2018Adimitrioutext ImgL


 

Δεν κρατάει για πάντα ο χειμώνας

Κουράστηκα να ζωγραφίζω
τα ανθρώπινα χαλάσματα
τους άνεμους, τις συμφορές, τον πόνο,
τη σιωπή των αμνών.

Ξεπαγιάζοντας μέσ΄ στο καταχείμωνο
δε μπόρεσα να καταλάβω

xeimonas dimitriou

αν ξύνουν τις πληγές τα χρώματα
ή αν τον πόνο σαν πανάκειες ανακουφίζουν.
Πόσο ασήκωτο είναι το γκρίζο της πέτρας
και πόσο χεροδύναμα τα αγριολούλουδα
που στήνουν γύρω της χορό.

Ανηφορίζοντας το κρύο έμαθα
πως η άνοιξη δεν είναι μύθος,
πως ούτε ρόδινο όνειρο είναι
μιας ασυνάρτητης νύχτας,
ούτε πως είναι ανάξια παρηγόρια
μιας σιωπηλής μοναξιάς.

Ανηφορίζοντας το κρύο είδα
τα χρώματα να μπαινοβγαίνουν άτακτα
τα πράσινα να σμίγουν με τα θαλασσιά
τα κίτρινα να καβγαδίζουν με τα μενεξεδιά,
κι άκουσα τις μικρές καρδούλες όλων
να τραγουδούν με κόκκινο ρυθμό
πως δεν κρατάει για πάντα ο χειμώνας.

Κι είπα αυτό να ζωγραφίσω.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση