dimitriou top banner 2019

 

 

 

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΑΝΤΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 

 

Αντώνη Δημητρίου: Κάθε στίχος και μια ζωγραφιά

1 9 7 9

9Χ10 εκ. Νερομπογιά σε ανεπεξέργαστο κάμποτο πανί.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ποιήματα  και ζωγραφιές

 

Τί κι αν φύσηξαν ανεμοστρόβιλοι  δυνατοί που  σάρωσαν στο πέρασμά τους ό,τι λαμπρότερο έκτισε ο ανθρώπινος αγώνας πάνω στη γη; Τί κι αν  μπόρεσε το οικοδόμημα αυτό  να κρατηθεί ορθό 74 μόνο χρόνια; Τί κι αν οι δείχτες των ρολογιών

xeimerina ImgL

και οι χτύποι των καρδιών μας έμειναν σταματημένοι την αποφράδα εκείνη μέρα, στις 26 Δεκέμβρη του 1991, που έγινε η υποστολή της κόκκινης σημαίας με το σφυροδρέπανο και το αστέρι; Τί κι αν η Σοβιετική Ένωση, το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο, έπαψε να υπάρχει; Τί κι αν όλος αυτός ο ορυμαγδός μ' έκανε σοφότερο; Ούτε ο πόνος, ούτε η νοσταλγία είπαν να με εγκαταλείψουν. Και μια και δεν είχα αξιωθεί να ακούσω από κοντά τους ήχους των σοβιετικών οικοδόμων, τότε που πάνω από μισό αιώνα δούλευαν για την ανέγερση της νέας ζωής, είπα τουλάχιστον να κάνω μια τυπική επίσκεψη στη χώρα τους. Σαν κι αυτή που κάνουν καθημερινά εκατομμύρια τουρίστες και μπίζνεσμεν. Κι έτσι κατάφερα να πορευτώ ανάμεσα στην αναπόληση, στα όνειρα και στα ερωτηματικά, να κουβεντιάσω με τα φαντάσματα του παρελθόντος τρικλίζοντας σαν μεθυσμένος μπερδεύοντας το χθες, το σήμερα και το αύριο.

Χειμερινά Ανάκτορα.

Αντίκρισα τα Χειμερινά Ανάκτορα και πάγωσα.

Ο αγέρας γύρω δε μύριζε μπαρούτι από τα όπλα σας.

Ανέβηκα τις φαρδιές σκάλες που δρασκελίσατε με κόκκινα μάτια

Δεν άκουσα τους χτύπους της κόκκινης καρδιά σας

Σας έψαξα παντού.

Στους απέραντους διαδρόμους

Στις αίθουσες του θρόνου

Στα κρύα σαλόνια που κάποτε σας άφησαν άφωνους από την πολυτέλεια

Όρμημα στην αίθουσα που συνεδρίαζαν οι υπουργοί του Κερένσκι

Δε μπορεί. Εδώ θάναι, είπα.

Θα κρατάνε προτεταμένα τα τουφέκια τους μη και σαλέψει κανένας αστός

Δε μπορεί. Κάπου εδώ θάναι, είπα.

Θα φυλάνε την Επανάσταση

Τη δική τους Επανάσταση, την Επανάσταση όλου του κόσμου.

Το παλιό ρολόι έδειχνε την ώρα της εφόδου σας

Όμως εσείς δεν είσαστε πουθενά

Βόμβα η απουσία σας στην καρδιά μου

Το Αβρόρα έριξε όπως συνήθιζε κάθε μέρα την ίδια ώρα

Μια κανονιά σινιάλο για τη μεγάλη έφοδο.

Κοίταξα ο ρολόι μου.

Ναι ήταν η ώρα της Επανάστασης.

Η ώρα της πρώτης, της δεύτερης, της εκατομμυριοστής,

Της επανάστασης της κάθε μέρας

Και σήμερα ήταν η μέρα του δικού μας ραντεβού.

Κι εσείς απουσιάζετε.

Μήπως ξεχαστήκατε κι αφήσατε το όπλο σας παρά πόδας;

Μήπως νυστάξατε μπροστά στην τηλεόραση με τα νέα απορρυπαντικά

Μήπως μεθύσατε με κόκα κόλα;

Δεν ήρθατε στο ραντεβού μας.

Δε με καλωσορίσατε στα Χειμερινά Ανάκτορα, στο σπίτι σας.

Ήρθα μια καλημέρα να σας πω

Ήρθα να σας πω

πως πέρασα μπροστά από το Λένιν στο Κρεμλίνο

για να ανανεώσω τον όρκο μου

Πως διέκρινα στα χείλη του το χαμόγελο της βεβαιότητας του αύριο.

Πως άκουσα την ορμήνια του να μην κιοτέψω.

Πως αν δεν έρθετε στο ραντεβού μας να μη δακρύσω

Να σφίξω τα χείλη μου πιο πεισμωμένα

Και με σφιγμένη τη γροθιά

Να συνεχίσω.

Αντώνης Δημητρίου

Comments  

#1 eva 2019-04-09 11:16
:sad: :sad: :sad:
Quote

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση