dimitriou top banner 2019

 

 

 

"Ευχαριστώ". Λέξη σύνθετη από το ευ και το χάρις, που σημαίνει χάρη, θέλγητρο, κάλλος, φιλοφροσύνη, ευμένεια, ευεργεσία, δώρο, ευγνωμοσύνη, τέρψη, χαρά, προσφορά, λατρεία. Ένα γαϊτανάκι από λέξεις όμορφες, μοναδικές, υπέροχες στη σημασία τους και στο άκουσμά τους, στη γλύκα

efharisto ImgL

που εκπέμπουν, στο συναίσθημα που γεννάνε.

        Λέξεις, μικρά διαμαντάκια, που η κάθε μια τους χωριστά είναι ένας ολόκληρος κόσμος από χρώματα και μουσικές, και όλες μαζί ενωμένες συνθέτουν τον παμμέγιστο κόσμο του "ευχαριστώ". Γιατί το "ευχαριστώ" είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης κοινωνίας και συνύπαρξης, η χαρά που μπορεί να γίνεται ο άνθρωπος για τον άλλον άνθρωπο, το δώρο που κλείνει μέσα του όλα τα δώρα. Το "ευχαριστώ" που σώζει, που απλώνει γέφυρες, που φωτίζει πρόσωπα και καρδιές, που σκορπάει χαμόγελα. Ακόμα κι όταν λέγεται άχρωμα, άνευρα και τυπικά, ενσωματωμένο στους κώδικες του εθίμου και του πολιτισμικού τυπικού η λέξη δεν ισοπεδώνεται. Δε χάνει τους χυμούς της. Ευφραίνει κι αυτόν που τη δέχεται αλλά κι αυτόν που την εκφέρει. Ένα "ευχαριστώ" μπορεί να γίνει το κλειδί για να μπει ο ένας στην ψυχή του άλλου.

        Μπορεί να γίνει συνάμα και το διαβατήριο για μια ζωή μεστή, γεμάτη από χαρά και ικανοποίηση. Πόσα αλήθεια "ευχαριστώ" χρωστάμε και σε πόσους! Ωραία η μέρα να ξεκινάει με ένα "ευχαριστώ" για τη μέγιστη προσφορά αυτής της ίδιας της ύπαρξής μας, ένα "ευχαριστώ" για όλα όσα είμαστε εν δυνάμει και όλα όσα μπορούμε εξελισσόμενοι να γίνουμε, για την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας και περιμένει απλώς ν ανοίξουμε τα μάτια μας και να τη δούμε, για τη γνώση που έχει συσσωρεύσει η ανθρώπινη προσπάθεια και στο χέρι μας είναι να την κάνουμε δική μας, για τη συγκλονιστική δύναμη που έχει η τέχνη σ όλες της τις εκφάνσεις να μας εξανθρωπίζει και να μας γεμίζει χαρά. Ένα "ευχαριστώ" για τους φίλους, τους δασκάλους, τους συντρόφους και συνοδοιπόρους της ζωής μας. Ένα “"ευχαριστώ"” για όλους αυτούς που σ' ένα εργαστήρι, σε μια αίθουσα χειρουργείου, σε μια βιβλιοθήκη, σε μια φυλακή, σ ένα οποιοδήποτε κολαστήρι έδωσαν ό,τι καλύτερο είχαν για να προχωρήσουν την ανθρώπινη ζωή ένα βήμα παραπέρα.

        Ίσως τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχε στο μυαλό του ο ποιητής. Όμως κατά βάθος βίωνε συνειδητά το “ευχαριστώ”. Το έβλεπε κρυμμένο στην καθημερινή πραγματικότητα, στη συνειδητή αμφίδρομη επικοινωνία που οδηγεί στην παράλληλη ανέλιξη, στη δημιουργικότητα που δεν κουράζεται να δίνει καθημερινά καρπούς, στη μοιρασιά των καρπών που πολλαπλασιάζονται.

        Στο τέλος μιας μέρας, της οποιασδήποτε μέρας, κλείνει τα μάτια του ο ποιητής και μ' ένα αδιόρατο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του δηλώνει την ευχαρίστησή του γιατί κι αυτή η μέρα του σημαδεύτηκε από το απέριττο και λίγο αλλά ουσιαστικά πολύ , το πεισματάρικα αληθινό, το ατελεύτητα τρυφερό, το απέριττο , το ανθρώπινο, το εκ ψυχής ευχαριστώ.

Ευχαριστώ

Περίεργη, συνηθισμένη, απλοϊκή,
πάντα με μπέρδευε η λέξη αυτή.
Πόσο βαρύ φορτίο κουβαλάει στους ώμους;
πόση αγωνία κρύβει στην ψυχή της;
πόση αλήθεια αναδύει, πόσο ψέμα;

Όταν την πρωταντάμωσα κάτι τη στένευε
και λικνιζόταν αγχωμένη στο μυαλό μου
σα να 'θελε ν' αλλάζει φόρεμα τα πρωινά,
σα να 'ταν σαστισμένη από τη μορφή της
Το αυθόρμητο ξεκίνημά της δε θυμόταν
ούτε καλά-καλά το μονοπάτι
που η ίδια ακούραστα με τα γυμνά της χέρια ξεχερσώνει.

Μακρυά απ' τις ποιητικές ωδές
μακρυά από το φως το εκτυφλωτικό του ήλιου,
ανέγγιχτη απ΄ τις πολύχρωμες τις πινελιές του απόβραδου,
χωρίς της νύχτας τα δειλά λαμπιόνια
στέκεται πάντα σκεπτική, γλυκειά
και πεισματάρα πάντα
σαν τη γαλιάντρα φλύαρη τη μια
σαν ψίθυρος στ' αυτί την άλλη.
Το παιδικό περπάτημά της
το 'χω πια συνηθίσει


Τη χαίρομαι τα πρωινά αγουροξυπνημένη
να μοιάζει με πρωινό χασμουρητό
Τα βράδια να ξεροτανιέται νυσταγμένη
νωχελικά, ναζιάρικα και τρυφερά.
Το βλέμμα της που γνέφει νηστικό
μοιάζει κάποιες φορές να ικετεύει
Κι άλλες να λούζεται στον ηλιο του μεσημεριού.
Άρτο ζεστό να γεύεται άλλες,
οίνο μεθυστικό να πίνει.

Ευλαβικό σαν προσευχή τον ήχο της ακούω
και τη μορφή της φρέσκο του Θεοφάνη προσκυνώ.
Απέριττη, ολόφρεσκη με τα καθημερνά της
εδώ και τρία τέρμινα,
τρεις αιώνες, τρεις στιγμές
καθημερνά υποκλίνομαι μπροστά της,
μπροστά στη λέξη
"ευχαριστώ".

Αντώνης Δημητρίου

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση