dimitriou top banner 2019

 

 

 

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΑΝΤΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 

 

Αντώνη Δημητρίου: Κάθε στίχος και μια ζωγραφιά

1 9 7 9

9Χ10 εκ. Νερομπογιά σε ανεπεξέργαστο κάμποτο πανί.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ποιήματα  και ζωγραφιές

 

“Γι αλλού κινήσαμε, γι αλλού. Κι αλλού η ζωή μας πάει”.
Ήταν πολύ δύσκολα τα μεταπολεμικά χρόνια. Μισοπεινασμένα, μισοχορτάτα παιδιά μάθαμε να γράφουμε με την πλάκα και το κοντύλι. Όταν η νονά μου μου χάρισε αντί για χριστουγεννιάτικο παιχνίδι ένα μικρό κουτάκι νερομπογιές το θεώρησα απίστευτη πολυτέλεια. Ποτέ δεν ρώτησα γιατί. Τώρα λέω πως ίσως αυτό να ήταν τυχαίο, ίσως όμως

 

gatakia dimitriou

και να είχε παρατηρήσει πως ώρες ολόκληρες το μάτι μου πλανιόταν πάνω στο τοπίο που ήταν ζωγραφισμένο στο ντενεκεδένιο βρυσάκι που κρεμόταν στον τοίχο πάνω από το νεροχύτη. Πέρασαν χρόνια κι εγώ συνέχισα να αντιγράφω φιγούρες από “μικυμάους” και περιοδικά. Στη μέση του Γυμνασίου “πήρα τα πάνω μου”. Ζήτησα και κάποιος -δε θυμάμαι ποιος- μου έκανε δώρο μερικά σωληνάρια λαδομπογιές. Μόνο που δεν ήξερα... τι να ζωγραφίσω. Σε ένα τοίχο του σπιτικού μας κρεμόταν μια κορνίζα που πίσω από το τζάμι της υπήρχε μια φωτογραφία σε χαρτί με δυο γατάκια που παραμόνευαν κάτι χρυσόψαρα στη γυάλα. Βρήκα ένα κομμάτι κόντρα πλακέ και άρχισα να αντιγράφω τη φωτογραφία. Δεν ήμουνα καθόλου ευχαριστημένος. Τα γατάκια είχαν το σωστό χρώμα αλλά δεν φαίνονταν ότι είχαν τρίχες και το νερό ήταν σαν ψωριασμένο. Δεν είχα ιδέα πως να τα καταφέρω διότι δεν είχα δει ποτέ κάποιον να ζωγραφίζει. Πάνω στην απελπισία μου δοκίμασα περνώντας το πίσω μέρος του πινέλου πάνω στο χρώμα να δώσω την εντύπωση του τριχωτού σώματος. Πέτυχε. Δοκίμασα να δώσω τη γυαλιστερή επιφάνεια της γυάλας πασαλείβοντας τα χρώματα με το δάχτυλό μου. Το ίδιο έκανα και με τα χρυσόψαρα Πέτυχε κι αυτό.

        Πάνω στον ενθουσιασμό μου στην άκρη ενός βιβλίου έγραψα τη λέξη “Λένιν”. Τι δουλειά είχε ο Λένιν με τις γάτες και τα χρυσόψαρα; Καμιά. Πολύ λίγα πράγματα ήξερα γι αυτόν. Ήξερα όμως πως ήταν ηγέτης των εργατών, ο πατέρας μου ήταν εργάτης, άρα ένοιωθα πως ο Λένιν ήταν “δικός” μου άνθρωπος και ήθελα το όνομά του να είναι κάτι σαν υπογραφή της δικής μου ταυτότητας. Μόνο που στις αρχές της δεκαετίας του '60 η λέξη Λένιν ήταν καταδιωκόμενη και με συμβούλεψαν να τη σβήσω. Βρήκα μια μέση λύση. Άφησα τα δύο πρώτα γράμματα και θάμπωσα τα τελευταία τρία ώστε να αχνοφαίνονται.

        Κάποτε κορνίζωσα τα γατάκια και τα κρέμασα σε ένα τοίχο αλλά σύντομα τα ξεκρέμασα διότι κατά βάθος ένοιωθα ντροπή. Το σόι ζωγράφος είναι αυτός που δεν ξέρει να ζωγραφίζει τρίχες και τις φτιάχνει με το πίσω μέρος ενός πινέλου;Τι σόι ζωγράφος είναι αυτός που δεν ξέρει πως γίνεται μια γυάλα και πασαλείβει τα χρώματα με το δάχτυλό του; Τι σόι ζωγράφος είναι αυτός που κρύβει τη λέξη που θέλει να ζωγραφίσει; Τι σόι ζωγράφος είναι αυτός που δεν έχει δει κάποιον άλλον να ζωγραφίζει, που μόνο αντιγράφει φωτογραφίες;

        Τι ήταν για μένα τα γατάκια; Ένα πρωτόλειο πλημμυρισμένο ντροπή για την πλήρη άγνοια κάποιων ζωγραφικών κανόνων, για όλες τις ανεπάρκειές μου. Αντί για υπογραφή έβαλα ένα μονόγραμμα. Μισό αιώνα μετά διαβάζω στο λεξικό πως πρωτόλειο σημαίνει την απαρχή των καρπών, ένα πνευματικό έργο πρωταρχικής μορφής στερούμενο ωριμότητας. Έτσι όπως ξεκινάει κάθε ανθρώπινη προσπάθεια. Έτσι όπως γίνονται τα πρώτα αδέξια και άπειρα βήματα σ' ένα χώρο άγνωστο που δεν τον έχεις ξαναπερπατήσει. Όμως τα τολμάς με τον ενθουσιασμό του παιδιού που χωρίς να ξέρει κολύμπι πέφτει στο νερό μόνο και μόνο γιατί του αρέσει το θαλασσί του χρώμα.

        Έβγαλα από την αποθήκη τα γατάκια και τα κρέμασα στον τοίχο. Τα αγαπώ, τα χαζεύω, δεν νοιώθω καμιά ντροπή και τα αφήνω να με ταξιδεύουν.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση