τρεις καταστάσεις: Αριστερά επάνω, η μορφή βρισκόταν σε κατάσταση ηρεμίας. Στη συνέχεια, έξαφνα, ταρασσόταν, έχανε την ισορροπία της και ακολούθως γκρεμιζόταν σε μιαν αιμάσσουσα άβυσσο…. Θύμιζε τον στίχο του Σολωμού «Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιος τον εαυτόν του»…
Ζωγράφισα την “σκηνή” αυτή. Mε μικρές ζωγραφικές παρεμβάσεις εμφανίστηκε ένα άλλο σφαγείο: αυτό της ΑΝΕΡΓΙΑΣ, της βίας και της απώλειας δυνατότητας δημιουργίας:
Πλήθη συνωστιζόμενα σε πόρτες, «κατακρήμνιση» ανθρώπων και βιβλίων, σπασμένες βάρκες μεταναστών, αναζήτηση τροφής σε σκουπίδια, βία, απόγνωση, πώληση οργάνων, παιδική πορνεία…, και κάπου, ένας χορός αυτοπυρπολούμενων”.

Με ή χωρίς κείμενο;

Δεν απασχολεί τη σκέψη μας το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να αναρτηθεί μαζί με τον πίνακα το κείμενο. Η γλώσσα των χρωμάτων και των σχημάτων σε ένα εικαστικό έργο εκπέμπει το μήνυμα του δημιουργού του. Υπάρχουν καλλιτέχνες που περιλαμβάνουν κείμενα μέσα στα έργα τους ή σχολιάζουν οι ίδιοι τα έργα τους, την τεχνική που χρησιμοποιούν και το περιεχόμενό τους. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι ο σχολιασμός είναι δουλειά των τεχνοκριτικών και των ιστορικών της τέχνης και η εικαστική γλώσσα είναι από μόνη της ικανή να μεταδώσει το μήνυμα του έργου.

Στις μέρες μας λοιπόν δεν υπάρχει περιορισμός ούτε στα υλικά, ούτε στο χώρο, ούτε στην τεχνική ούτε στη μεθοδολογία που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης. Ο καθένας μπορεί να εκφραστεί και να εκθέσει το έργο του με όποιο τρόπο θέλει, σε όποιο χώρο θέλει, με ή χωρίς κείμενο.

Εκείνο όμως που αξίζει να τονίσουμε είναι ότι και ο πίνακας “Ανεργία” και το κείμενο αποτελούν μια και μόνη κραυγή που αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής.

Το μήνυμα

Πράγματι, διακρίνουμε πάνω στην παραμορφωμένη μεταλλική επιφάνεια που καθρεφτιζόταν ο χώρος τη φωτεινή ηρεμία που χρειάζεται ο κάθε άνθρωπος για να ζήσει και να δημιουργήσει, καθώς και την άβυσσο μέσα στην οποία τον γκρεμίζει ο καπιταλισμός.

Βιβλία, σπασμένες βάρκες μεταναστών, πείνα, σκουπίδια, βία, πορνεία, χορός “αυτοπυρπολούμενων” υπάρχουν σε μικρές απεικονίσεις στον πίνακα. Είναι ο αποτρόπαιος καθρέφτης, όχι μόνο πάνω στη λαμαρίνα αλλά και σε κάθε εκδήλωση του καπιταλισμού, που όσο περισσότερο σαπίζει τόσο περισσότερο στάζει πύον και αίμα.

Κανένας υγιής άνθρωπος δεν αντέχει πια την ύπαρξή του. Ο μοναδικός πια προβληματισμός βρίσκεται στο αν ο καπιταλισμός φτιασιδώνεται ή καταργείται. Η ιστορία και η ζωή δεν τρέφουν αυταπάτες. Ο καπιταλισμός δεν έχει περιθώρια ζωής. Σ΄ αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αντιληφθούμε τη στεντόρεια κραυγή “ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΡΑ” των καλλιτεχνών και των διοργανωτών της έκθεσης.

Αυτό είναι το ουσιαστικό μήνυμα που έχει ανάγκη κάθε λαός. Το μήνυμα που πρέπει να διατυπωθεί με κάθε μέσο, να ηχήσει σε όλους τους τόνους, να προβληθεί με όλους τους τρόπους, από μικρούς και μεγάλους καλλιτέχνες, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, το μήνυμα που πρέπει να γίνει εργαλείο στα χέρια του λαού.

Το μήνυμα πως αυτός ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση